Przewodnik turystyczny - Województwo podkarpackie

Jest to część Masywu Suchego Obycza, wzgórz nad nieistniejąca wsią Arłamów, o wysokości 587 m. W odróżnieniu od reszty pasma Połoninki Arłamowskie nie są zalesione, dlatego stanowią świetny punkt widokowy na Góry Słonne, wyższe szczyty Bieszczadów i Ukrainę. Najpopularniejsze jest dojście spod bramy Hotelu Arłamów, przez Przełęcz pod Suchym Obyczem. Nie został wytyczony bezpośredni szlak, tylko początkowo trasa pokrywa się ze szlakiem niebieskim, ale droga jest łatwa, zajmuje ponad 2,5 km (45 min.) w jedną stronę. Krzyż przy ścieżce wskazuje gdzie była rozlokowana dawna wieś.

Tuż przy drodze wojewódzkiej nr 884 stoi kapliczka św. Krzysztofa z początku XIX wieku, a za nią utworzono taras widokowy na dolinę Sanu z wysepką i Pogórze Dynowskie. Miejsce to zwie się również Belwederem.

Świątynia pw. Przemienienia Pańskiego zbudowana została 1868 r. Tuż po II wojnie św. została opuszczona, a miejscowy PGR rozebrał cenną blachę z dachu. Od tego czasu popada w ruinę. Kamienne mury tworzą malowniczy widok. Zachowały się ślady malowideł ściennych. Niestety nie przetrwała dzwonnica, na której wsiały XVII-wieczne dzwony.

Szybowisko położone na szczycie Kamionka w Górach Słonnych, należy obecnie do Politechniki Rzeszowskiej. Nie jest przeznaczone jedynie dla miłośników lotnictwa, zwykli turyści również mogą tu przebywać. Da się wjechać autem (jest asfalt), ale droga jest stroma i bardzo wąska (trudno się minąć). Widok jaki się roztacza ze szczytu na Bieszczady jest niesamowity. Dodatkowo można zobaczyć startujące szybowce i paralotnie, a w pobliskim lesie znajduje się unikalna galeria rzeźb w starych pniach martwych drzew. Na miejscu jest hotel i restauracja.

Dwór Mniszchów i Czartoryskich z końca XVII wieku przez dziesięciolecia stał w w całkowitej ruinie. W 2023 roku zakończono jego remont i wraz z ze zrewitalizowanym parkiem został oddany na cele kulturalne. Prezentowana jest wystawa o kulturze dworskiej, historii Bielin oraz rodów szlacheckich, które władały dworem. Oryginalne wyposażenie nie zachowało się, ale nowe jest tak dobrane, by wiernie odtwarzało wnętrze siedziby szlacheckiej. Zwiedzanie z przewodnikiem jest na razie bezpłatne. W uporządkowanym parku dworskim, pośród starodrzewia i trzech stawów, można pospacerować alejkami z małą architekturą.

Park Blizna przypomina o zapomnianej historii hitlerowskiego poligonu między Dębica a Kolbuszową. W 1943 r, zgodną z zasadami niemieckiej praworządności, wysiedlono miejscową ludność i zmuszono do niewolniczej pracy więźniów obozu jenieckiego założonego w pobliskim Pustkowie. Tutejszy poligon był jednym z kilku niemieckich ośrodków badawczych nad bronią rakietową V1 i V2. W parku zobaczymy m.in. naturalnej wielkości makiety rakiet V1 i V2, samochód opancerzony, samolot Antonow 2, do którego można wejść. Placówka zgromadziła pokaźny zbiór pocisków i części rozbitych rakiet oraz innych pozostałości niemieckiego. Z wystaw zwiedzający dowiadują się o działaniach na tym terenie Armii Krajowej i zbrodniczej działalności Niemców w pustkowskim obozie.

Kościół pw. Wszystkich Świętych z XV wieku. Zachowany w oryginalnej konstrukcji, ze średniowiecznym budulcem (jodłowym) i więźbą dachową. Jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej architektury drewnianej w Polsce. Wpisany na listę UNESCO w 2003 r. Składa się z prezbiterium, nawy zwieńczonej wieżyczką i okazałej wieży z przedsionkiem, która powstała jednak później, bo w XVII wieku. Kościół posiadał otaczające go podcienia (tzw. soboty), podobnie jak równie cenna świątynia w Haczowie, ale rozebrano je w XIX stuleciu. Wnętrza zachwycają polichromią z różnych okresów (od XV w.), barokowymi ołtarzami, późnorenesansową amboną. Powinny one być dostępne dla turystów w sezonie (bywa jednak różnie) i przez cały rok podczas nabożeństw (1 raz dziennie). Przy kościele znajduje się zespół drewnianych zabudowań plebańskich z XVII-XIX wieku.

Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Boskiej z 1630 roku. Jednak tylko fragment prezbiterium i nawy pochodzi z czasów budowy, reszta pochodzi z XIX wieku. Jest to budowla drewniana na kamiennym podmurowaniu z dominująca wieżą zwieńczona baniastym hełmem. Do nawy dostawiono boczny przedsionek, a do prezbiterium dwie zakrystie. W końcu XIX stulecia wnętrza ozdobiono polichromią figuralno-ornamentalną (obecnie pięknie odnowiona). Wraz z resztką XVIII-wiecznego ikonostasu oraz rzeźbą Chrystusa Zmartwychwstałego z XVII w. to jedyne elementy zachowane z dawnej cerkwi, bo wyposażenie zostało wywiezione po wojnie. Obecnie świątynia jest kościołem katolickim i wnętrza można zobaczyć podczas niedzielnej mszy.

Płatne kąpielisko strzeżone przez ratowników, założone na dawnym wyrobisku piasku i żwiru. Piaszczysta plaża posiada ogólnodostępne parasole i tylko one dają cień. Z zaplecza jest wypożyczalnia sprzętu, przebieralnie, toalety, bosko do siatkówki, bar. Jest również plac zabaw dla dzieci z tyrolką, zjeżdżalnią, karuzelą, torem przeszkód. Woda w miarę czysta i ciepła. Obiewkt odnowiony w 2025 r., ze świeżym piaskiem.

Wieża widokowa powstała w 2024 roku ramach programu "Budowa infrastruktury turystycznej na terenie Związku Powiatowo-Gminnego Ziemia Lubaczowska". Jest to mało znany ogólnodostępny obiekt położony pośród pól uprawnych. Może być mylony z punktem widokowym o podobnej nazwie na Dolnym Śląsku. Taras widokowy znajduje się na wysokości 20 metrów. Z wieży rozciąga się panorama Kotliny Sandomierskiej i lasów Roztocza Południowego. Dojazd z Baszni Dolnej po betonowych płytach.

Kamieniołom powstał na stoku góra Koziniec o wysokości 522 m npm. na potrzeby budowy zapory w Solinie. Po jej zakończeniu zaczął zarastać roślinnością. Na szczyt, który jest znakomitym punktem widokowym wytyczono szlak. Posiada on oznaczenia, które jednak się zacierają i są rzadko odnawiane. Należy po prostu iść do góry udeptaną trasą. Ukoronowaniem wspinaczki jest widok na San, zalew, zaporę solińską i okolicę. Na szczycie jest też wiata i miejsce na ognisko. Inny sposobem na dostanie się tutaj jest niebieska ścieżka po leśnym rezerwacie Koziniec, która dłuższą, ale łagodniejszą drogą prowadzi na kamieniołom z Myczkowiec.

Utworzony na zalesionej górze Koziniec w 2004 roku. Stwierdzono tu występowanie 205 gatunków roślin, w tym 25 chronionych. Z fauny widziano tu wilka, rysia, żbika i niedźwiedzia brunatnego. Posiada ścieżkę dla turystów oznaczoną na niebiesko. Prowadzi ona z Myczkowiec do kamieniołomu w Bóbrce (z punktem widokowym), który utworzono po wojnie na południowym stoku Kozińca. Ścieżka nie jest dobrze oznaczona, rozpoczyna się koło Ośrodka Wypoczynkowego "Bieszczady".

Mały, prywatny skansen otwarty w 2022 roku, po 12 latach zbierania starych przedmiotów, powozów, bryczek, narzędzi i urządzeń wykorzystywanych w rolnictwie oraz pracach rzemieślniczych jak rymarstwo, ciesielstwo, kuśnierstwo, stolarstwo. Zajmuje niecały hektar i jest dostępny bezpłatnie, po kontakcie z właścicielem. Głównymi budynkami muzeum są: stary wiatrak młyński typu koźlak z 1902 r., który odrestaurowano, przywracając funkcje mielenia zboża oraz kuźnia wiejska z pełnym wyposażeniem z okresu sprzed pierwszej wojny światowej. W sumie zgromadzono tu ok. 1200 eksponatów.

Leśny zbiornik retencyjny przeznaczany sezonowo na cele rekreacyjne. W wakacyjne soboty i niedziele działa tu kąpielisko strzeżone. Zbiornik jest płytki i ma bardzo ciepłą wodę. Można znaleźć cień, bo wodę otacza las, ale z tego powodu piasek ma bardziej charakter leśny niż plażowy - pełno w nim gałązek, kamyczków, szyszek, wymaga wiec klapek. Z infrastruktury jest tylko boisko do piłki plażowej, przebieralnia, ławeczki i toaleta. Brak gastronomii i wypożyczalni sprzętu.

Miejsce przy drodze, gdzie San na odcinku 300 metrów posiada pofałdowane progami skalnymi dno. Dzięki temu tworzą się tu małe wodospady i kipiele. Aby umożliwić bezpieczne oglądanie ciekawostki przyrodniczej przy drodze powstał zajazd i taras widokowy. Do tego są tablice informacyjne i ławki.

