Przewodnik turystyczny - Sanok i okolice

Świątynia pw. Przemienienia Pańskiego zbudowana została 1868 r. Tuż po II wojnie św. została opuszczona, a miejscowy PGR rozebrał cenną blachę z dachu. Od tego czasu popada w ruinę. Kamienne mury tworzą malowniczy widok. Zachowały się ślady malowideł ściennych. Niestety nie przetrwała dzwonnica, na której wsiały XVII-wieczne dzwony.

Szybowisko położone na szczycie Kamionka w Górach Słonnych, należy obecnie do Politechniki Rzeszowskiej. Nie jest przeznaczone jedynie dla miłośników lotnictwa, zwykli turyści również mogą tu przebywać. Da się wjechać autem (jest asfalt), ale droga jest stroma i bardzo wąska (trudno się minąć). Widok jaki się roztacza ze szczytu na Bieszczady jest niesamowity. Dodatkowo można zobaczyć startujące szybowce i paralotnie, a w pobliskim lesie znajduje się unikalna galeria rzeźb w starych pniach martwych drzew. Na miejscu jest hotel i restauracja.

Kościół pw. Wszystkich Świętych z XV wieku. Zachowany w oryginalnej konstrukcji, ze średniowiecznym budulcem (jodłowym) i więźbą dachową. Jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej architektury drewnianej w Polsce. Wpisany na listę UNESCO w 2003 r. Składa się z prezbiterium, nawy zwieńczonej wieżyczką i okazałej wieży z przedsionkiem, która powstała jednak później, bo w XVII wieku. Kościół posiadał otaczające go podcienia (tzw. soboty), podobnie jak równie cenna świątynia w Haczowie, ale rozebrano je w XIX stuleciu. Wnętrza zachwycają polichromią z różnych okresów (od XV w.), barokowymi ołtarzami, późnorenesansową amboną. Powinny one być dostępne dla turystów w sezonie (bywa jednak różnie) i przez cały rok podczas nabożeństw (1 raz dziennie). Przy kościele znajduje się zespół drewnianych zabudowań plebańskich z XVII-XIX wieku.

Kamieniołom powstał na stoku góra Koziniec o wysokości 522 m npm. na potrzeby budowy zapory w Solinie. Po jej zakończeniu zaczął zarastać roślinnością. Na szczyt, który jest znakomitym punktem widokowym wytyczono szlak. Posiada on oznaczenia, które jednak się zacierają i są rzadko odnawiane. Należy po prostu iść do góry udeptaną trasą. Ukoronowaniem wspinaczki jest widok na San, zalew, zaporę solińską i okolicę. Na szczycie jest też wiata i miejsce na ognisko. Inny sposobem na dostanie się tutaj jest niebieska ścieżka po leśnym rezerwacie Koziniec, która dłuższą, ale łagodniejszą drogą prowadzi na kamieniołom z Myczkowiec.

Utworzony na zalesionej górze Koziniec w 2004 roku. Stwierdzono tu występowanie 205 gatunków roślin, w tym 25 chronionych. Z fauny widziano tu wilka, rysia, żbika i niedźwiedzia brunatnego. Posiada ścieżkę dla turystów oznaczoną na niebiesko. Prowadzi ona z Myczkowiec do kamieniołomu w Bóbrce (z punktem widokowym), który utworzono po wojnie na południowym stoku Kozińca. Ścieżka nie jest dobrze oznaczona, rozpoczyna się koło Ośrodka Wypoczynkowego "Bieszczady".

Rezerwat przyrody na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych. Przedmiotem ochrony są naturalne zbiorowiska leśne buczyny karpackiej. Z fauny występują tu bocian czarny i orlik krzykliwy, sowy, rysie, bobry, łasice. Ścieżka dla turystów obejmuje mały, ale atrakcyjny obszar rezerwatu. Na 2 kilometrach rozmieszczono 10 tablic informacyjnych. Jest tu np. pozostałość po dawnej kopalni ropy naftowej, źródełka mineralne, rozlewiska potoku, wąwóz. Uwaga na komary i kleszcze!

Miejsce utworzone w 2015 r. tuż przy drodze Przemyśl - Sanok, południowym zboczu wzgórza Mordownia (472 m npm). Drewniany taras pozwala popatrzeć na malowniczy krajobraz Pogórza Przemyskiego. Postawiono tu kilka tablic informacyjnych - poza opisaniem widoku również o tematyce przyrodniczej, ekologicznej i astronomicznej. Przy tarasie stoi toitoi, a pod nim wykonano polny zegar słoneczny. Z tego miejsca rozpoczyna i kończy się również ścieżka przyrodnicza Dolina Cisowej.

Ruiny XVI-wiecznego zamku Stadnickich nad Sanem, znacznie przekształconego w XIX i XX wieku przez Starzeńskich. W najlepszym stanie przetrwały dwie obronne budowle - basteje, zamienione na budynki mieszkalne. Rozłożone po terenie zamkowym mury pochodzą zarówno z XVI-wiecznego dworu, późniejszego XVII-wiecznego zamku jak i skrzydła łączącego basteje wybudowanego w XIX stuleciu. Przy zamku znajdują się park i ogrody. Jest to zdziczały teren bez śladów dawnej świetności, ale w parku zachowała się aleja grabowa prowadząca do kaplicy grobowej Starzeńskich.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. Mikołaja z XIX, obecnie kościół katolicki pw. Podwyższenia św. Krzyża. Posiada 3 duże kopuły wieńczące poszczególne części: babiniec, nawę i prezbiterium. Unikalnym elementem jest wieża - dzwonnica o cechach obronnych. Datuje się ją na XVII wiek. Dziś wiszą tu 2 dzwony, w tym XVII-wieczny. Pełniła ona role osobnej cerkwi, wewnątrz można zauważyć wnękę na archaiczny ikonostas. Zasady kościoła unickiego zakazywały odprawiania przy ikonostasie więcej niż jednej mszy dziennie. Dlatego stawiano drugi, zwykle w samej cerkwi. Przypadek Dobrej Szlacheckiej, gdzie ikonostas postawiono w wieży na zewnątrz świątyni jest jedyny w kraju. Wnętrze cerkwi jest dostępne tylko podczas nabożeństw, wieża może być otwarta częściej.

