Przewodnik turystyczny - Rzeszów i okolice

Kościół pw. Wszystkich Świętych z XV wieku. Zachowany w oryginalnej konstrukcji, ze średniowiecznym budulcem (jodłowym) i więźbą dachową. Jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej architektury drewnianej w Polsce. Wpisany na listę UNESCO w 2003 r. Składa się z prezbiterium, nawy zwieńczonej wieżyczką i okazałej wieży z przedsionkiem, która powstała jednak później, bo w XVII wieku. Kościół posiadał otaczające go podcienia (tzw. soboty), podobnie jak równie cenna świątynia w Haczowie, ale rozebrano je w XIX stuleciu. Wnętrza zachwycają polichromią z różnych okresów (od XV w.), barokowymi ołtarzami, późnorenesansową amboną. Powinny one być dostępne dla turystów w sezonie (bywa jednak różnie) i przez cały rok podczas nabożeństw (1 raz dziennie). Przy kościele znajduje się zespół drewnianych zabudowań plebańskich z XVII-XIX wieku.

Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Boskiej z 1630 roku. Jednak tylko fragment prezbiterium i nawy pochodzi z czasów budowy, reszta pochodzi z XIX wieku. Jest to budowla drewniana na kamiennym podmurowaniu z dominująca wieżą zwieńczona baniastym hełmem. Do nawy dostawiono boczny przedsionek, a do prezbiterium dwie zakrystie. W końcu XIX stulecia wnętrza ozdobiono polichromią figuralno-ornamentalną (obecnie pięknie odnowiona). Wraz z resztką XVIII-wiecznego ikonostasu oraz rzeźbą Chrystusa Zmartwychwstałego z XVII w. to jedyne elementy zachowane z dawnej cerkwi, bo wyposażenie zostało wywiezione po wojnie. Obecnie świątynia jest kościołem katolickim i wnętrza można zobaczyć podczas niedzielnej mszy.

Płatne kąpielisko strzeżone przez ratowników, założone na dawnym wyrobisku piasku i żwiru. Piaszczysta plaża posiada ogólnodostępne parasole i tylko one dają cień. Z zaplecza jest wypożyczalnia sprzętu, przebieralnie, toalety, bosko do siatkówki, bar. Jest również plac zabaw dla dzieci z tyrolką, zjeżdżalnią, karuzelą, torem przeszkód. Woda w miarę czysta i ciepła. Obiewkt odnowiony w 2025 r., ze świeżym piaskiem.

Leśny zbiornik retencyjny przeznaczany sezonowo na cele rekreacyjne. W wakacyjne soboty i niedziele działa tu kąpielisko strzeżone. Zbiornik jest płytki i ma bardzo ciepłą wodę. Można znaleźć cień, bo wodę otacza las, ale z tego powodu piasek ma bardziej charakter leśny niż plażowy - pełno w nim gałązek, kamyczków, szyszek, wymaga wiec klapek. Z infrastruktury jest tylko boisko do piłki plażowej, przebieralnia, ławeczki i toaleta. Brak gastronomii i wypożyczalni sprzętu.

Miejsce przy drodze, gdzie San na odcinku 300 metrów posiada pofałdowane progami skalnymi dno. Dzięki temu tworzą się tu małe wodospady i kipiele. Aby umożliwić bezpieczne oglądanie ciekawostki przyrodniczej przy drodze powstał zajazd i taras widokowy. Do tego są tablice informacyjne i ławki.

Niewielki prywatny zalew utworzono pośród lasu sosnowego w miejscu dawnej kopalni kruszywa. Drzewa są oddalone, więc nie zapewniają cienia na plaży. Piasek jest dobrej jakości, woda czysta i zgodnie z nazwą lazurowa (błękitna) oraz ciepła. Na miejscu działa wypożyczalnia sprzętu, leżaków, gastronomia, przebieralnie i toalety toitoi. Dla dzieci rozkładane są dmuchańce. Kąpielisko podzielone na 2 strefy głębokości i strzeżone do godziny 20:00.

Ogrodzony teren platformą widokową znajduje się niedaleko Pomnika Ofiar Katynia z kapliczki z figurą Matki Bożej Katyńskiej. Jest to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Aktualny stan nieznany, ale prawdopodobnie jak większość tych punktów uległ zniszczeniu. Dojazd z ulicy Wuśki.