Wieża na najwyższym (562 m) wzniesieniu Pogórza Ciężkowickiego. Jest częścią Sanktuarium Chrystusowego Krzyża i Matki Bożej Królowej Pokoju - taras widokowy znajduje się przy krzyżu milenijnym, na wysokości 23 metrów. Oferuje wspaniałą panoramę Beskidów i Pogórza Karpackiego. Najszybsze dojście prowadzi z Brzysk (30 minut), a po drodze rozłożone są stacje drogi krzyżowej. Obok krzyża można zobaczyć pomnik Jana Pawła II, Kamień Pustelnika i źródło wody siarkowej.

Rezerwat przyrody na terenie Parku Krajobrazowego Gór Słonnych. Przedmiotem ochrony są naturalne zbiorowiska leśne buczyny karpackiej. Z fauny występują tu bocian czarny i orlik krzykliwy, sowy, rysie, bobry, łasice. Ścieżka dla turystów obejmuje mały, ale atrakcyjny obszar rezerwatu. Na 2 kilometrach rozmieszczono 10 tablic informacyjnych. Jest tu np. pozostałość po dawnej kopalni ropy naftowej, źródełka mineralne, rozlewiska potoku, wąwóz. Uwaga na komary i kleszcze!

Stosunkowo młoda, bo z początku XX wieku, ale urokliwa drewniana cerkiew św. Mikołaja, zamieniona na kościół katolicki. Posiada okazałą ośmioboczną kopułę i 2 mniejszą wieżyczki nad babińcem i prezbiterium. Podobno miała zostać spalona na planie filmu Pan Wołodyjowski, ale udało się ją obronić. Z otwartego przedsionka da się zobaczyć większość wnętrza. Przy świątyni można zobaczyć ciekawostkę - najstarsza płytę nagrobną w Bieszczadach z inskrypcją w języku staro-cerkiewno-słowiańskim.

Rzadko spotykana cerkiew murowano-drewniana. Dawna świątynia greckokatolicka pw. Opieki Bogurodzicy jest obecnie kościołem filialnym pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny. Składa się z drewnianego babińca zwieńczonego wieżą i poprzedzonego przedsionkiem, drewnianej nawy oraz murowanego prezbiterium z zakrystią. Zbudowana została, jak głosi napis w nadprożu portalu w 1780 r., ale murowana część mogła powstać wcześniej. Przejęcie przez parafię katolicką pozwoliło uratować cenny zabytek przed rozbiórką. Wewnątrz zachował się oryginalny ikonostas, z 1 ikoną XVII-wieczną (po środku w typie Hodegetrii - Maryja trzyma Jezusa i wskazuje go jako kierunek ku zbawieniu), ściany i kopuła pokryte polichromią. Niestety ta ciekawa świątynia rzadko jest otwierana dla turystów.

Nowa wieża oddana turystom w 2024 r. razem z 3 innymi na Ziemi Lubaczowskiej. Najmniej udana. Stanęła za terenem sportowym, na wschodnich peryferiach miasta. Wybór tego miejsca jest zrozumiały tylko dla pomysłodawców jej budowy. Ma 23 metry wysokości i 100 schodów, a umożliwia spojrzenie na średnio atrakcyjną okolicę z silosami na pierwszym planie.

50-minutowy szlak z centrum Cisnej. Prowadzi wyłącznie lasem, nie ma więc widoków, ale trasa wśród starego drzewostanu jodłowo-bukowego jest bardzo urokliwa. Do wieży wyznaczono ścieżkę historyczno-dydaktyczną "Nad Sztolnią", która nawiązuje do XVIII-wiecznej kopalni rud żelaza rodu Fredrów. Zapomnianą kopalnię odkryto i zaczęto badać dopiero w 2020 roku. Ścieżka zatacza pętlę, nie trzeba więc wracać tą samą drogą. Nadaje się na rodzinny wypad, choć nie jest najłatwiejsza - ma strome odcinki. Wieża oferuje ciekawy widok, ale tylko w jedną stronę - już na starcie wybudowano ją za niską w stosunku do otaczającej roślinności.

Miejsce utworzone w 2015 r. tuż przy drodze Przemyśl - Sanok, południowym zboczu wzgórza Mordownia (472 m npm). Drewniany taras pozwala popatrzeć na malowniczy krajobraz Pogórza Przemyskiego. Postawiono tu kilka tablic informacyjnych - poza opisaniem widoku również o tematyce przyrodniczej, ekologicznej i astronomicznej. Przy tarasie stoi toitoi, a pod nim wykonano polny zegar słoneczny. Z tego miejsca rozpoczyna i kończy się również ścieżka przyrodnicza Dolina Cisowej.

Ścieżka dydaktyczna Dolina Cisowej składa się z 6 przystanków, długość trasy to 2 km (w jedną stronę). Rozpoczyna się w centralnej części wsi, 1 km na południe od głównej drogi. Kończy zaś przy przydrożnym tarasie widokowym na trasie Przemyśl - Sanok. Teren łąki opadającej ku potokowi Cisowa oraz jego dolina okazały się na tyle interesujące przyrodniczo, iż Arboretum Bolestraszyce utworzyło tu swój oddział - Arboretum Cisowa. Ponieważ potok leży w dolinie, a ścieżka kończy się na wzniesieniu (o nazwie Mordownia!), do pokonania jest różnica wysokości 116 m, a potem trzeba wracać tą samą drogą, bo ścieżka nie jest zapętlona. Można ułatwić sobie życie zatrzymując się najpierw na początku ścieżki i pospacerować nad potokiem, a potem podjechać na taras widokowy (albo odwrotnie). Z ciekawostek przyrodniczych, w potoku można spotkać minoga ukraińskiego (gatunek spokrewniony z rybą, ale nie posiadający szczęki), żeremie bobrowe, wodospad z odsłoniętym fliszem karpackim. Na łące występuje najszybszy owad w Polsce - chrząszcz trzyszcz polny oraz jedyne naturalne stanowisko na terenie Polski rośliny ostrożeń siedmiogrodzki. Jednak to co jest ciekawe dla przyrodników niekoniecznie musi być dla turystów. Arboretum może rozczarować, jest też źle oznaczone. Trudno znaleźć tam coś wyjątkowego, część ścieżki jest dzika (pełna pokrzyw i ostu), a potok mało urokliwy i ograniczony przez prywatne zagrody.

Niewielki prywatny zalew utworzono pośród lasu sosnowego w miejscu dawnej kopalni kruszywa. Drzewa są oddalone, więc nie zapewniają cienia na plaży. Piasek jest dobrej jakości, woda czysta i zgodnie z nazwą lazurowa (błękitna) oraz ciepła. Na miejscu działa wypożyczalnia sprzętu, leżaków, gastronomia, przebieralnie i toalety toitoi. Dla dzieci rozkładane są dmuchańce. Kąpielisko podzielone na 2 strefy głębokości i strzeżone do godziny 20:00.

Wieża widokowa stanęła w 2020 roku na wysokości 490 m. Jest to budowla w typie wieżowego dworu obronnego. Posiada 3 zamknięte kondygnacje, gdzie prezentowane są prace lokalnych artystów i rzemieślników. Taras widokowy usytuowany jest na wysokości zaledwie 9 metrów, ale zapewnia bardzo rozległy widok na 4 strony świata i jest dobrze opisany na tablicach. Zobaczymy m.in. bieszczadzkie szczyty: Smerek, Łopiennik, Krzemieniec, Chryszczatą. Góry są jednak widoczne w sporym oddaleniu - na linii horyzontu - przyda się więc lornetka.

Wieś była do niedawna częścią wsi Gorajec, więc czasem atrakcja jest lokowana w Gorajcu. 28-metrowa wieża wybudowana przez prywatną osobę w 2024 r. na własnym podwórku. Dostępność jest więc ograniczona chęciami i obecnością właściciela. Jest to starszy ekscentryczny człowiek, który jednak chętnie podejmuje turystów. Zbiera przy okazji na budowę drugiej wieży, tym razem 50-metrowej.

Ruiny XVI-wiecznego zamku Stadnickich nad Sanem, znacznie przekształconego w XIX i XX wieku przez Starzeńskich. W najlepszym stanie przetrwały dwie obronne budowle - basteje, zamienione na budynki mieszkalne. Rozłożone po terenie zamkowym mury pochodzą zarówno z XVI-wiecznego dworu, późniejszego XVII-wiecznego zamku jak i skrzydła łączącego basteje wybudowanego w XIX stuleciu. Przy zamku znajdują się park i ogrody. Jest to zdziczały teren bez śladów dawnej świetności, ale w parku zachowała się aleja grabowa prowadząca do kaplicy grobowej Starzeńskich.

Nowa (2023 r.) wieża widokowa o konstrukcji stalowo-drewnianej na Górze Desznickiej o wysokości 501 m. Taras widokowy znajduje się na 22 metrach. Rozciąga się niego urokliwa panorama Beskidu Niskiego, a także Pogórza Dynowskiego, Ciężkowickiego i Strzyżowskiego ze szczytami: Bardo, Sucha Góra, Liwocz, Grzywacka Góra, Kolanin. Zalecany, bezpieczny dla auta, dojazd prowadzi od strony wsi Brzezowa. Dedykowany parking (nazwa na mapie Google "Parking do Wieży Widokowej w Desznicy") znajduje się przy grodzisku Walik. Stąd do przejścia jest ok. 1 km. Przy wieży przebiega zielony szlak rowerowy Śladami świętego Wojciecha.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. Mikołaja z XIX, obecnie kościół katolicki pw. Podwyższenia św. Krzyża. Posiada 3 duże kopuły wieńczące poszczególne części: babiniec, nawę i prezbiterium. Unikalnym elementem jest wieża - dzwonnica o cechach obronnych. Datuje się ją na XVII wiek. Dziś wiszą tu 2 dzwony, w tym XVII-wieczny. Pełniła ona role osobnej cerkwi, wewnątrz można zauważyć wnękę na archaiczny ikonostas. Zasady kościoła unickiego zakazywały odprawiania przy ikonostasie więcej niż jednej mszy dziennie. Dlatego stawiano drugi, zwykle w samej cerkwi. Przypadek Dobrej Szlacheckiej, gdzie ikonostas postawiono w wieży na zewnątrz świątyni jest jedyny w kraju. Wnętrze cerkwi jest dostępne tylko podczas nabożeństw, wieża może być otwarta częściej.