Zamek - pałac z XVIII wieku z murami o 200 lat starszymi. Miejsce narodzin historycznych postaci o skrajnie różnych charakterach. Z jednej strony najsłynniejszy polski awanturnik StanIsław "Diabeł" Stadnicki, z drugiej książę poetów, biskup Ignacy Krasicki. Dziś rezydencja nad Sanem nie przypomina już dawnego zamku. To budynek z wieżą i boczną dobudówką zakończona basztą. Całkowicie brak skrzydła południowego, którego relikty z piwnicami tkwią pod powierzchnią trawnika frontowego. Pałac otacza fosa i urokliwy park ze starodrzewiem, stawem z wysepką, tarasem widokowym na San i współczesnymi tworami jak oranżeria-sala weselna czy drugi hotel. Wstęp jest wolny. W samym pałacu nie ma ekspozycji ani trasy do zwiedzania dla turystów. Wnętrza są stylowo odtworzone i można poprosić o wpuszczenie do paru sal, przede wszystkim do tzw. skarbczyka i piwnic pod nim, które pochodzą z dawnego zamku.

Obecnie dwa, a niegdyś trzy zbiorniki wodne na zachodnich zboczach szczytu Chryszczata. Powstały na początku XX wieku w wyniku oderwania się zbocza Chryszczatej i zablokowania w kilku miejscach potoku Olchowatego. Jeziorko większe, położone wyżej (701 m) nosi nazwę Górnego, a mniejsze (na wys. 683 m) Dolnego. Są one objęte ochroną jako rezerwat przyrody Zwiazło. Trzecie jeziorko zostało sztucznie zlikwidowane jeszcze przed wojną na polecenie właściciela terenu hr. Potockiego. Najszybsza trasa (czerwona) prowadzi z Duszatyna - 1,15 h do pierwszego jeziorka, dalsze 10 minut do drugiego.Kolejne 5 minut zajmie okrążenie jeziorka do tablicy pamiatkowej dla leśnika, który tu utonął. Droga to najpierw wąska, leśna ścieżka, potem jest szerzej i nieco pod górę. Po szlaku wije się potok Olchowaty, na którym znajduje się próg wodny z małym wodospadem. Trasa bardzo ładna, same jeziorka można oceniać różnie. Uroku dodaje im szmaragdowy kolor (widziany najlepiej przy słonecznej pogodzie) i dzikość otoczenia - pełno tu połamanych drzew, zwalonych pni..

Ogrodzony teren platformą widokową znajduje się niedaleko Pomnika Ofiar Katynia z kapliczki z figurą Matki Bożej Katyńskiej. Jest to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Aktualny stan nieznany, ale prawdopodobnie jak większość tych punktów uległ zniszczeniu. Dojazd z ulicy Wuśki.

Usytuowany na prawym brzegu Sanu, na wysokości 320 m punkt widokowy na Dynów, San i Pogórze Dynowskie. Został dawno temu zdewastowany i prawdopodobnie nie doczeka się już remontu. Szkoda, bo był najwyżej ocenianym elementem trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd boczną droga od kościoła pw. św. Bartłomieja.

Miejsce położone przy Niebieskim Szlaku Karpackim z Rzeszowa do Grybowa z widokiem na San, Dynów i okolice Pogórza Dynowskiego. Stanowiło ono część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna. Jednak z pierwotnej infrastruktury pozostało niewiele - zadaszona ława.

Ulokowano go na wzniesieniu Winnica o wysokości (333 m n. p. m) w zakolu Sanu. Dodatkowo otoczenie polami rzepaku zapewniało fantastyczne widoki, ale miejsce zostało zdewastowane i porzucone. Nie ma już dawnej infrastruktury. Obecnie za punkt widokowy traktuje się położone 300 metrów dalej maszty telekomunikacyjne. Była to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd raczej tylko autem terenowym, lepiej podejść ścieżką.

Niska wieża, bardziej platforma widokowa stoi na wzgórzu Kaniowiec o wysokości 347 m npm. Niestety jest już za niska i widok przesłania roślinność. Wieża stanowi część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna (większość infrastruktury uległa z czasem zniszczeniu). Dojazd z ulicy Głębokiej, ale ostatni odcinek może być nieprzejezdny.

Wodospad Magurski to największy wodospad Beskidu Niskiego. Woda spada z progu skalnego o wysokości ok. 7 metrów. Niestety obecnie jest widoczny tylko po deszczu. Prowadzi do niego 4-kilometrowa ścieżka przyrodnicza o mało oryginalnej nazwie "Folusz" 12 przystankami, na trasie której jest również wychodnia skalna "Diabli Kamień". Niestety nie zatacza ona pętli, ale jest bardzo urokliwym traktem leśnym. Wodospad osiągamy po 30 minutach od parkingu, przy początku ścieżki z oczkiem wodnym, wiatami i toaletą. Wodospad znajduje się na terenie Magurskiego Parku Narodowego i w sezonie wymaga uiszczenia opłaty za wstęp.

Charakterystyczna formacja skalna w lesie pod Leskiem, opiewana przez poetów i obecna w wielu lokalnych legendach. Dzisiejszy kształt zawdzięcza naturze, ale i działalności człowieka - w XIX wieku działał tu kamieniołom. Najwyższy punkt skały ma 20 metrów wysokości. Jest pomnikiem przyrody i popularnym miejscem do uprawiania wspinaczki skalnej. Na skałę da się bez problemu wyjść, na górze brak jednak zabezpieczeń. Dojście z przydrożnego parkingu zajmuje 3 minuty.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła w Haczowie to jeden z najciekawszych kościołów w Polsce. Najstarszy, największy i najlepiej zachowany w Europie gotycki kościół drewniany wybudowany w konstrukcji zrębowej. Wzniesiono go w I poł. XV w., a w 1494 r. ozdobiono monumentalną polichromią, która została zamalowana i odkryta ponownie w 1955 r., stając się sensacją. W XVII wieku budowla wzbogaciła się o charakterystyczne elementy jak okazała wieża-dzwonnica z babińcem w przyziemiu, wieżyczka nad nawą, a przede wszystkim podcienia (tzw. soboty) obiegające kościół na całym obwodzie. Po renowacji na początku XXI wieku świątynia znalazła się na liście UNESCO. Obecnie kończą się prace konserwatorskie we wnętrzach. Od pewnego czasu wnętrza są już dostępne dla turystów, nawet poza sezonem

Dawna cerkiew greckokatolicka Soboru Najświętszej Maryi Panny z 1859 r. Od 1990 r. ponownie w rękach unitów. Wygląd dość skromny, w otoczeniu dzwonnica, stare nagrobki i pomnikowe drzewa - świadectwo wcześniejszej zabudowy wzgórza cerkiewnego. Wnętrza dostępne tylko podczas nabożeństw. Pod cerkwią 5 dużych stawów.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. Paraskewy z 1858 r., obecnie kościół rzymskokatolicki. Kształtem nie wyróżnia się spośród innych. Trójdzielna budowla z dwiema pozornymi wieżyczkami. Jednak kiedy odkryto dowody, iż budowla miała niebieski kolor, całkowicie później zatracony, wykonano prace renowacyjne i przywrócono oryginalną barwę. Od tej pory jest to wyjątkowa, bo jedyna taka cerkiew w kraju. Bywa też nazywaną smerfową. Drzwi do świątyni są otwierane podczas nabożeństw.