Usytuowany na prawym brzegu Sanu, na wysokości 320 m punkt widokowy na Dynów, San i Pogórze Dynowskie. Został dawno temu zdewastowany i prawdopodobnie nie doczeka się już remontu. Szkoda, bo był najwyżej ocenianym elementem trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd boczną droga od kościoła pw. św. Bartłomieja.

Miejsce położone przy Niebieskim Szlaku Karpackim z Rzeszowa do Grybowa z widokiem na San, Dynów i okolice Pogórza Dynowskiego. Stanowiło ono część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna. Jednak z pierwotnej infrastruktury pozostało niewiele - zadaszona ława.

Ulokowano go na wzniesieniu Winnica o wysokości (333 m n. p. m) w zakolu Sanu. Dodatkowo otoczenie polami rzepaku zapewniało fantastyczne widoki, ale miejsce zostało zdewastowane i porzucone. Nie ma już dawnej infrastruktury. Obecnie za punkt widokowy traktuje się położone 300 metrów dalej maszty telekomunikacyjne. Była to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd raczej tylko autem terenowym, lepiej podejść ścieżką.

Niska wieża, bardziej platforma widokowa stoi na wzgórzu Kaniowiec o wysokości 347 m npm. Niestety jest już za niska i widok przesłania roślinność. Wieża stanowi część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna (większość infrastruktury uległa z czasem zniszczeniu). Dojazd z ulicy Głębokiej, ale ostatni odcinek może być nieprzejezdny.

Pozostałości założenia dworskiego w Górze Ropczyckiej zostały zagospodarowane na ścieżkę przyrodnicza po 2010 roku. Warto wiedzieć że z tutejsza rezydencja, (zachowana w ruinie) związana była Katarzyna Starzeńska, słynna La Belle Gabrielle - popularna w XIx wieku bywalczyni dworów w Galicji, salonów Paryża i Wiednia. Park ma podłużny kształt, a ścieżka, wytyczona w pętli, prowadzi m.in. przez wąwóz, 3 stawy dworskie, figury świętych, w sumie jest tu 11 przystanków. W simie długość trasy wynosi około 2. km, czas przejścia około 2 godzin. Po drodze ławki i elementy drewniane do wspinaczki dla dzieci.

Zalew na rzece Tuszymka, powstały jeszcze po wojnie, bardzo popularny wśród wędkarzy. Również wykorzystywany na cele rekreacyjne, bo leśna okolica bardzo urokliwa. Jest tu mała piaszczysta plaża z cieniem, wypożyczalnia sprzętu, a od niedawna plac zabaw i boisko sportowe. Działa pole biwakowe, domki campingowe, sklepik i bar. Ścieżka spacerowa pozwala obejść ponad 7-hektarowy zbiornik dookoła.

Rezerwat chroniący lasy jodłowe środowisko wodno-błotne zasiedlone przez bobry powstał w końcu XX wieku. Wytyczono w nim jedną z ciekawszych ścieżek przyrodniczych na Podkarpaciu. Do wyboru 2 warianty trasy: 3,5 oraz 8,5 km. Obie w pętli, krótsza jest częścią dłuższej. 15 z 16 tablic informacyjnych umieszczono na trasie krótszej. Ścieżka pokazuje niemal wszystko co atrakcyjne w lesie, przyroda jest różnorodna, a tablice przekazują wartościowe informacje. Trzeba mieć dobre buty, bo teren jest pagórkowaty. Start przy głównej drodze, nawigacja może źle pokierować.

Platforma widokowa, siłownia na wolnym powietrzu i miniplac zabaw z tyrolką zostały oddane do użytku w 2021 roku. Usytuowanie na stoku wzgórzu z rozległym widokiem, tuż przy drodze skłania do zatrzymania się na chwilę i zrelaksowania.

Niewielki zalew z piaszczystą plażą i kąpieliskiem strzeżonym w ścisłym sezonie. Z infrastruktury są tu toalety, prysznice, altanki, wypożyczalnia sprzętu, boisko do siatkówki, mały plac zabaw dla dzieci, mobilny bar, a nawet sauna. Woda płytka i ciepła, ale trochę zmulona. Brak cienia. Wstęp, parking, toalety bezpłatne. Przy parkingu fajna karczma ze świetnym placem zabaw.

Nowoczesna wieża widokowa z 2020 roku o wysokości 15 metrów. Można z niej obserwować panoramę Rzeszowa, Pogórze Dynowskie, Łańcut, a przy idealnej pogodzie nawet Tatry. Pod wieżą znajduje się plac zabaw z tyrolką, drabinkami i urządzeniami sprawnościowymi oraz ławki ze stolikami. Cały teren posiada oświetlenie nocne pochodzące z energii odnawialnej.