Zamek - pałac z XVIII wieku z murami o 200 lat starszymi. Miejsce narodzin historycznych postaci o skrajnie różnych charakterach. Z jednej strony najsłynniejszy polski awanturnik StanIsław "Diabeł" Stadnicki, z drugiej książę poetów, biskup Ignacy Krasicki. Dziś rezydencja nad Sanem nie przypomina już dawnego zamku. To budynek z wieżą i boczną dobudówką zakończona basztą. Całkowicie brak skrzydła południowego, którego relikty z piwnicami tkwią pod powierzchnią trawnika frontowego. Pałac otacza fosa i urokliwy park ze starodrzewiem, stawem z wysepką, tarasem widokowym na San i współczesnymi tworami jak oranżeria-sala weselna czy drugi hotel. Wstęp jest wolny. W samym pałacu nie ma ekspozycji ani trasy do zwiedzania dla turystów. Wnętrza są stylowo odtworzone i można poprosić o wpuszczenie do paru sal, przede wszystkim do tzw. skarbczyka i piwnic pod nim, które pochodzą z dawnego zamku.

Obecnie dwa, a niegdyś trzy zbiorniki wodne na zachodnich zboczach szczytu Chryszczata. Powstały na początku XX wieku w wyniku oderwania się zbocza Chryszczatej i zablokowania w kilku miejscach potoku Olchowatego. Jeziorko większe, położone wyżej (701 m) nosi nazwę Górnego, a mniejsze (na wys. 683 m) Dolnego. Są one objęte ochroną jako rezerwat przyrody Zwiazło. Trzecie jeziorko zostało sztucznie zlikwidowane jeszcze przed wojną na polecenie właściciela terenu hr. Potockiego. Najszybsza trasa (czerwona) prowadzi z Duszatyna - 1,15 h do pierwszego jeziorka, dalsze 10 minut do drugiego.Kolejne 5 minut zajmie okrążenie jeziorka do tablicy pamiatkowej dla leśnika, który tu utonął. Droga to najpierw wąska, leśna ścieżka, potem jest szerzej i nieco pod górę. Po szlaku wije się potok Olchowaty, na którym znajduje się próg wodny z małym wodospadem. Trasa bardzo ładna, same jeziorka można oceniać różnie. Uroku dodaje im szmaragdowy kolor (widziany najlepiej przy słonecznej pogodzie) i dzikość otoczenia - pełno tu połamanych drzew, zwalonych pni..

Przydrożna ekspozycja w nieistniejącej już wsi Dydiowa przygotowana przez leśników ze Stuposian w celu ocalenia ginącej bieszczadzkiej tradycji. Przedstawia proces wypału węgla drzewnego w mielerzach, czyli ziemnych kopcach oraz nowszą metodę wypału w retortach - stalowe piecach. Na miejscu można poczytać tablice informacyjne z fotografiami, stoją tu również retorty, mielerz oraz barak mieszkalny smolarzy. Wstęp jest wolny.

Ogrodzony teren platformą widokową znajduje się niedaleko Pomnika Ofiar Katynia z kapliczki z figurą Matki Bożej Katyńskiej. Jest to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Aktualny stan nieznany, ale prawdopodobnie jak większość tych punktów uległ zniszczeniu. Dojazd z ulicy Wuśki.

Usytuowany na prawym brzegu Sanu, na wysokości 320 m punkt widokowy na Dynów, San i Pogórze Dynowskie. Został dawno temu zdewastowany i prawdopodobnie nie doczeka się już remontu. Szkoda, bo był najwyżej ocenianym elementem trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd boczną droga od kościoła pw. św. Bartłomieja.

Miejsce położone przy Niebieskim Szlaku Karpackim z Rzeszowa do Grybowa z widokiem na San, Dynów i okolice Pogórza Dynowskiego. Stanowiło ono część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna. Jednak z pierwotnej infrastruktury pozostało niewiele - zadaszona ława.

Ulokowano go na wzniesieniu Winnica o wysokości (333 m n. p. m) w zakolu Sanu. Dodatkowo otoczenie polami rzepaku zapewniało fantastyczne widoki, ale miejsce zostało zdewastowane i porzucone. Nie ma już dawnej infrastruktury. Obecnie za punkt widokowy traktuje się położone 300 metrów dalej maszty telekomunikacyjne. Była to część trasy turystycznej wyznaczonej w Dynowie i prowadzącej do pięciu punktów widokowych z krajobrazami Pogórza Dynowskiego i doliny Sanu. W każdym, prócz platformy, postawiono zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablicę informacyjną. Dojazd raczej tylko autem terenowym, lepiej podejść ścieżką.

Niska wieża, bardziej platforma widokowa stoi na wzgórzu Kaniowiec o wysokości 347 m npm. Niestety jest już za niska i widok przesłania roślinność. Wieża stanowi część trasy turystycznej obejmującej pięć punktów widokowych na dolinę Sanu i Pogórze Dynowskie. W każdym, prócz platformy, był zadaszony stolik, ławki, miejsce na ognisko, stojak rowerowy, tablica informacyjna (większość infrastruktury uległa z czasem zniszczeniu). Dojazd z ulicy Głębokiej, ale ostatni odcinek może być nieprzejezdny.

Diabli Kamień to wychodnia skalna stanowiąca pomnik przyrody, leżąca na terenie Magurskiego Parku Narodowego, dlatego w sezonie podejście do niego wymaga opłaty za wstęp. Składa się z bloków skalnych, z których najwyższy osiąga 10 metrów wysokości. Prowadzi do niego 4-kilometrowa ścieżka przyrodnicza "Folusz" 12 przystankami, na trasie której jest również Wodospad Magurski. Niestety nie zatacza ona pętli, ale jest bardzo urokliwym traktem leśnym. Najkrótsza trasa prowadzi z końcowego parkingu ścieżki, czarnym szlakiem, który na tym odcinku jest skrótem ścieżki. Diabli Kamień można w ten sposób osiągnąć po 20 minutach.

Wodospad Magurski to największy wodospad Beskidu Niskiego. Woda spada z progu skalnego o wysokości ok. 7 metrów. Niestety obecnie jest widoczny tylko po deszczu. Prowadzi do niego 4-kilometrowa ścieżka przyrodnicza o mało oryginalnej nazwie "Folusz" 12 przystankami, na trasie której jest również wychodnia skalna "Diabli Kamień". Niestety nie zatacza ona pętli, ale jest bardzo urokliwym traktem leśnym. Wodospad osiągamy po 30 minutach od parkingu, przy początku ścieżki z oczkiem wodnym, wiatami i toaletą. Wodospad znajduje się na terenie Magurskiego Parku Narodowego i w sezonie wymaga uiszczenia opłaty za wstęp.

Charakterystyczna formacja skalna w lesie pod Leskiem, opiewana przez poetów i obecna w wielu lokalnych legendach. Dzisiejszy kształt zawdzięcza naturze, ale i działalności człowieka - w XIX wieku działał tu kamieniołom. Najwyższy punkt skały ma 20 metrów wysokości. Jest pomnikiem przyrody i popularnym miejscem do uprawiania wspinaczki skalnej. Na skałę da się bez problemu wyjść, na górze brak jednak zabezpieczeń. Dojście z przydrożnego parkingu zajmuje 3 minuty.

Przy Szkolnym Schronisku Młodzieżowym "Rozdzielnia wiatrów" w 2009 r. postawiono wieżę widokową oraz... figurę dinozaura - diplodoka! Potem dołączyło do niej jeszcze 5 innych dinozaurów. Wieża ma 20 metrów wysokości i umożliwia oglądanie Pogórza Strzyżowskiego, Dynowskiego, Ciężkowickiego, Rożnowskiego. Pod wieżą plac zabaw, food truck z jedzeniem oraz wiata grillowa.

Z miejscowości Głogowiec leżącej w widłach rzek Wisłok i San można podejść lub podjechać ok. 2 km droga gruntową (autem może być trudno) do niskiej wieży (bardziej platformy widokowej) postawionej w 2017 roku. Na tzw. Szpicu, tuż przy miejscu, gdzie obie rzeki łącza się, wydzielono teren na cele turystyczne. Pod wieżą postawiono ławę piknikową, obok jest miejsce na ognisko z ławkami, stojak na rowery.

Cerkiew pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny z XVI wieku, obecnie kościół katolicki. Jedna z najstarszych budowli drewnianych w Polsce, która przetrwała od początku istnienia wsi. Prawidłowe datowanie możliwe było dopiero podczas remontu w końcu XX wieku. Do tego czasu uznawana za świątynię 200 lat młodszą. Na przestrzeni wieków zmienił się nieco kształt budowli oraz wnętrza - ikonostas i polichromie ścienne było wykonywane od nowa, ale badaczom udało się dotrzeć do starszych wersji z XVII stulecia. Posiada trzy zasadnicze części. Prezbiterium i babiniec zwieńczone są ośmiobocznymi kopułami, nawa czworoboczną. Budowla zadziwia pięknym kształtem i wspaniałym wnętrzem z polichromiami. Obecnie w sezonie świątynia bywa dostępna również w środku.

Sztuczny zbiornik wodny powstał na dawnej kopalni piasku w 2016 r. W ostatnich latach przeszedł rewitalizację i powiększenie. Posiada już infrastrukturę: wypożyczalnie sprzętu pływającego, przebieralnie toalety i prysznice. Zbudowano utwardzone drogi dojazdowe oraz ścieżki rowerowe i zaplecze sportowe. Kąpielisko jest strzeżone, a sam zalew płytki, więc powinien być bezpieczny dla dzieci. Piaszczysta plaża dość szeroka, a drzewa rzucają cień. Na miejscu działa punkt gastronomiczny.