Sztuczny zbiornik utworzony w końcu minionego wieku u północnych stoków szczytu Chryszczata na terenie nieistniejącej wsi Huczwice. W ramach programu przywrócenia siedlisk bobrów w Bieszczadach spiętrzono wody na płynącym tam potoku. Nad jeziorem postawiono wiatę widokową ze stołem piknikowym. Jezior w Bieszczadach jest tylko kilka, więc jest to unikalne miejsce, również z powodu wyraźnych śladów bytności bobrów jak nadgryzione drzew, kikuty, bobrze żeremia. Nad jeziorem można spotkać również żubry. Ponieważ prowadzi do niego droga leśna zamknięta dla aut, dojazd rowerem lub dojście pieszo 3,4 km (70 minut) spod Chatki Studenckiej (koło Zakładu Górniczego Huczwice, który wydobywa tu kruszywo).

Historia tego miejsca sięga XV wieku, ale ginie w mrokach dziejów. Zachowany pałac rodu Załuskich pochodzi z XIX wieku i otoczony jest parkiem z pomnikowymi drzewami. Zobaczyć w nim można również staw z wyspą, fortyfikacje obronnego dworu (wały i fosa), o którym niewiele wiadomo, oranżeria i będący wcześniej zborem ariańskim spichlerz z XVI wieku. Całością zarządza Uniwersytet Rzeszowski i oferuje tu noclegi w ramach Międzynarodowego Centrum Edukacji Ekologicznej. Budowle są niedostępne dla turystów, park jest jedynie terenem spacerowym, ale zaniedbanym. Nie widać żadnej wizji na porządne zagospodarowanie zabytku.

Najstarsze i najbardziej znane źródło wody mineralnej w Iwoniczu-Zdroju, na stoku Góry Winiarskiej, niegdyś również najbardziej cenione. Było opisywane już w XVII wieku. Ulatniający się przy nim gaz ziemny wywołuje "bełkot" wody, stąd nazwa i popularność. Dawniej strumień gazu był znacznie większy, wiec podpalano go wywołując efekt płonącej wody (dziś już to niemożliwe). Źródło zostało otoczone murowaną obudową z płaskorzeźbą Wincentego Pola oraz jego wierszem poświęconym Bełkotce. Z centrum zdroju prowadzi do Bełkotki 700-metrowa ścieżka, przy której od niedawna stoją 4 tężnie solankowe.

Wejście na punkt widokowy Przymiarki to jedna z opcji aktywnego spędzania czasu w Iwoniczu-Zdroju i Rymanowie-Zdroju. Wzniesienie Przymiarki o wysokości 626 m leży bowiem w paśmie Wzgórz Rymanowskich, po środku obu miejscowości zdrojowych. Łączy je oznaczona na zielono ścieżka turystyczna o nazwie "Czy zobaczymy Tatry?". Na miejsce można podjechać również autem. Wspaniała panorama Pogórza Karpackiego, Dołów Jasielsko – Sanockich, Beskidu Dukielskiego z Cergową i Bieszczadów przyciąga wielu turystów, którzy mają tu do dyspozycji sporo ławek, wiatę oraz tablicę z opisem widoku. Przy dobrej widoczności można stąd dostrzec najwyższe partie Tatr słowackich z Gerlachem i Łomnicą na czele (na lewo od Cergowej). Dojście z Iwonicza-Zdroju zajmuje 1,15 h, (3,1 km), z Rymanowa-Zdroju jest nieco dalej - 1,30 h (4 km).

Najstarsze polskie uzdrowisko, wzmiankowane już w XVI wieku. Pierwsze obiekty zdrojowe powstały jednak dopiero w XIX w., dzięki rodzinie Załuskich - zakład kąpielowy, łazienki, pijalnia, park zdrojowy. Ten ostatni położony jest w sercu miasteczka. Jest to urokliwy, choć niewielki teren z licznymi zabytkowymi domami zdrojowymi, piękna roślinnością, fontanną, tężniami solankowymi. Nie brakuje kawiarni. Idąc w stronę południową, w kierunku amfiteatru, dojdziemy do fajnego placu zabaw w kształcie statku, siłowni i pozostałości skoczni narciarskiej.

Wyróżniający się na Podkarpaciu kościół drewniany pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o barokowej fasadzie z dwiema wieżami. Powstał przed połowa XVII wieku dzięki Reginie Konstancji Balowej, wdowie po właścicielu tych ziem Adamie Balu. W XIX stuleciu dobudowano dwie kaplice, które utworzyły nawę poprzeczną (transept), a wnętrza ozdobiono bogatą polichromią. Świątynia jest pięknym zabytkiem z zewnątrz, ale również wnętrza zachwycają polichromią ścienną i efektownymi zielonymi ławami. Wyposażenie pochodzi głównie z XVIII wieku (ołtarz, ambona, stalle, chrzcielnica). Najstarsze elementy to późnogotycki obraz "Chrzest Chrystusa" z XVI w. oraz drewniany relikwiarz w formie głowy św. Jana na misie z XIV/XV w. Kościół bywa czasem otwarty, można też o to poprosić na miejscu. Msze odbywają się: w niedzielę 3, w dni powszednie 1.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z 1770 r. Okazała drewniana budowla późnobarokowa ufundowana została przez możny ród Załuskich - małżeństwo Ignacego i Mariannę z Dębińskich (Ignacy pełnił funkcję m.in. starosty chęcińskiego oraz ojcowskiego) i przetrwała do dziś w niezmienionym kształcie. Składa się z wydłużonego prezbiterium, szerszej nawy i przedsionka flankowanego dwiema wieżami (jedna z 2 zegarami). Odwiedzając świątynię nie można pominąć jej wnętrz, które zachwycają panoramiczną polichromią z 1870 r. i rokokowym wyposażeniem z ołtarzem głównym i 2 bocznymi, prospektem organowym, amboną. W ołtarzu głównym gotycki obraz Koronacji Matki Bożej z XV w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństwa (2 dziennie, w niedzielę 3) lub po kontakcie telefonicznym, na miejscu jest też plebania, gdzie można prosić o otwarcie.