Krzyż Milenijny postawiono na wzgórzu o wysokości 385 m. W 2010 r. Obiekt zmodernizowano. Obecnie posiada parking, oświetlenie nocne i platformę, z której można popatrzeć na okoliczne wsie i Rzeszów w oddali. Dojazd lekko stromą asfaltową drogą.

Rezerwat leśny utworzony w ubiegłym wieku dla ochrony starodrzewu bukowego. Turyści mogą go zwiedzać na ścieżce dydaktycznej o długości 2,5 km wytyczonej w pętli, więc nie wraca się tą samą drogą. Postawiono na niej 12 tablic edukacyjnych. Na trasie są odcinki ciekawe, ale sporo dość monotonnych.

Szopka bożonarodzeniowa stoi na podwórzu prywatnego domu. Jest to bowiem dzieło jednego człowieka, który regularnie od 2015 roku powiększa ją i chętnie pokazuje efekty swojej pracy. Nie jest to zwykła szopka, bo postacie są naturalnej wielkości i poruszają się. Każdy element szopki jest oryginalnym pomysłem autora, np. mechanizmy poruszające postacie napędzają stare silniki pralek. Od niedawna w szopce są również żywe zwierzęta. Nocą całość jest efektownie oświetlona. Od grudnia do początku lutego do wsi zjeżdżają się tłumy chętnych aby ją zobaczyć.

Obiekt stanął na wzgórzu o wysokości 320 m. Wieża jest wysoka na 14 metrów i posiada 3 tarasy widokowe. Stoi pod nią budynek wypełniony starymi narzędziami pracy, o których bardzo ciekawie opowiada opiekun tego miejsca. Tuż obok wiatrak z 1946 roku. Wieża jest punktem widokowym na Pogórze Strzyżowskie i Pogórze Dynowskie, ale widok na pola uprawne jest średnio atrakcyjny.

Jedna z największych fontann multimedialnych w Polsce, usytuowana pod zamkiem i pałacem Lubomirskich. Składa się fontanny tradycyjnej, chodnikowej i 5 pojedynczych wodotrysków. W sumie jest tu ponad 1500 dysz, a oświetlenie stanowi 143 punkty LED. Oprócz placu do chlapania dla dzieci, obiekt jest miejscem codziennych pokazów multimedialnych z wykorzystaniem wody, dźwięku i światła. Główny pokaz wieczorny odbywa się między godz. 20:00 lub 21.00. Przy fontannie znajdują się trybuny - amfiteatr na 300 osób, więc miejsca jest pod dostatkiem. Dość szybko pojawiający się na placu w ciągu dnia cień zapewnia wytchnienie w upalne lata.

Budowla obronna z genezą XVI-wieczną, najpierw Ligęzów, potem Lubomirskich. Przebudowana na początku XX stulecia na sąd zmieniła nieco wygląd (jest wyższa niż oryginalnie), ale nie zatraciła zamkowego charakteru za sprawa potężnych fortyfikacji bastionowych w samym centrum miasta. Nie pełni roli muzeum, ale za niedługo ma się to zmienić, po wyprowadzce sądu do nowej siedziby. Organizowane są obejścia wnętrz z przewodnikiem, ale tylko okazjonalnie i w sporym tłoku. Na razie turyści mogą więc obejść go tylko dookoła. Mimo ruchliwych ulic w pobliżu, zabytek otaczają spokojne alejki, w tym urokliwa aleja Pod Kasztanami, a fosie rozłożył się pub. Przy zamku stoi też letni pałac Lubomirskich, ale również można go oglądać jedynie z zewnątrz.

Lisia Góra była terenem chronionym już przed wojną. Jest to unikalny obszar przyrodniczy w Rzeszowie i od dziesięcioleci stanowi część terenów spacerowych nad rzeką Wisłok. U stóp Lisiej Góry powstał kompleks rekreacyjno-rozrywkowy. Jest tu pokaźnych rozmiarów plac zabaw, w tym dla dzieci niepełnosprawnych, wypożyczalnie sprzętu, duża wiata piknikowa z grillem, minigolf, bary i kawiarnie. Okazjonalnie organizowane są występy i koncerty.

Jedyna plaża z kąpieliskiem w Rzeszowie, dlatego bywa bardzo zatłoczona. Zajmuje 20 arów na jednym brzegu zbiornika powstałego z zalania kopalni żwiru. W sezonie płatna, z wypożyczalnią sprzętu i gastronomią. Strzeżone kąpielisko posiada bezpieczną strefę dla dzieci. Przed plażą duży darmowy parking i okazały plac zabaw z tyrolką. Nad wodą również małe urządzenia do zabawy.