Pozostałości założenia dworskiego w Górze Ropczyckiej zostały zagospodarowane na ścieżkę przyrodnicza po 2010 roku. Warto wiedzieć że z tutejsza rezydencja, (zachowana w ruinie) związana była Katarzyna Starzeńska, słynna La Belle Gabrielle - popularna w XIx wieku bywalczyni dworów w Galicji, salonów Paryża i Wiednia. Park ma podłużny kształt, a ścieżka, wytyczona w pętli, prowadzi m.in. przez wąwóz, 3 stawy dworskie, figury świętych, w sumie jest tu 11 przystanków. W simie długość trasy wynosi około 2. km, czas przejścia około 2 godzin. Po drodze ławki i elementy drewniane do wspinaczki dla dzieci.

Naturalne jezioro polodowcowe funkcjonuje jako teren rekreacyjny. Zbiornik ma powierzchnię 8 ha, a jego brzegi są trawiaste. Piasek jest tylko w strefie kąpieliska strzeżonego i jest go niewiele. Zalew posiada infrastrukturę z kilkoma lokalami gastronomicznymi, polem biwakowym i darmowym parkingiem. Są tu też boiska sportowe, wypożyczania sprzętu i plac zabaw. Duża przestrzeń do rozłożenia się, a ściana lasu sosnowego po jednej stronie daje cień. W wakacje odbywają się koncerty i imprezy.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła w Haczowie to jeden z najciekawszych kościołów w Polsce. Najstarszy, największy i najlepiej zachowany w Europie gotycki kościół drewniany wybudowany w konstrukcji zrębowej. Wzniesiono go w I poł. XV w., a w 1494 r. ozdobiono monumentalną polichromią, która została zamalowana i odkryta ponownie w 1955 r., stając się sensacją. W XVII wieku budowla wzbogaciła się o charakterystyczne elementy jak okazała wieża-dzwonnica z babińcem w przyziemiu, wieżyczka nad nawą, a przede wszystkim podcienia (tzw. soboty) obiegające kościół na całym obwodzie. Po renowacji na początku XXI wieku świątynia znalazła się na liście UNESCO. Obecnie kończą się prace konserwatorskie we wnętrzach. Od pewnego czasu wnętrza są już dostępne dla turystów, nawet poza sezonem

Dawna cerkiew greckokatolicka Soboru Najświętszej Maryi Panny z 1859 r. Od 1990 r. ponownie w rękach unitów. Wygląd dość skromny, w otoczeniu dzwonnica, stare nagrobki i pomnikowe drzewa - świadectwo wcześniejszej zabudowy wzgórza cerkiewnego. Wnętrza dostępne tylko podczas nabożeństw. Pod cerkwią 5 dużych stawów.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. Paraskewy z 1858 r., obecnie kościół rzymskokatolicki. Kształtem nie wyróżnia się spośród innych. Trójdzielna budowla z dwiema pozornymi wieżyczkami. Jednak kiedy odkryto dowody, iż budowla miała niebieski kolor, całkowicie później zatracony, wykonano prace renowacyjne i przywrócono oryginalną barwę. Od tej pory jest to wyjątkowa, bo jedyna taka cerkiew w kraju. Bywa też nazywaną smerfową. Drzwi do świątyni są otwierane podczas nabożeństw.

Nowa, ogólnodostępna wieża widokowa z 2024 r. położona w parku zdrojowym, przy tężniach solankowych. Mierzy 23 metry wysokości, a na szczyt prowadzi 100 schodów. Pozwala spojrzeć z góry na obiekty uzdrowiskowe Horyńca oraz roztoczański krajobraz otaczający miasto. Widoki nie są spektakularne, ale sięgają Ukrainy. Na górze darmowa luneta.

Horyniec-Zdrój to najbardziej na wschód wysunięte uzdrowisko w Polsce Tradycje zdrojowe sięgają tu XVII wieku. W okresie międzywojennym park zdrojowy należał do najlepszych w kraju. Po wojnie całe uzdrowisko popadło w ruinę. Próby reaktywacji nie udawały się, więc w końcu XX wieku zaczęto prace nad parkiem zdrojowym w zupełnie innym miejscu. Powstał on dopiero w 2015 r. Nowy park zdrojowy tworzy plac o nawierzchni mineralnej z fontanną,2 tężniami solankowymi, pijalnią wody mineralnej, amfiteatrem i kawiarnią, ścieżki parkowe z kładkami i mostkami, plac zabaw, labirynt roślinny, skatepark. Nową inwestycją jest wieża widokowa. Na co dzień panuje tu cisza i spokój, miejsce nie jest przepełnione jak inne parki zdrojowe, ale też skromniejsze od nich.

Cerkiew greckokatolicka pw. św. Mikołaja, jedna z najmłodszych w Bieszczadach, ale ponieważ przy projekcie połączono nowe koncepcje ze starymi wzorcami łemkowskimi, posiada ona oryginalny i rzadko spotkany w Bieszczadach wygląd. Położenie wskazuje na obronny charakter pierwotnej budowli. Zwraca uwagę zwartą, wysoką bryłą z centralną kopułą postawioną na wysokiej ośmiobocznej podstawie i nawą poprzeczną (transeptem). Zbudowano ją bowiem na planie krzyża greckiego. Budowę rozpoczęto dopiero w 1939 r. po rozebraniu świątyni z 1770 r. Niedokończony budynek został zniszczony wybuchem pobliskiego niemieckiego skład amunicji. Po wojnie świątynię doprowadzono do stanu używalności pod rządami Sowietów, bo Hoszów aż do 1951 r. znalazł się na terenach anektowanych przez ZSRR. Po korekcie granic, już w Polsce budowla nie była wykorzystywana z powodu braku wiernych, ale stała się np. planem filmowym w filmie "Wilcze Echa". Dopiero w latach 70-tych przejął ją kościół katolicki i wyremontował. Wnętrza współczesne, dostępne tylko w czasie nabożeństw.

Sztuczny zbiornik utworzony w końcu minionego wieku u północnych stoków szczytu Chryszczata na terenie nieistniejącej wsi Huczwice. W ramach programu przywrócenia siedlisk bobrów w Bieszczadach spiętrzono wody na płynącym tam potoku. Nad jeziorem postawiono wiatę widokową ze stołem piknikowym. Jezior w Bieszczadach jest tylko kilka, więc jest to unikalne miejsce, również z powodu wyraźnych śladów bytności bobrów jak nadgryzione drzew, kikuty, bobrze żeremia. Nad jeziorem można spotkać również żubry. Ponieważ prowadzi do niego droga leśna zamknięta dla aut, dojazd rowerem lub dojście pieszo 3,4 km (70 minut) spod Chatki Studenckiej (koło Zakładu Górniczego Huczwice, który wydobywa tu kruszywo).

Na wielu mapach wodospady na potoku Hulskim nawet nie są oznaczone, ale mając wskazówki łatwo trafić. Wodospad dolny jest większy i dlatego popularniejszy. Dostaniemy się do niego czerwonym szlakiem spod kościoła w Zatwarnicy w kierunku Krywe. Po ok. 4 km wjedziemy na mostek nad potokiem, który mijamy i dojeżdżamy do ostrego skrętu szlaku w prawo pod górę. Tu należy odbić prosto na drogę ze szlabanem. Po minięciu chat do wypału węgla i składowiska drewna zobaczymy wodospad. Kilkumetrowa kaskada składa się z dwóch skalnych progów. Dookoła głazowisko.

Ścieżka utworzona na terenie rezerwatu przyrody Źródła Tanwi. Zatacza ok. 2-kilometrową pętlę wokół torfowiska. Umożliwia poznanie osobliwości torfowiska oraz roślinności boru bagiennego. Trasa wymaga odświeżenia, bo dawna infrastruktura turystyczna została zniszczona. Niemniej jednak to ciekawa, krótka trasa z jednym większym podejściem. Powierzchnia Kobylego Jeziora jest w różnym stadium zarastania, a dzika przyroda jest warta zobaczenia. Po drodze 8 tablic informacyjnych i miejsce na ognisko.

Niewielki, ale urokliwy wodospad na potoku Iwielka. Nazwa pochodzi od młyna, który rozpoczęto tu budować, ale wojna przerwała prace na zawsze. Pozostały tylko jego fundamenty w krzakach. Wodospad od 2002 r. posiada status pomnika przyrody, jest jedną z większych atrakcji Beskidu Niskiego, kręcono tu nawet sceny filmu "Wino truskawkowe". Potok nie ma tendencji do wysychania, więc turysta nie odejdzie rozczarowany, jak to bywa w wielu innych miejscach, gdzie kaskady stały się atrakcją sezonową.

Historia tego miejsca sięga XV wieku, ale ginie w mrokach dziejów. Zachowany pałac rodu Załuskich pochodzi z XIX wieku i otoczony jest parkiem z pomnikowymi drzewami. Zobaczyć w nim można również staw z wyspą, fortyfikacje obronnego dworu (wały i fosa), o którym niewiele wiadomo, oranżeria i będący wcześniej zborem ariańskim spichlerz z XVI wieku. Całością zarządza Uniwersytet Rzeszowski i oferuje tu noclegi w ramach Międzynarodowego Centrum Edukacji Ekologicznej. Budowle są niedostępne dla turystów, park jest jedynie terenem spacerowym, ale zaniedbanym. Nie widać żadnej wizji na porządne zagospodarowanie zabytku.