Greckokatolicka cerkiew pw. Opieki Matki Bożej w Komańczy z początku XIX wieku spłonęła w 2006 roku. Nic nie udało się ocalić, poza dzwonnicą, pełniącą również funkcję bramy. Została potem postawiona od nowa w identycznej formie, wiernie odtworzono nawet ikonostas. Jest to świątynia łemkowska podzielona nietypowo na cztery części: babiniec, nawę i prezbiterium uzupełnia zakrystia dobudowana na przedłużeniu prezbiterium. Każda z części posiada swoją własną wieżyczkę nakrytą cebulastym hełmem. Użycie na nich kolorowych farb podniosło atrakcyjność wizualną świątyni. Obecnie jest jedną z 2 cerkwi prawosławnych w Bieszczadach. Działa tu punkt z pamiątkami i wnętrza są dostępne.

Jedne z najlepszych przykładów staropolskiego alkierzowego dworu szlacheckiego. Od frontu otoczony stawami o kształcie dawnej fosy. Jego korzenie sięgają bowiem XVI wieku i siedziby obronnej rodu Moskorzewskich. Trzon obecnej siedziby powstał za sprawą Firlejów w XVII stuleciu. Później dodano boczne skrzydło z wieżą mieszcząca kaplicę. Dziś zabytek ma charakter stricte komercyjny, jest luksusowym hotelem ze spa, wellness. Turysta może pospacerować po urokliwym parku. Poza starodrzewiem, placem zabaw, altanami, stoi tu najstarszy budynek - lamus z XVI wieku w formie kamiennej ruiny, budynki gospodarcze zamienione na hotel i centrum konferencyjne, współczesna oranżeria. Jedna z oficyn w piwnicach oferuje salon win karpackich.

Ścieżka przyrodnicza do największego wodospadu na obszarze Pogórza Dynowskiego. Przechodzi również przez wychodnie piaskowców ciężkowickich tworzące tzw. "Zaginione skałki". Przy wodospadzie wykonano dla turystów drewniane schody i taras widokowy, niestety woda w nim pojawia się obecnie tylko okresowo. Niemniej ponad 2-kilometrowa trasa przez urokliwy las ze skałkami to interesująca atrakcja.

Miejsce zagospodarowane w 2023 roku, swobodnie dostępne. Prowadzi na niego ścieżka spacerowa z drogi przelotowej przez miasto (ul. Unii Brzeskiej/droga krajowa nr 84). Po krótkim, ale stromym spacerze turysta osiąga szczyt wzniesienia z drewnianym tarasem widokowym. Jest tu sporo ławek do odpoczynku oraz edukacyjny plac dla dzieci z grami, łamigłówkami i panelami sensorycznymi. Obserwację bieszczadzkiego krajobrazu wspomaga dobrze wykonana tablica z fotografią widoku i podpisami szczytów.

Tradycja Leska jako uzdrowiska zarzucono w okresie PRL. Miejsce dawnego parku zdrojowego z zakładem przyrodoleczniczym reaktywowano dopiero w 2023 r. Jest ono usytuowane w cichej okolicy, a przy tym niedaleko od centrum miasta. Dostępne dla każdego bez opłat. Podczas prac rewitalizacyjnych potwierdzono istnienie 14 źródeł mineralnych o właściwościach leczniczych (źródełka te mają jednak małą wydajność). Postawiono tu tężnią solankową, zadaszone studnie, wiaty. Można tu napić się bogatej w minerały wody i pooddychać powietrzem nasączonym jodem, który wspomaga profilaktykę i leczenie schorzeń dróg oddechowych.

Kamienno-ceglana synagoga leska powstała w XVII wieku w przy wałach ufortyfikowanego miasta. Obecny kształt nadano jej w XIX stuleciu. Zniszczona przez Niemców w latach 40-tych, przestała pełnić funkcje religijne i popadła w ruinę. Przeprowadzono remont, po którym do dziś pełni rolę galerii sztuki. Architektura synagogi jest unikatowa ze względu na ozdobne szczyty przypominające budowle rezydencjonalne, które nie powinny zdobić synagogi. Posiada ona też wieżę, w której więziono zbłąkanych wyznawców Mojżesza. We wnętrzach prezentowane są prace artystów bieszczadzkich, obrazy, rękodzieło (z możliwością zakupu) i informacje o Lesku.

XVI-wieczny zamek rodu Kmitów, którzy zapragnęli przenieść się do wygodniejszej rezydencji z położonego na odludnej górze zamku Sobień. W XVII stuleciu powstała tu mocna twierdza bastejowa, w kształcie który trudno sobie wyobrazić patrząc na obecny zamek. Otynkowana na biało, niska budowla nie robi wielkiego wrażenia, zwłaszcza od strony dziedzińca. Na pierwszy plan wystawiony jest bowiem odcinek muru obwodowego z basztą, który został rozbudowany do parterowego skrzydła z oranżerią. Najstarsza cześć gotycka położona jest w głębi założenia. Zamek warto też zobaczyć z zewnątrz od strony Sanu, skąd widać mur obronny z przyporami. Obiekt do 2023 r. funkcjonował jako hotel, nie było tu możliwości zwiedzania wnętrz. Może się to zmienić, bo dawny zarządca zrezygnował. Jednak nowego wciąż nie ma i w 2025 r. zabytek jest nadal zamknięty.

Mała, ale niezwykle urokliwa cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogurodzicy. Jedna ze starszych w Bieszczadach (1743 r.). Położona przy skarpie nad Sanem w cieniu kilkusetletniego dębu. Prezbiterium, nawa oraz babiniec mają tę samą wysokość. Dach zwieńczony jest 2 baniastymi wieżyczkami. Obok współczesna dzwonnica, a nieco dalej na wschód resztki cmentarza. Wyposażenie młodsze, bo z 1875 r. Ściany posiadają polichromie, które zakryto podczas remontu. Wnętrza można zobaczyć podczas niedzielnej mszy (obecnie to kościół katolicki) lub pytając w domu o nr 1.

Kilka atrakcji w jednym. Przede wszystkim park miniatur świątyń karpackich. Sporo modeli kościółków i cerkiewek, część wymaga już odnowienia. Ogród biblijny to również miniatury, ale miejsc które pojawiły się w Biblii, jak Góra Synaj czy Ogród Oliwny. Do tego egzotyczna roślinność z rejonu Bliskiego Wschodu. Wystawa "Od ziarna do chleba" ukazuje za pomocą rzeźb proces powstawania chleba. Park owadów to kilka powiększonych owadów, poza tym minizoo z kozami, papugami, jeleniami i wystawa zwierząt bieszczadzkich. Tylko 3 główne atrakcje wymagają biletu, resztę można oglądać bezpłatnie.