Zwany Pomnikiem Walk Rewolucyjnych posiada imponującą wysokość 38 metrów i wagę 466 ton. Powstał w 1974 r. i szybko stał się budowlą, z którą kojarzony jest Rzeszów przez mieszkańców innych części Polski. Wszystko przez specyficzny kształt przypominający żeńskie genitalia. Pomnik stanął na terenach zarekwirowanych przez władze PRL pobliskiemu klasztorowi bernardynów, który w XXI w. odzyskał nad nim kontrolę, stąd pod pomnikiem utworzono urokliwe ogrody miejskie, zwane bernardyńskimi. Monument ozdobiony jest sylwetkami robotnika, chłopa i żołnierza na tle komunistycznego sztandaru. Od drugiej strony umieszczono boginię zwycięstwa Nike. W 2000 r. pomnik zwieńczono herbem Rzeszowa. Mimo ustawowego nakazu likwidacji symboli ustroju totalitarnego, władze miasta odmawiają jego zburzenia.

Muzeum usytuowane po drugiej stronie rzeszowskiego dworca głównego PKP, na terenie dawnej szkoły kolejowej. Gromadzi i prezentuje zabytkowe pojazdy, sprzęty, umundurowanie i wszelkie przedmioty, które wyszły już z użycia. Dumą muzeum jest największa w kraju kolekcja motocykli, są tu też motorowery i gondole boczne do motocykli, samochody. Część militarną reprezentują pojazdy wojskowe, w tym transportery opancerzone, czołg T-34, kilka samolotów, artyleria, wielka kolekcję broni strzeleckiej oraz sprzęt komunikacyjny. Wiele z eksponatów można obejrzeć również od środka. Młodzież na pewno zainteresuje jak kiedyś wyglądały komputery, telewizory czy telefony. Od niedawna, w wybrane dni, muzeum oferuje zwiedzanie schronu atomowego w oddalonej lokalizacji (ul. Królowej Marysieńki 3). Placówka działa pod opieką pasjonatów i nie biletuje wstępu - opłaty są dowolne.

Oryginalny plac zabaw dla dzieci położony przy rzeszowskich basenach otwartych. Został zaprojektowany przez firmę lotniczą, dlatego składa się z samolotu oraz wieży kontroli lotów. Obie konstrukcje posiadają zjeżdżalnie i małą ścianką wspinaczkową. Wnętrze samolotu odtwarza prawdziwy kokpit. Plac zabaw jest otoczony przez miasteczko ruchu drogowego, na którym dzieci, mogą jeździć rowerami i hulajnogami po alejkach wzbogaconych o znaki i sygnalizację drogową. Przy alejkach stoją ławki, ale brakuje zaplecza gastronomicznego.

Mały zdrój z dala od głównych dróg. Tężnia ze zdrowotną wodą, z której w XVI i XVII wieku pozyskiwano sól. Miejsce zostało zapomniane, a na nowo odkryte dopiero pod koniec XX wieku na prywatnej posesji. W 2010 roku otwarto teren dla turystów. Na miejscu oprócz tężni również sklep-bar, wiaty, toalety oraz fontanki.

Odnowiony kompleks dworski rodu Mycielskich z XVIII w., choć jego początki sięgają XVI wieku. W XIX/XX wieku tutejsi gospodarze należeli do elity intelektualnej i finansowej Galicji, a majątek w Wiśniowej był powszechnie podziwiany. Składa się z pałacu, oficyny, zabudowy folwarcznej, kaplicy grobowej i parku. Najstarszy budynek oficyny to dawny dwór obronny rodu Bonerów zamieniony dziś na przestrzeń ekspozycyjną i salę koncertową. Folwark to centrum konferencyjno-noclegowe, pałac lokalne centrum kultury i turystyki. Turysta może pospacerować po parku, w którym znajdzie m.in. aleje grabowe, polskie Drzewo Roku 2016 oraz europejskie Drzewo Roku 2017 (dąb Józef), nagrobek psa i kota Panien Mycielskich, plac zabaw z piaskownicą, miejsce na ognisko. Nie ma tu klasycznego muzeum, ale w oficynie może być prezentowana jakaś wystawa, a na stałe działa sala poświęconą Zygmuntowi Mycielskiemu, znanemu kompozytorowi, publicyście i pisarzowi.