Najstarsze i najbardziej znane źródło wody mineralnej w Iwoniczu-Zdroju, na stoku Góry Winiarskiej, niegdyś również najbardziej cenione. Było opisywane już w XVII wieku. Ulatniający się przy nim gaz ziemny wywołuje "bełkot" wody, stąd nazwa i popularność. Dawniej strumień gazu był znacznie większy, wiec podpalano go wywołując efekt płonącej wody (dziś już to niemożliwe). Źródło zostało otoczone murowaną obudową z płaskorzeźbą Wincentego Pola oraz jego wierszem poświęconym Bełkotce. Z centrum zdroju prowadzi do Bełkotki 700-metrowa ścieżka, przy której od niedawna stoją 4 tężnie solankowe.

Wejście na punkt widokowy Przymiarki to jedna z opcji aktywnego spędzania czasu w Iwoniczu-Zdroju i Rymanowie-Zdroju. Wzniesienie Przymiarki o wysokości 626 m leży bowiem w paśmie Wzgórz Rymanowskich, po środku obu miejscowości zdrojowych. Łączy je oznaczona na zielono ścieżka turystyczna o nazwie "Czy zobaczymy Tatry?". Na miejsce można podjechać również autem. Wspaniała panorama Pogórza Karpackiego, Dołów Jasielsko – Sanockich, Beskidu Dukielskiego z Cergową i Bieszczadów przyciąga wielu turystów, którzy mają tu do dyspozycji sporo ławek, wiatę oraz tablicę z opisem widoku. Przy dobrej widoczności można stąd dostrzec najwyższe partie Tatr słowackich z Gerlachem i Łomnicą na czele (na lewo od Cergowej). Dojście z Iwonicza-Zdroju zajmuje 1,15 h, (3,1 km), z Rymanowa-Zdroju jest nieco dalej - 1,30 h (4 km).

Najstarsze polskie uzdrowisko, wzmiankowane już w XVI wieku. Pierwsze obiekty zdrojowe powstały jednak dopiero w XIX w., dzięki rodzinie Załuskich - zakład kąpielowy, łazienki, pijalnia, park zdrojowy. Ten ostatni położony jest w sercu miasteczka. Jest to urokliwy, choć niewielki teren z licznymi zabytkowymi domami zdrojowymi, piękna roślinnością, fontanną, tężniami solankowymi. Nie brakuje kawiarni. Idąc w stronę południową, w kierunku amfiteatru, dojdziemy do fajnego placu zabaw w kształcie statku, siłowni i pozostałości skoczni narciarskiej.

Wyróżniający się na Podkarpaciu kościół drewniany pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o barokowej fasadzie z dwiema wieżami. Powstał przed połowa XVII wieku dzięki Reginie Konstancji Balowej, wdowie po właścicielu tych ziem Adamie Balu. W XIX stuleciu dobudowano dwie kaplice, które utworzyły nawę poprzeczną (transept), a wnętrza ozdobiono bogatą polichromią. Świątynia jest pięknym zabytkiem z zewnątrz, ale również wnętrza zachwycają polichromią ścienną i efektownymi zielonymi ławami. Wyposażenie pochodzi głównie z XVIII wieku (ołtarz, ambona, stalle, chrzcielnica). Najstarsze elementy to późnogotycki obraz "Chrzest Chrystusa" z XVI w. oraz drewniany relikwiarz w formie głowy św. Jana na misie z XIV/XV w. Kościół bywa czasem otwarty, można też o to poprosić na miejscu. Msze odbywają się: w niedzielę 3, w dni powszednie 1.

Najstarszy i najgrubszy dąb szypułkowy na Podkarpaciu (i w czołówce krajowej) stoi przy drodze w poddębickiej wsi. Nadano mu nazwę Chrześcijanin i objęto ochroną jako pomnik przyrody. Jego wysokość wynosi 20 metrów, a grubość ok. 10 metrów i zmniejsza się z powodu systematycznego ubytku kory. Wiek drzewa został oszacowany na ponad 650 lat. Okazały pień obrośnięty grubą warstwą mchu robi wrażenie, ale w środku jest on pusty. Drzewo obumiera, dlatego korona musi być ustabilizowana linami.

Lokalne kąpielisko i teren rekreacyjny ze sceną plenerową oraz altaną na dyskoteki. Jest ładnie, czysto i bez tłumów. Dobry piasek, choć na niewielkim obszarze i sam brzeg nieoczyszczony z trawy. Wejście do wody wąskie, nie ma cienia. Dostępny jest bar i wypożyczalnia sprzętu.

Obronne opactwo z 1. połowy XVII wieku, pierwszy żeński klasztor w diecezji przemyskiej. Mury ze strzelnicami otaczające klasztor i kościół pw. św. Mikołaja i Stanisława biskupa mają ponad 800 metrów długości i 8 baszt. Wewnątrz murów rozciąga się piękny, zadbany park. Można po nim pospacerować, pooglądać fortyfikacje, drogę krzyżową upamiętniająca miejsca kaźni i męczeństwa XX-wieku (Golgota Narodów), pomniki ks. Popiełuszki i węgierskiego bohatera Franciszka II Rakoczego. Pamiątką po pobycie tu Niemców jest niezwykłe pomieszczenie zwane Czarną Kaplicą. Pożar przez nich wywołany wytworzył tak ogromną temperaturę, że ceglane ściany wraz ze stropem zaczęły się topić, tworząc różnej wielkości czarne nacieki i sople. Zostało to zachowane i robi duże wrażenie. W kościele warto zwrócić uwagę na bogato rzeźbiony renesansowy portal wejściowy, jeden z najważniejszych zabytków Jarosławia.

Miejsce z widokiem na opactwo benedyktynek i dolinę Sanu na jarosławskim Małym Rynku. Zostało specjalnie przygotowane z ozdobnym murkiem i tablicami informacyjnymi. Niestety z biegiem lat tablice uległy zniszczeniu, a widok przysłania roślinność. Punkt czeka więc na rewitalizację.

Multimedialna fontanna chodnikowa stanęła na jarosławskim rynku w 2021 roku. Jest ona przedzielona na 2 części, wi ec de facto są to dwie fontanny. Od maja do września codziennie wieczorem odbywają się dwa 10-minutowe spektakle światło-dźwięk-woda. Oprawę audio stanowią utwory klasyczne i rozrywkowe np. Antonio Vivaldi, Andrea Bocelli, Céline Dion. W letnie upały fontanny zapewniają dzieciom ochłodę i zabawę.

Greckokatolicka cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego z XVIII wieku postawiona na miejscu zamku. Odnowiony budynek pięknie prezentuje się zarówno za zewnątrz jak i w środku. A znajduje się w nim słynąca łaskami ikona Matki Boskiej Jarosławskiej, zwana Bramą Miłosierdzia. Została ona koronowana przez wysłannika Jana Pawła II w 1996 r. Natomiast papież Franciszek zadecydował, że ikona powinna być w Watykanie podczas podczas inauguracji Roku Miłosierdzia w 2015 r. Cerkiew jest celem pielgrzymek polskich unitów. Turyści mogą oglądać wnętrza, choć nie zawsze - nie ma oficjalnych godzin otwarcia.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z 1770 r. Okazała drewniana budowla późnobarokowa ufundowana została przez możny ród Załuskich - małżeństwo Ignacego i Mariannę z Dębińskich (Ignacy pełnił funkcję m.in. starosty chęcińskiego oraz ojcowskiego) i przetrwała do dziś w niezmienionym kształcie. Składa się z wydłużonego prezbiterium, szerszej nawy i przedsionka flankowanego dwiema wieżami (jedna z 2 zegarami). Odwiedzając świątynię nie można pominąć jej wnętrz, które zachwycają panoramiczną polichromią z 1870 r. i rokokowym wyposażeniem z ołtarzem głównym i 2 bocznymi, prospektem organowym, amboną. W ołtarzu głównym gotycki obraz Koronacji Matki Bożej z XV w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństwa (2 dziennie, w niedzielę 3) lub po kontakcie telefonicznym, na miejscu jest też plebania, gdzie można prosić o otwarcie.

Efektownie wyglądająca budowla z XIX wieku w dawnej wsi Gorajowice włączonej do Jasła. Stanęła na miejscu starszych rezydencji, w tym dworu obronnego, którego pozostałościami są piwnice. W okresie rabacji galicyjskiej przetrzymywano tu Wincentego Pola podejrzewanego o przygotowywanie powstania przeciw Austriakom. Później wychowywał się tu mjr. Dobrzański "Hubal". Obecny eklektyczny wygląd z dominacją elementów neogotyckich nadał pałacowi Tadeusz Sroczyński na przełomie XIX/XX wieku. Bogate wnętrza zostały rozkradzione i zdewastowane przez Niemców. W zabytku aktualnie funkcjonuje szkoła medyczna, więc dostęp jest ograniczony. Pałac otacza park angielski zubożony na skutek budowy na jego terenie szpitala.

Powstały w latach 70-tych Ogród Jordanowski został po 2011 roku zrewitalizowany i powiększony. Stał się miejskim centrum rekreacyjnym. Postawiono urządzenia dla najmłodszych z huśtawkami, zjeżdżalniami, tyrolką i konstrukcją do zabawy w kształcie statku. Dla starszych jest skatepark, kort tenisowy, boski Orlik, siłownia. Poza tym ścieżka zdrowia, zielony labirynt, stoliki szachowe. Liczne tablice informacyjne omawiają zagadnienia przyrodnicze. Przy głównym wejściu działa cukiernia.

Wieża widokowa z 2024 roku, umiejscawiana czasem w Narolu. Ma 23 metry wysokości, a na szczyt prowadzi 100 schodów. Towarzyszy jej wiata z grillem i parking z dobrym dojazdem asfaltową drogą. Jest jedną z 4 identycznych wież powstałych w ramach inwestycji Związku Powiatowo-Gminnego "Ziemia Lubaczowska" i wydaje się że najciekawszą, bo pośród malowniczego krajobrazu Roztocza Wschodniego można dostrzec najwyższe roztoczańskie wzniesienia: Długi Goraj, Wapielnię i Wielki Dział. Uwaga na pomyłkę z nazwą miejscowości - na Roztoczu jest jeszcze jedna Jędrzejówka i też posiada wieżę/platformę widokową, ale znacznie niższą.