Zapora myczkowiecka położona leży pobliżu słynnej zapory solińskiej. Jest znacznie mniejsza, ale również stanowi atrakcyjne miejsce spacerowe, choć bez strefy straganowej i gastronomicznej (tylko w sezonie coś się tu otwiera). Jest więc ciszej i spokojniej. Widoki na zalew i San bardzo malownicze. Z zapory można sobie urządzić dłuższy spacer do Zwierzynia, gdzie mamy 2 kolejne atrakcje.

Lokalne kąpielisko nad rzeką Hoczówka. Dzikie, ale w miarę bezpieczne, bo głębokość tylko w nielicznych miejscach sięga 1,5 metra. Skalne urwisko ukazuje flisz karpacki. Rzeka i brzeg kamieniste, z progami skalnymi. Wymagane buty do wody.

Bajkowa Kraina Pogranicza powstała z inicjatywy stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Dorzecze Wisłoka" w 2012 roku. Jest to duży plac zabaw/minipark rozrywki z drewnianymi domkami z postaciami z bajek, zjeżdżalniami, małym parkiem linowym, ścianką wspinaczkową, gokartami na pedały itp. Oferta placówki łączona jest z warsztatami i skierowana do grup dziecięcych, ale turysta indywidualny ma do dyspozycji restaurację z pizzą i kawą, a dzieci mogą korzystać z urządzeń do zabawy bezpłatnie. Jest również dostępny domek noclegowy. Bajkowa Kraina jest czynna nieregularnie, zasadniczo w wakacyjne weekendy, dlatego przed przyjazdem należy upewnić się czy jest otwarta.

Romantyczny pałacyk z wieżą z początku XX wieku stojący na wyspie oblanej wodą to bardzo dekoracyjna i urokliwa budowla. Wprawne oko od razu dostrzeże ziemne fortyfikacje, świadczące wraz z fosą o obronnym charakterze tego miejsca. A jego dzieje nie są dobrze poznane. Już w XV wieku mógł w Olszanicy stać dwór obronny Kmitów. Do niedawna funkcjonował tu ośrodek wypoczynkowy, był basen, plac zabaw, staw do pływania rowerami. Od 2020 roku obiekt oddano Służbie Więziennej i dostęp dla turystów to już przeszłość. Można popatrzeć zza ogrodzenia.

Cerkiew greckokatolicka, św. Dymitra z wyrytą w nadprożu wejścia datą 1732 r., ale z badań wynika, że to data rozbudowy lub remontu, a świątynia stała już wcześniej. Jest jedną z najpiękniejszych drewnianych świątyń w kraju. Złożona klasycznie z 3 części: babińca, nawy i prezbiterium. Każda część zwieńczona cebulastą kopułą, pokrytą wraz dachem gontem. Charakterystyczny wygląd budowli nadają okalające ją podcienia (tzw. soboty) - zadaszenie wsparte na kamiennych słupach. Po wojnie cerkiew stała nieużytkowana, a wykonane prace zabezpieczające pozwoliły jej przetrwać do XXI wieku. Wtedy zainteresowali się nią zafascynowani polską architekturą drewnianą Francuzi, którzy założyli Stowarzyszenie "Bois Debout en Pologne" i przeprowadzili prace remontowe. Zabytek stoi otoczony zielenią ze starymi nagrobkami nad potokiem Jawornik, wzbudza zachwyty, ale wciąż czeka na zagospodarowanie.

Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Najświętszej Maryi Panny z końca XVIII wieku zachowana w postaci całkowitej ruiny. Po wojnie była użytkowana przez PGR, który dokonał całkowitego przekształcenia wnętrz. W obecnej formie przypomina kamienną ruinę dworu lub pałacu, gdyby nie dzwonnica, która jest odnowiona i przypomina o pierwotnym przeznaczeniu budowli. Dzięki staraniom mieszkańców wsi oraz potomkom dawnych mieszkańców teren udało się uporządkować i w pewnym stopniu zagospodarować. Na murach powieszono fotografie imitujące ikonostas, a przy dzwonnicy tablice ze starymi zdjęciami wsi, w tym jedynego zachowanego widoku cerkwi. Do świątyni należy również odnowiony cmentarz oddalony o 500 metrów.

Tuż przy głównym skrzyżowaniu w Polańczyku stoi Centrum Informacji Uzdrowiskowo-Turystycznej, a za nim ścieżka prowadzi na wzniesienie Sawin do punktu widokowego na zalew soliński z zadaszoną platformą. Widać stąd również zabudowę Polańczyka, Solinę, Wołkowyję. W oddali da się wypatrzyć kilka bieszczadzkich szczytów, a ich rozpoznanie ułatwia tablica opisowa.

Plaża naprzeciw zapory w Solinie. Ładne widoki, ale w kiepskim piasku bardzo wiele kamieni, a głębokość wody bardzo zdradliwa. Dzieci muszą przebywać w oznaczonej strefie. Na plus - można znaleźć cień. Na miejscu kilka barów i wypożyczalni sprzętu.

Przepięknie usytuowana na końcu długiego półwyspu plaża. Posiada infrastrukturę, bar, pole namiotowe, boisko do siatkówki plażowej, przystań statków rejsowych. Widoki na zalew również zachwycają. Do pełni szczęścia brakuje tylko czystej piaszczystej plaży. Ta jest zaniedbana, z kamykami i patykami, co zmusza do chodzenia w klapkach i rozkładania się raczej nieco dalej od wody, na trawie.

Cerkiew św. Onufrego to unikatowa świątynia murowana, a do tego najstarsza w Polsce. Powstała w XV wieku posiada wyraźny charakter obronny, o czym świadczą otwory strzelnicze, przypory wzmacniające ściany, mur obwodowy (obecnie obniżony) i położenie na wzgórzu. Przy świątyni stały niegdyś drewniane budynki klasztorne Bazylianów, po których nie ma dziś śladu. Pierwotnie cerkiew była bowiem świątynią prawosławnego monastyru (od końca XVII w. greckokatolicka). Budowla jest złożona z 3 części: środkowej i największej dwukondygnacyjnej nawy, wieży z kaplicą na piętrze oraz prezbiterium ozdobionego gotyckimi szczytami. Wnętrza zostały rozkradzione, jednak okresie PRL pod warstwami farby odkryto szesnastowieczną polichromię w typie bizantyjskim, którą próbowano odtwarzać, gdy zarządzało nią muzeum przemyskie, ale zabrakło środków. Potem cerkiew przejęła Kuria greckokatolicka, ale i ona nie ma pieniędzy na ratunek zabytku. Obecnie dostępna jest tylko z zewnątrz.