Nowa, bo z jesieni 2025, wieża widokowa na wysokości 400 m o futurystycznym wyglądzie, nawiązuje do kształtu jodły, która znajduje się w herbie tutejszej gminy. Ma ponad 30 metrów wysokości, a taras widokowy znajduje się na 26 metrach. Stanęła w podkarpackim obszarze Pogórza Ciężkowickiego, pod lokalnym szczytem Wisowa (409 m) w przysiółku o tej samej nazwie wsi Jodłowa. Wieża posiada specyficzną konstrukcję, która chwieje się nawet bez większego wiatru, co niektórych przyprawia o dreszczyk dodatkowych emocji. Z wieży rozciąga się pagórkowaty krajobraz Pogórza Ciężkowickiego i Beskidu Niskiego. Obiekt dostępny przez cały rok.

Drewniana wieża stanęła w pobliżu słynnego sanktuarium w 2009 roku na wysokości 454 m. Obiekt ma wysokość 18 m, ze względów bezpieczeństwa na górze może przebywać maks. 6 osób. Widok jest bardzo rozległy i atrakcyjny, opisany na tablicach. Panorama obejmuje okolice Przemyśla i stronę ukraińską. Wstęp na wieżę jest biletowany, a kasa działa tylko w weekendy w sezonie. Jednak w razie braku obsługi można udać się od Domu Pielgrzyma i tam jest szansa na dostanie kluczy.

Klasztor i kościół franciszkanów stanął w XVII wieku z fundacji Andrzeja Maksymiliana Fredro w malowniczym i odludnym miejscu. Drewniane wówczas budynki otoczono fortyfikacjami bastionowymi, bowiem w zamierzeniach fundatora założenie miało też pełnić rolę twierdzy. Ok.1770 rokiem podupadły kompleks zyskał nowe życie dzięki hojności Szczepana Józefa Dwernickiego. Z jego funduszy powstał obecnie zachowany barokowy kościół i klasztor. Jest on nazywany przemyską Jasną Górą, a od 2020 r. zyskał tytuł bazyliki mniejszej. We wspaniale ozdobionych wnętrzach świątyni znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej, przywieziony tu z Kamieńcu Podolskiego - cel pielgrzymek od kilkuset lat. Wokół sanktuarium rozłożone są stacje drogi krzyżowej (ok. 1,5 km w jedną stronę), a wiele kapliczek, rozsianych jest po okolicy, nawet w sporej odległości. Dlatego wytyczono kilka szlaków (dróżek kalwaryjskich), w tym najważniejsze to Dróżka Męki Pańskiej i Dróżka Pogrzebu i Wniebowzięcia NMP, Dróżka Matki Bożej Bolesnej. Są to trasy wielogodzinne. Krótsza jest np. Ścieżka historyczno-przyrodnicza "Kalwaria Pacławska" (2,5 km w pętli) po tutejszym rezerwacie krajobrazowym i grodzisku, zaczynająca się przy wieży widokowej.

Zalew na rzece Tuszymka, powstały jeszcze po wojnie, bardzo popularny wśród wędkarzy. Również wykorzystywany na cele rekreacyjne, bo leśna okolica bardzo urokliwa. Jest tu mała piaszczysta plaża z cieniem, wypożyczalnia sprzętu, a od niedawna plac zabaw i boisko sportowe. Działa pole biwakowe, domki campingowe, sklepik i bar. Ścieżka spacerowa pozwala obejść ponad 7-hektarowy zbiornik dookoła.

Rezerwat chroniący lasy jodłowe środowisko wodno-błotne zasiedlone przez bobry powstał w końcu XX wieku. Wytyczono w nim jedną z ciekawszych ścieżek przyrodniczych na Podkarpaciu. Do wyboru 2 warianty trasy: 3,5 oraz 8,5 km. Obie w pętli, krótsza jest częścią dłuższej. 15 z 16 tablic informacyjnych umieszczono na trasie krótszej. Ścieżka pokazuje niemal wszystko co atrakcyjne w lesie, przyroda jest różnorodna, a tablice przekazują wartościowe informacje. Trzeba mieć dobre buty, bo teren jest pagórkowaty. Start przy głównej drodze, nawigacja może źle pokierować.

Platforma widokowa, siłownia na wolnym powietrzu i miniplac zabaw z tyrolką zostały oddane do użytku w 2021 roku. Usytuowanie na stoku wzgórzu z rozległym widokiem, tuż przy drodze skłania do zatrzymania się na chwilę i zrelaksowania.

Prywatne kąpielisko i plaża skierowane do rodzin z dziećmi. Do niezbyt często spotykanych zalet kąpieliska należy wymieniany sezonowo piasek i przeprowadzane odkomarzanie. Dzięki bliskości lasu można rozłożyć się w cieniu. Swoistą wizytówką Rybakówki są zabawki i urządzenia do zabawy dla najmłodszych dzieci rozrzucone na trawniku. Woda płytka i ciepła. Umieszczono w niej huśtawki i zjeżdżalnie. Na miejscu jest bar ze stolikami na tarasie nad wodą, toalety, przebieralnie, możliwość popływania rowerem lub wypożyczenie grilla z drewnem.

Klasztor założony w 1928 r. w urokliwym zielonym budynku w stylu szwajcarskim. Parter jest murowany, dwie górne kondygnacje drewniane. Siostry zakonne ofiarnie pomagały potrzebującym w czasie II wojny św. i po niej w okresie represji komunistycznych. W 1955 r. internowany tu był prymas Stefan Wyszyński. Upamiętniono to wydarzenie Izbą Pamięci Kardynała, w której prezentowane są pamiątki z nim związane. Turyści mogą zobaczyć kaplicę klasztorną oraz kapliczkę Matki Bożej Leśnej, które często odwiedzał prymas. Poza tym utworzono ścieżkę prymasa - trasę po której chodził na spacery. Funkcjonuje tu również kawiarenka oraz sklepik z pamiątkami. Auto należy zostawić pod wiaduktem kolejowym, ok. 800 m od klasztoru.

Greckokatolicka cerkiew pw. Opieki Matki Bożej w Komańczy z początku XIX wieku spłonęła w 2006 roku. Nic nie udało się ocalić, poza dzwonnicą, pełniącą również funkcję bramy. Została potem postawiona od nowa w identycznej formie, wiernie odtworzono nawet ikonostas. Jest to świątynia łemkowska podzielona nietypowo na cztery części: babiniec, nawę i prezbiterium uzupełnia zakrystia dobudowana na przedłużeniu prezbiterium. Każda z części posiada swoją własną wieżyczkę nakrytą cebulastym hełmem. Użycie na nich kolorowych farb podniosło atrakcyjność wizualną świątyni. Obecnie jest jedną z 2 cerkwi prawosławnych w Bieszczadach. Działa tu punkt z pamiątkami i wnętrza są dostępne.

Jedne z najlepszych przykładów staropolskiego alkierzowego dworu szlacheckiego. Od frontu otoczony stawami o kształcie dawnej fosy. Jego korzenie sięgają bowiem XVI wieku i siedziby obronnej rodu Moskorzewskich. Trzon obecnej siedziby powstał za sprawą Firlejów w XVII stuleciu. Później dodano boczne skrzydło z wieżą mieszcząca kaplicę. Dziś zabytek ma charakter stricte komercyjny, jest luksusowym hotelem ze spa, wellness. Turysta może pospacerować po urokliwym parku. Poza starodrzewiem, placem zabaw, altanami, stoi tu najstarszy budynek - lamus z XVI wieku w formie kamiennej ruiny, budynki gospodarcze zamienione na hotel i centrum konferencyjne, współczesna oranżeria. Jedna z oficyn w piwnicach oferuje salon win karpackich.

Ścieżka przyrodnicza do największego wodospadu na obszarze Pogórza Dynowskiego. Przechodzi również przez wychodnie piaskowców ciężkowickich tworzące tzw. "Zaginione skałki". Przy wodospadzie wykonano dla turystów drewniane schody i taras widokowy, niestety woda w nim pojawia się obecnie tylko okresowo. Niemniej ponad 2-kilometrowa trasa przez urokliwy las ze skałkami to interesująca atrakcja.

Jedyny rezerwat skalny na Podkarpaciu, dość wyjątkowy twór przyrody nieożywionej. Obejmuje formacje skalne o wysokości ok. 20 m. Prowadzi przez niego ścieżka turystyczna o długości ok. 1,2 km łącząca dwa parkingi. Jednakże największa koncentracja skał występuje na początku głównego wejścia do rezerwatu i na odcinku ok. 500 metrów można zobaczyć praktycznie wszystko co ciekawe. Najwyższe Skały posiadają swoje nazwy i owiane są lokalnymi legendami. Przy pewnym wysiłki da się na kilka z nich wejść i można zobaczyć np. zamek w Odrzykoniu. Turyści muszą być świadomi zakazu parkowania nad drodze pod wejściem na ścieżkę. Parking jest bardzo mały, a policja regularnie urządza obławy sypiąc mandatami. Można zaparkować pod kościołem lub na drugim końcu ścieżki, znacznie wydłużając spacer.

Trasa łącząca dwie ważne lokalne atrakcje. Z parkingu pod skałami w rezerwacie Prządki można w ok. 40 minut dojść do zamku Kamieniec w Odrzykoniu. Na 1,5-kilometrowym odcinku jest 5 przystanków, m.in. grodzisko i cmentarzysko kurhanowe. Nie są to jednak obiekty, które zwracają uwagę, raczej trudno je dostrzec. Trasa jest łatwa, choć posiada miejsca dość strome z wieloma korzeniami.

Cerkiew unicka Soboru Najświętszej Maryi Panny z okresu międzywojennego. Po wojnie zamieniona na kościół katolicki pw. Narodzenia NMP. Budowla dłużej więc funkcjonuje jako kościół niż cerkiew. Jest to młody zabytek, ale godny uwagi, bo stanowi piękny przykład podkarpackiej architektury drewnianej, w której projektanci starali się wyjść poza schematy. Jest to świątynia odróżniająca się od trójdzielnych budowli łemkowskich, zbudowana na planie krzyża z dużą kopułą nad nawą. Pokryta licznymi daszkami na różnych poziomach. Prezbiterium z pastoforiami (dwa małe pomieszczenia znane z najstarszych świątyń, zastąpione później zakrystią). Wnętrze mało ciekawe, brak elementów cerkiewnych, dostępne w podczas 2 nabożeństw niedzielnych.

Pozostałości zamku Fredrów z XVI wieku. Zachowało się tylko część skrzydła zachodniego z basteją. Całość w ruinie bez dachu, zdewastowana w PRL w czasie użytkowania przez PGR. Do niedawna można było swobodnie wchodzić na teren zamkowy, mimo iż była własnością prywatną. Dostępne było nawet piętro budynku. Ostatnio teren przejęła przemyska lecznica zwierząt. Ma ona przeprowadzić konserwację zabytku, ale trudno powiedzieć czy będzie on jeszcze dostępny dla turystów. Prawdopodobnie można oglądać go z ulicy, zza ogrodzenia. Obiekt funkcjonuje również pod błędną nazwą Fredropol.

XVIII-wieczna cerkiew pw. śś. Kosmy i Damiana, a obecnie kościół rzymskokatolicki pw. św. Maksymiliana Kolbe, filia parafii z Krempnej. Została rozebrana w latach 60-tych i po konserwacji budulca złożona na nowo. To klasyczna świątynia łemkowska (o czym świadczy wybudowanie jej repliki w ukraińskim skansenie), w konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium). Nad babińcem wieża, nad pozostałymi częściami strzeliste kopułki. Świątynia pięknie wkomponowana w krajobraz Beskidu Niskiego. Otacza ją lapidarium - zabytkowe kamienne nagrobki i krzyże łemkowskie. Wnętrza dostępne są dla turystów w ścisłym sezonie, przetrwał i powrócił na swoje miejsce ikonostas z XVII-XVIII wieku zabezpieczony przez muzeum łańcuckie.

Relikty zamku znajdują się w granicach rezerwatu przyrody "Golesz" i obszaru Natura 2000. Jest to wzgórze w ostępach leśnych, do którego nawet nie oznaczono drogi, a lesie jest sporo ścieżek. Warto przygotować sobie dokładne położenie obiektu i dobre buty bo może być błoto (po opadach nie warto iść). Z najbliższego parkingu droga zajmuje ok. kwadrans. Miejsce to było zasiedlone już we wczesnym średniowieczu. W XIV wieku benedyktyni z Tyńca postawili kamienną warownię. Posiadała ona okrągłą basztę, basteję i budynek bramny. Najlepiej zachowały się mury bramy, ale pozostałości są skromne, bo zamek pozostaje w stanie ruiny od czasów potopu Szwedzkiego. W ostatnich latach przeprowadzono prace archeologiczne i konserwacyjne, po których zarys zabytku i jego elementy stały się bardziej czytelne. Wskazane dobre buty, po opadach przejście może być bardzo trudne.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. św. Kosmy i Damiana z lat 1778–1782. Obecnie kościół katolicki. Budowla drewniana w konstrukcji zrębowej, podzielona typowa dla Łemków na babiniec, nawę i prezbiterium. Każda z część cerkwi zwieńczona jest baniastymi hełmami z niebieskimi pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. Wewnątrz ikonostas z XVIII/XIX wieku oraz starsze ikony przeniesione z poprzedniej cerkwi (XVI i XVII w.). Wraz z oryginalnymi polichromiami wnętrza tej świątyni stanowią atrakcję, która warto zobaczyć. W sezonie, w babińcu, działa stoisko z regionalnymi książkami i istnieje możliwość pełnego zwiedzenia tego pięknego zabytku. W innym przypadku pozostaje oglądnięcie babińca i spojrzenie do wnętrza zza krat.

Ogród Tajemnic Maryjnych powstał przy kościele św. Piotra Apostoła i św. Jana z Dukli w dzielnicy Krosna Guzikówce. Świątynię tę zabudowano w 1989 r., a w 1997 r. poświęcił ją papież Jan Paweł II wizytujący Krosno. W 2015 r. stała się Sanktuarium św. Jana Pawła II. Ogród oparty jest na tajemnicach różańca i przedstawia najważniejsze momenty z życia Matki Bożej. Składa się z kapliczek, przy których znajduje się tablica z nauką i rozmyślaniem św. Jana Pawła II na temat danej tajemnicy. Miejsce swobodnie dostępne.

Cerkiew greckokatolicka Narodzenia Matki Bożej z końca XVIII wieku. W kolejnym stuleciu wzbogaciła się o dzwonnicę. Po II wojnie św. w granicach ZSRR. Powróciła do Polski w 1951 r. i została następnie przekazana imigrantom z Grecji, którzy urządzili w niej owczarnię i magazyn nawozów sztucznych. Utracono wtedy całe wyposażenie, poza paroma ikonami i chrzcielnicą zabezpieczonymi w muzeum (zamku) łańcuckim. Od lat 70-tych cerkiew funkcjonuje jako kościół katolicki. Jest to budowla drewniana na kamiennej podmurówce, podzielona na 3 części o konstrukcji zrębowej. Każda posiada wieżyczkę, a środkowa nawa okazałą kopułę. Do prezbiterium przylega zakrystia. Budowla ładnie się prezentuje się bieszczadzkim krajobrazie, ale niczym szczególnym się nie wyróżnia. Wnętrze współczesne i dostępne podczas nabożeństw (1 w dzień powszedni, 2 w niedzielę).

Świeża atrakcja okolicy Przemyśla. Wieża o wysokości 37 metrów stanęła przy drodze wojewódzkiej. Nowocześnie wyglądajaca stalowa konstrukcja z drewnianymi ozdobnikami zapewnia rozległą panoramę doliny Sanu i malowniczej pagórkowatej okolicy. Na taras widokowy prowadzą 182 schody. Zarówno schody jak i platforma widokowa wykonane są zj kraty, więc osoby z lękiem wysokości mogą czuć się niepewnie. Brak tablicy opisującej widok.

Nowe uzdrowisko na Podkarpaciu (status ten wieś uzyskała w 2022 roku), ale nawiązuje do tradycji XIX-wiecznej. Cała infrastruktura powstała od nowa. Jest tu tężnia solankowa, pijalnia wód mineralnych, ogrody sensoryczne, plac zabaw, fontanna, siłownia, amfiteatr. W budynku zdrojowym specjalny basen siarkowy (dostępny dla turystów) i zabiegi zdrowotne / relaksacyjne, komora normobaryczna. Basen jest bardzo popularny, właściwości lecznicze potwierdzone, a woda w przeciwieństwie do tej z pijalni, nie odrzuca smakiem czy zapachem. Na miejscu mała gastronomia. Z parku zdrojowego wychodzą leśne ścieżki spacerowe i edukacyjne z tablicami informacyjnymi, jest tu również ciekawy wąwóz z korzeniami drzew zwany JAR. Płatne są tylko: basen, sauna, zabiegi.

Miejsce zagospodarowane w 2023 roku, swobodnie dostępne. Prowadzi na niego ścieżka spacerowa z drogi przelotowej przez miasto (ul. Unii Brzeskiej/droga krajowa nr 84). Po krótkim, ale stromym spacerze turysta osiąga szczyt wzniesienia z drewnianym tarasem widokowym. Jest tu sporo ławek do odpoczynku oraz edukacyjny plac dla dzieci z grami, łamigłówkami i panelami sensorycznymi. Obserwację bieszczadzkiego krajobrazu wspomaga dobrze wykonana tablica z fotografią widoku i podpisami szczytów.

Tradycja Leska jako uzdrowiska zarzucono w okresie PRL. Miejsce dawnego parku zdrojowego z zakładem przyrodoleczniczym reaktywowano dopiero w 2023 r. Jest ono usytuowane w cichej okolicy, a przy tym niedaleko od centrum miasta. Dostępne dla każdego bez opłat. Podczas prac rewitalizacyjnych potwierdzono istnienie 14 źródeł mineralnych o właściwościach leczniczych (źródełka te mają jednak małą wydajność). Postawiono tu tężnią solankową, zadaszone studnie, wiaty. Można tu napić się bogatej w minerały wody i pooddychać powietrzem nasączonym jodem, który wspomaga profilaktykę i leczenie schorzeń dróg oddechowych.

Kamienno-ceglana synagoga leska powstała w XVII wieku w przy wałach ufortyfikowanego miasta. Obecny kształt nadano jej w XIX stuleciu. Zniszczona przez Niemców w latach 40-tych, przestała pełnić funkcje religijne i popadła w ruinę. Przeprowadzono remont, po którym do dziś pełni rolę galerii sztuki. Architektura synagogi jest unikatowa ze względu na ozdobne szczyty przypominające budowle rezydencjonalne, które nie powinny zdobić synagogi. Posiada ona też wieżę, w której więziono zbłąkanych wyznawców Mojżesza. We wnętrzach prezentowane są prace artystów bieszczadzkich, obrazy, rękodzieło (z możliwością zakupu) i informacje o Lesku.