Choć ne wyznaczono oficjalnego szlaku do XIX-wiecznej kamiennej kapliczki z cudownym źródełkiem w niezamieszkałej wsi Rabe, dojście jest jednak łatwe. Należy znaleźć metalowy mostek nad potokiem, identyczny jak do rezerwatu Gołoborze, tylko położony dalej od wsi Bystre. Jest przy nim wiata i tablice informacyjne. Ścieżka w górę po ok. 300 metrach doprowadza do kapliczki. Zbudowano ją po ukazaniu się Matki Boskiej jednemu z mieszkańców Rabego. A wody stąd wypływająca wg tradycji leczy oczy.

Rezerwat chroni, bardzo rzadko występujące w tak niskich partiach gór (ok. 550 m npm), rumowiska skalne. Stąd nazwa kojarząca się z Górami Świętokrzyskimi. Tutejsze rumowisko jest skromniejsze i powoli zarasta. Warto je zobaczyć, bo to lokalna ciekawostka, choć przygotowano tylko jedno miejsce widokowe, gdzie można spojrzeć na skały od dołu. Gołoborze jest położone na stoku wzniesienia nad Rabskim Potokiem, ok. 200 metrów od drogi, a dojście oznaczone niebieskim znakiem.

Rzadkie zjawisko lodospadów występuje (czasem tylko przez parę zimowych dni) w przełomie Wisłoka na terenie Rudawki Rymanowskiej. Woda gruntowa spadająca z wysokiej skarpy nad rzeką stopniowo zamarza i tworzy fantastyczne nacieki, sople i bloki lodowe. Sięgają one nawet kilkunastu metrów. Zimą gmina przygotowuje parkingi, z których można dojść do atrakcji w ok. 25 minut. Najlepiej zrobić to w czasie lub po okresie mrozów, aby można było swobodnie chodzić po zamarzniętym Wisłoku. Punktem orientacyjnym jest Ściana Olsy, przed która znajduje się się największy parking. Są tu również górki do zjeżdżania dla dzieci.

Rezerwat powstał dopiero w 2022 roku. Chroni największą w polskich Karpatach odkrywkę łupków menilitowych. Menilit to czarna lub brunatna odmiana opalu przypominająca krzemień. Najczęściej występuje on w postaci naprzemiennych warstw, które tworzą flisz karpacki. Coś takiego napotykamy właśnie w Rudawce Rymanowskiej w przełomie Wisłoka. 40-metrowe urwisko skalne nosi nazwę Ściana Olzy i jest sercem rezerwatu przyrody. Miejsce to jest jednak popularne jako teren piknikowy i wypoczynkowy nad rzeką. Z tego powodu gmina utworzyła w jego sąsiedztwie parking i amfiteatr. W odróżnieniu od innych podobnych miejsc w Rudawce (np. w okolicy mostu), tutaj odległość do rzeki z parkingu jest większa, ale za to bliżej jest ośrodek wypoczynkowy z infrastrukturą. Konieczne buty do wody.

Ośrodka Wczasów Zdrowotnych "Rudawka" to jedyne miejsce w Rudawce Rymanowskiej, gdzie można znaleźć jakąkolwiek infrastrukturę turystyczną. Tężnia solankowa wraz ze zbiornikiem, do którego można wejść, jest jedną z atrakcji. Powstała w 2010 roku, a solanka bije ze źródła na głębokości 1000 m. Potwierdzono lecznicze działanie na schorzenia układu oddechowego, zatok, nadciśnienia tętniczego oraz nerwicę. Obok tężni ośrodek oferuje stadninę, lokale gastronomiczne, boiska sportowe, minizoo, korty oraz domki noclegowe.

Rudawka Rymanowska to wieś położona nad przełomem Wisłoka. Rzeka przedziera się tu przez wzniesienia Beskidu Niskiego. W wielu miejscach można zobaczyć ściany skalne, a w kilku pasmo kamienistego brzegu nadaje się na wypoczynek oraz schłodzenie, a dla dzieci zabawę w płytkiej wodzie. Jednym z takich miejsc jest np. okolica mostu na początku miejscowości. Po obu jego stronach można rozłożyć się na kamienistych brzegach Wisłoka. Są drogi pozwalające zbliżyć się do wody, a za mostem od strony południowej jest wielki trawiasty parking. W okolicy brak infrastruktury, trzeba więc być odpowiednio wyposażonym w prowiant. Konieczne buty do wody.

Źródła mineralne odkryto tu dopiero w 2. połowie XIX wieku. Właściciele okolicy - Potoccy domyślali się ich istnienia ze względu na bliskość słynnego kurortu w Iwoniczu. Park zdrojowy założony został w tym samym czasie, na większym niż w Iwoniczu obszarze, po obu stronach potoku Tabor. Znajdują się tu alejki spacerowe, bardzo skromna pijalnia, podobnie oszczędna w rozmiarach tężnia, punkty gastronomiczne, amfiteatr, kilka fontann, drewniane wille zdrojowe z XIX wieku. Choć w Rymanowie-Zdroju leczy się dzieci, nie ma tu nawet placu zabaw. Za to rzeka może pełnić rolę atrakcji, bo w sezonie nad jej trawiastym brzegiem można się rozłożyć w i ochłodzić w wodzie.

Greckokatolicka cerkiew pw. św. Mikołaja z XIX wieku. Wciąż odbywają się tu nabożeństwa unickie. Budowla podzielona jest na 3 zasadnicze części: babiniec, nawę i prezbiterium, ale babiniec poprzedza jeszcze przedsionek w formie galerii. Każda część zwieńczona jest smukłymi wieżyczkami o cebulastych hełmach. Świątynia nie wyróżnia się specjalnie na tle innych, położona jest jednak w malowniczej okolicy. Wyposażenie wraz z ikonostasem jest w dużej części zachowane, ale wnętrza są niedostępne.

Tutejszy taras widokowy w 2019 roku został wyremontowany wraz ze skarpą, na której stoi. Oferuje ładny widok na San i miasto. Jest bezpłatny. W dole biegnie droga do skansenu.

Ławeczka - pomnik na deptaku w środku miasta upamiętnia postać Józefa Szwejka z czeskiej powieści Jaroslava Haška "Przygody dobrego wojaka Szwejka". W Sanoku rozgrywała się część akcji tej powieści. Obiekt jest fragmentem szlaku turystycznego Śladami dobrego wojaka Szwejka, który prowadzi z Czech przez Austrię, Węgry, Słowację, Polskę i Ukrainę. Na ławeczce można usiąść i sfotografować się z poczciwym Szwejkiem.

Ścieżka przyrodnicza utworzona na terenach bagiennych w 2016 roku. Część dzielnicy Olchowiec znajduje się bowiem na obszarze specjalnej ochrony ptaków oraz siedlisk należącym do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 Góry Słonne. Na zapętlonym odcinku ok. 1,2 km postawiono drewniany pomost, stanowiska obserwacyjne, tablice informacyjne i miejsca do odpoczynku. Niestety po 2022 r. ścieżka popadła w ruinę i miasto porzuciło ją całkowicie. Jak na razie nie nadaje się do użytku.

Greckokatolicka cerkiew Przemienienia Pańskiego zbudowana w 1841 r. Obecnie kościół katolicki. Jest to klasycystyczna świątynia z wieżą nad przedsionkiem, z babińcem nie wyodrębnionym z nawy. Od wschodu i południa posiada dobudówki z 2 zakrystiami: drewnianą i murowaną. Z zewnątrz nie robi wielkiego wrażenia, bardzo ładnie prezentują się jednak wnętrza z oryginalnym ikonostasem i malowidłami ściennymi. Niestety trudno zastać ją otwartą, poza niedzielną mszą. Również położenie budowli jest malownicze.

Rezerwat rozłożony w zakolu rzeki San na 33 hektarach. Utworzono w nim ścieżkę przyrodniczą, nie najlepiej poprowadzoną, ale miejsce warte jest odwiedzenia. O ile nie jest się zaawansowanym piechurem, trzeba wiedzieć kiedy zawrócić, bo zarastający szlak wiedzie aż do Dubiecka. Las w rezerwacie bardzo urokliwy z dużą ilością borówek. Charakterystyczne miejsce w nim to aleja ze starymi dębami i bukami po ok. 1,5 kilometra od parkingu. Stąd można zawrócić.

Góra Jawor wznosi się nad Soliną, powyżej górnej stacji kolei linowej. Punkt widokowy położony jest parę kilometrów dalej, należy się kierować na Hotel Revita. Przy drodze będzie miejsce parkingowe i tablica infrmacyjna. Rozciąga się z niego ładny widok w kierunku zachodnim na Solinę, zalew, zaporę i odległe bieszczadzkie pasma.

Cerkiew greckokatolicka pw. Zaśnięcia Bogurodzicy z końca XIX wieku. Przejęta po wojnie przez prawosławnych, pozostaje do dziś świątynią Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Budowla jest pięknie wkomponowana w bieszczadzki krajobraz i wraz z obszerną dzwonnicą i cmentarzem tworzy łemkowski zespół cerkiewny typu północno-wschodniego z niewielką wieżą nad babińcem. Prezbiterium i nawa zwieńczone ośmiobocznymi wieżyczkami z pseudolatarniami o cebulastych hełmach. Wnętrza z oryginalnym wyposażeniem i malowidłami ściennymi są niestety niedostępne.

Modrzewiowy kościół pw. św. Małgorzaty ufundował właściciel wsi Antoni Baranowski ok. 1740 r. W XIX wieku budowlę nieco powiększono i ozdobiono wnętrza iluzjonistyczna polichromią figuralną. Zaskakującej przebudowy dokonano w 1982 r. Kościół podniesiono o 1,5 metra i posadowiono na nowej, szerszej i zagłębionej w ziemi murowanej konstrukcji. W ten sposób powiększono zbyt małą świątynię. Obniżyło to wartość zabytkową, ale uczyniło budowlę unikalną. Wyróżnia się ona jeszcze bogactwem wnętrz. Prócz wspaniałej polichromii zwracają uwagę barokowe ołtarze, figury, rzeźby, płaskorzeźbiona balustrada z XVII w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństw (4 w niedziele, 2 w dni powszednie) lub po kontakcie telefonicznym z parafią.

Greckokatolicka świątynia pw. Zaśnięcia Matki Boskiej z początku XIX wieku został opuszczona po II wojnie św. Wyposażenie przeniesiono do innych cerkwi, a budowla w Tarnawie Górnej zaczęła popadać w ruinę. Do dziś nie przeszła remontu i nie jest bezpieczna, stąd decyzja o zamknięciu dostępu do środka. Zabytek można więc oglądnąć tylko z zewnątrz. Odpadający tynk ukazuje kamienno-ceglane mury, sprawiające wrażenie starszych niż XIX wiek.

Pierwotnie greckokatolicka cerkiew pw. św. Michała Archanioła z początku XIX wieku, a obecnie świątynia prawosławna. Zbudowana w typie północno-wschodniej świątyni łemkowskiej. Nietypowo posiada jednak dwie zakrystie. Trzy człony cerkwi (babiniec, nawa, prezbiterium) oraz obie zakrystie zwieńczone są baniastymi wieżyczkami. Podobnie dzwonnica z 1817 r. Wnętrza zdobione polichromią wraz z ikonostasem pochodzą z końca XIX stulecia. Można je zwiedzić i posłuchać opowieści opiekuna zabytku po kontakcie telefonicznym (500 071 205).

Parafialna cerkiew greckokatolicka pw. św. Jana Chrzciciela z 1837 r. Reprezentuje typ świątyni łemkowskiej w stylu klasycystycznym, wzorowanej na kościołach rzymsko-katolickich, Posiada wieżę, a 3 części (babiniec, nawa, prezbiterium) są tej samej wysokości nakryte dachem dwuspadowym. Nawa i wieża z sześciobocznymi wieżyczkami z cebulastym hełmem. Wejście w formie portyku kolumnowego. Od 1953 r. funkcjonuje jako kościół katolicki pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Budowla ciekawsza wewnątrz niż z zewnątrz. Piękna polichromia ścienna i oryginalne wyposażenie z ikonostasem, ołtarzami, amboną. Otwierana w niedzielę podczas mszy, ale podobno można prosić w pobliskim domu o otwarcie.

Najszersza kaskada w Bieszczadach. Szerokość dochodzi do 38 m, a wysokość do 2,5 m. Uznany za pomnik przyrody nieożywionej. W sezonie popularne miejsce do kąpieli. Woda w Olszance jest płytka z przyjemnym piaskiem, ale pod samym wodospadem powstał kocioł eworsyjny o dużej głębokości. Dojazd nieoznaczony, częściowo po drodze szutrowej.

Cerkiew greckokatolicka pw. Wniebowstąpienia Pańskiego z 1659 roku. Trzecia najstarsza cerkiew w Polsce. Pierwotnie była warowną świątynią zakonu bazylianów. Stąd unikalne położenie na obronnym wzgórz. Cerkiew otoczona była też kamiennym murem i fosą. Wejścia prowadziły przez 2 drewniane wieże. Elementy te nie zachowały się. Dziś to jedna z najbardziej urokliwych cerkiewek w polskim krajobrazie, otoczona lasem i starodrzewiem. Posiada charakterystyczne podcienia przed wejściem i dużą kopułę nad nawą. Wnętrza posiadają archaiczny układ z bocznymi pomieszczaniami przy prezbiterium tzw. pastoforiami. Można je zobaczyć wraz z odnowionymi malowidłami ściennymi oraz ikonami, które są prezentowane w ramach wystawy Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, które zarządza cerkwią. Pracownik muzeum mieszka w Uluczu pod numerem 16 i tam można zgłosić chęć zwiedzania wnętrz.

Nowa, bardzo wysoka (35 metrów) wieża w Bieszczadach. Dojść jest kilka, najkrótsze spod kościoła w Ustianowej Górnej (ok. 1 godz.), które posiada również ścieżkę dydaktyczną z 16 przystankami. Na górze jest miejsce na ognisko, duża wiata z grille, można z nich swobodnie korzystać. Panoramiczny widok z wieży na wszystkie strony jest niezapomniany, ale trzeba się przygotować na silny wiatr.

Greckokatolicka cerkiew Narodzenia Bogurodzicy z 1726 r. o stylu klasycystycznym. Nie wyróżnia się niczym ciekawym wśród świątyń łemkowskich, poza tym iż nie znajduje się w oryginalnym miejscu. Do 1985 roku stała opuszczona w sąsiedniej wsi Ropienka (kilkaset metrów dalej). W Wańkowej pełni od początku rolę kościoła katolickiego (miejscowa cerkiew p.w. św. Męczennicy Paraskewii, również XVIII-wieczna, została rozebrana w 1963 r.). Budowla podzielona jest na 4 części: przedsionek zwieńczony wieżą, babiniec z chórem, nawa z wieżyczką i prezbiterium otoczone dwiema zakrystiami. Wyposażenie nie przetrwało, obecnie wnętrza skromne, we współczesnym stylu. Dostępne tyko podczas nabożeństw.

Rezerwat utworzony pod Dubieckiem w 1995 r. aby chronić bór bagienny z rzadką roślinnością torfowiskową. Przecina go 1-kilometrowa ścieżka będąca częścią dłuższego szlaku pn. Środowisko, historia, kultura – trzy ścieżki tożsamości. Do wyboru 2 wejścia - od strony Winnego i Podbukowiny. Trasa prowadzi wokół malowniczych bagien i torfowisk. Po 2020 r. została zaniedbana, zarosła i straszy śmieciami. Po drodze trudne błotniste przejścia. Ścieżka wymaga więc pilnej rewitalizacji, nie ma jednak chętnych aby ją przeprowadzić...

Niewielki, ale urokliwy wodospad beskidzki pod Rymanowem-Zdrojem. Leży w lesie, blisko drogi. Woda spada z progu skalnego, który tworzą warstwy fliszu karpackiego. Kocioł eworsyjny, który powstał w wyniku spadku wody utworzył głęboki na prawie 2 metry zbiornik, który nadaje się do kąpieli, również zimą dla morsów. Przy wodospadzie w wakacje działa baza namiotowa Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich.

Teren piknikowy z wiatą, ławami, miejscem na ognisko oraz wieżą widokową utworzono w 2019 r. na Wzniesieniu Chomińskim pod Birczą. Wieża nie jest wysoka, ale można z niej popatrzeć na Pogórze Przemyskie oraz Góry Sanocko-Turczańskie. Widoki są opisane. W pobliżu pomnik ku pamięci żołnierzy poległych tu w dużej bitwie z Niemcami 12 września 1939. Dojazd wąską drogą asfaltową.

Popularny parking z punktem widokowym przy najbardziej krętej drodze w Polsce. Od 2024 roku w nowej odsłonie. Plac z ławami i wiatami, sporo tablic informacyjnych, kosze na śmieci. Dwie tablice ukazują stare fotografie z tego regionu z okresu I wojny światowej. Odnowiony taras posiada świetny opis oglądanej panoramy. Miejsce wciąż całkowicie darmowe.

Nazwa pochodzi od brodu wykonanego na rzece Osławie z betonowych płyt. Można po nich z łatwością przekroczyć rzekę pieszo, jak i przejechać autem. Rzeko wokoło jest bardzo czysta i płytka, choć pełna glonów i kamieni. Nie jest w pełni bezpiecznie, można się pośliznąć, niemniej jednak dzieci mają tu fajną zabawę, a dorośli mogą się schłodzić . Niezbędne są buty do wody. Plaża trawiasta, w paru miejscach jest cień. Nie ma tu żadnej infrastruktury, poza budką z lodami i goframi, ale jedzenie z dowozem można zamówić w lokalnych pizzeriach.

Kompleks 3 skoczni narciarskich o wielkości K-10, K-20 i K-40. Wszystkie wyłożone są igelitem. Trenują na nich zawodnicy 2 klubów: ZKN Sokół i ZTS Zakucie. Jest to jedyne miejsce na Podkarpaciu, gdzie można uprawiać ten sport. A turyści mogą bezpłatnie zaparkować i pooglądać rzadko spotykaną arenę sportową. Warto wspomnieć, iż pod skoczniami odbywa się popularna impreza łowiecka Rykowisko Karpackie.

Ruiny średniowiecznego zamku na wysokiej zalesionej górze nad Sanem. Budowę przypisuje się Kazimierzowi Wielkiemu, ale szybko stał się gniazdem rodowym Kmitów, aż do XVI wieku. Potem pozostawał w ruinie i tak przetrwał do naszych czasów. Ze względu na położenie jest znakomitym punktem widokowym na dolinę Sanu, dlatego między murami postawiono taras widokowy. To on jest magnesem przyciągającym turystów, bo samych murów jest niewiele, a ich widoczność zależy od stanu roślinności. Na dużym, darmowym parkingu działa bar.

Wg tradycji w XIX wieku w świeżo wykopanej studni znaleziono krzyż, który przeniesiono do miejscowej cerkwi, a samą studnię otoczono kultem religijnym. Miejsce stało się celem pielgrzymek. Pod koniec XX wieku nad źródełkiem zbudowano grotę z figurą Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, potem stacje drogi krzyżowej. Obecnie źródełko jest bardzo ładnie zagospodarowane i popularne - po wodę przybywają ludzie nawet z wielkimi zbiornikami.

Mała elektrownia wodna połączona z zaporą w Myczkowcach podziemnym tunelem. Nie można jej zwiedzać, ale prowadzi tu urokliwy szlak z zapory. Można popatrzeć na San z mostka albo pójść dalej do słynnej kapliczki z cudownym źródełkiem.