XVI-wieczny zamek rodu Kmitów, którzy zapragnęli przenieść się do wygodniejszej rezydencji z położonego na odludnej górze zamku Sobień. W XVII stuleciu powstała tu mocna twierdza bastejowa, w kształcie który trudno sobie wyobrazić patrząc na obecny zamek. Otynkowana na biało, niska budowla nie robi wielkiego wrażenia, zwłaszcza od strony dziedzińca. Na pierwszy plan wystawiony jest bowiem odcinek muru obwodowego z basztą, który został rozbudowany do parterowego skrzydła z oranżerią. Najstarsza cześć gotycka położona jest w głębi założenia. Zamek warto też zobaczyć z zewnątrz od strony Sanu, skąd widać mur obronny z przyporami. Obiekt do 2023 r. funkcjonował jako hotel, nie było tu możliwości zwiedzania wnętrz. Może się to zmienić, bo dawny zarządca zrezygnował. Jednak nowego wciąż nie ma i w 2025 r. zabytek jest nadal zamknięty.

Zalew utworzono w latach 80-tych XX wieku na potoku Jagoda na peryferiach miasta. Ma 3,3 ha powierzchni i jest łowiskiem dla wędkarzy. Nie ma tu kąpieliska, ale funkcjonuje plaża i teren rekreacyjny. Dla dzieci plac zabaw ze zjeżdżalniami i huśtawkami, dla starszych boisko do siatkówki plażowej. Dookoła prowadzi ścieżka piesza i rowerowa. W sezonie miasto organizuje tu pikniki sportowe i lokalne imprezy.

Popularny punkt widokowy na parkingu przy Dużej Obwodnicy Bieszczadzkiej, bez żadnej platformy czy wieży. Parking jest tak usytuowany, że zapewnia rozległy widok na bieszczadzkie pasma górskie. Dobrze opisuje go tablica informacyjna.

Unikalny zabytek w Polsce. Wiejska rezydencja w typie kamienicy renesansowej. Wygląd zawdzięcza Jerzemu Mniszchowi, ojcu carycy Marianny i słynnemu organizatorowi tzw. Dymitriad (akcja osadzenia własnego cara na tronie moskiewskim). W XIX wieku Lubienieccy postanowili zmienić charakter budowli na typowo pałacowy. Całkowicie zniwelowali fortyfikacje otaczające budowlę i zlikwidowali elementy obronne w samym dworze, jak np. strzelnice. Zdewastowany dwór i otaczający go park były dostępne do oglądania z zewnątrz do ok. 2006 roku, gdy przejął go prywatny inwestor i przywrócił dawną świetność. Zabytek przestał być jednak swobodnie dostępny i obecnie można go zobaczyć jedynie zza dość odległej bramy.

Mała, ale niezwykle urokliwa cerkiew greckokatolicka pw. Narodzenia Bogurodzicy. Jedna ze starszych w Bieszczadach (1743 r.). Położona przy skarpie nad Sanem w cieniu kilkusetletniego dębu. Prezbiterium, nawa oraz babiniec mają tę samą wysokość. Dach zwieńczony jest 2 baniastymi wieżyczkami. Obok współczesna dzwonnica, a nieco dalej na wschód resztki cmentarza. Wyposażenie młodsze, bo z 1875 r. Ściany posiadają polichromie, które zakryto podczas remontu. Wnętrza można zobaczyć podczas niedzielnej mszy (obecnie to kościół katolicki) lub pytając w domu o nr 1.

Niewielki zalew z piaszczystą plażą i kąpieliskiem strzeżonym w ścisłym sezonie. Z infrastruktury są tu toalety, prysznice, altanki, wypożyczalnia sprzętu, boisko do siatkówki, mały plac zabaw dla dzieci, mobilny bar, a nawet sauna. Woda płytka i ciepła, ale trochę zmulona. Brak cienia. Wstęp, parking, toalety bezpłatne. Przy parkingu fajna karczma ze świetnym placem zabaw.

Cerkiew greckokatolicka pw. Świętej Paraskewy z końca XVIII w. lub pocz. XIX w. Powstała z inicjatywy właściciela wsi J. Matczyńskiego, który w krypcie świątynnej pragnął utworzyć rodzinny grobowiec (i tam właśnie spoczął). Pierwotnie zgodnie z życzeniem fundatora cerkiew miała wygląd skromnego kościoła łacińskiego. Ok. 100 lat po budowie dokonano przebudowy nadając budowli cechy cerkiewne poprzez dobudowanie babińca i kopuły nad nawą, a wnętrza ozdobiono polichromią. Po wojnie świątynia funkcjonowała jako kościół katolicki, ale ze względu na zły stan została opuszczona w 2001 r. W 2025 r. rozpoczął się w remont zabytku. Część wyposażenia przetrwało i jest przeniesione do innych obiektów, być może więc wróci na na swoje miejsce. Godne uwagi są wnętrza ze wspaniałymi malowidłami oraz cmentarz ze starymi nagrobkami i klasycystycznym pomnikiem kolejnego, po Matczyńskich, właściciela okolicy - Ignacego d’Thullie.

W zachodniej części wsi, między stawami, zachowały się resztki kamiennych murów oraz wodospad na rzece Łówczanka. W miejscu tym funkcjonował łówczański młyn oraz folusz, dla których wykopano nowe koryto rzeki. Zniszczone budowle rozebrano po II wojnie św. W lecie mury zarastają roślinnością, a wodospad jest malutki, więc atrakcja może rozczarować. W dodatku obok powstało wysypisko śmieci. Miejsce zlokalizowane jest jednak tuż przy drodze, więc warto zerknąć.

Cerkiew greckokatolicka św. Dymitra Męczennika z 1701 r. Jedna z najstarszych w kraju, co widać w archaicznej sylwetce budowli, która upodabnia ją nieco do starszych świątyń w Radrużu i Gorajcu. Pierwotna bryła z nawą zwieńczoną baniastą wieżyczką, skromnym babińcem i prezbiterium została w okresie międzywojennym powiększona o obszerniejszy babiniec z chórem i dołączonym przedsionkiem oraz zakrystię przy prezbiterium. Po wojnie świątynia została opuszczona i uległa pożarowi, ale przystąpiono do odbudowy w latach 90-tych XX w. Nie zmieniło to jednak statusu i budowla cały czas stoi pusta. Obecnie trwają prace ratunkowe, ale nie ma sprecyzowanych planów na jej kompleksowy remont i zagospodarowanie.

Nowoczesna wieża widokowa z 2020 roku o wysokości 15 metrów. Można z niej obserwować panoramę Rzeszowa, Pogórze Dynowskie, Łańcut, a przy idealnej pogodzie nawet Tatry. Pod wieżą znajduje się plac zabaw z tyrolką, drabinkami i urządzeniami sprawnościowymi oraz ławki ze stolikami. Cały teren posiada oświetlenie nocne pochodzące z energii odnawialnej.

Niecodzienny pomnik Chrystusa Króla powstały już w 1937, 6 lat po postawieniu pomnika Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, na którym się wzorowano. Zbudował go urodzony w Małej artysta Wojciech Durek, rektor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, jako wotum dziękczynne. Wysokość figury to 17,5 m, a rozpiętość ramion Chrystusa 8 m. Stoi on na wysokim cokole wykonanym przez mieszkańców. Podczas wojny pomnik bardzo przeszkadzał Niemcom, ale nie zdołali go zniszczyć. Obecnie to miejsce do modlitwy, kontemplacji lub po prostu punkt widokowy. Da się podjechać autem bardzo blisko, ale można też przejść od dołu pieszo wygodną, ale stromą ścieżką ze stacjami drogi krzyżowej.

Pasmo górskie w Bieszczadach o trzech kulminacjach, z których dla turystów są dostępne dwa: Szołtynia (1201 m) i Bukowe Berdo (1311 m). Grzbiet zajmuje połonina, ale również liczne piaskowcowe skałki. Najszybszy szlak (niebieski) prowadzi z Mucznego, gdzie są 2 darmowe parkingi. Leśna trasa szybko zacznie się piąć w górę, ale po ok. 1,40 godziny marszu wychodzi się na grzbiet, na którym kolejna godzina do właściwego szczytu upłynie na relaksującym marszu ze wspaniałymi widokami. Krótki odcinek prowadzi przez lasek pełen krzewiastej formy jarzębiny (bardzo efektowna jesienią). Powrót tę samą droga.

Wieża widokowa na szczycie Jeleniowaty (907 m) w Bieszczadach Zachodnich została otwarta dla turystów w 2020 r. Stalowo-drewniana wieżą o wysokości 34 m, jest najwyższym tego typu obiektem w Bieszczadach. Na górę prowadzi 170 schodów. Z wieży roztacza się rewelacyjny, rozległy widok na dolinę górnego Sanu oraz polskie i ukraińskie Bieszczady m.in. z: Haliczem, Bukowym Berdem, Wielką Rawką, Krzemieńcem, Holicą. Widok jest opisany na tablicach. Najkrótszy szlak na Jeleniowatego wiedzie z parkingu Centrum Promocji Leśnictwa. 1,3-kilometrowa trasa zajmuje ok. 40 minut. Biegnie stale przez las i pod górę. Powrót tą samą drogą lub dwukrotnie dłuższą, ale zahaczającą przez resztki leśniczówki Brenzberg, przy której Ukraińcy wymordowali 74 Polaków.

Hodowla żubrów założona przez leśników w 2012 roku. Celem jest poprawa kondycji genetycznej miejscowych żubrów oraz odtworzenie dawnych wolnych stad żubrów, które wyginęły w czasie II wojny św. Po odchowaniu zwierzęta są wypuszczane wolność. W ten sposób przywraca się bieszczadzkim lasom żubry bez chorób i genetycznych wad. W zagrodzie przebywa ok. 10 żubrów na raz. Pochodzą z Polski, Francji, Niemiec i Szwajcarii. Można je oglądać bezpłatnie i bez ograniczeń zza ogrodzenia. Zagroda zlokalizowana jest przy drodze, gdzie zbudowano dwie wiaty do obserwacji. Warto mieć lornetkę, bo zwierzęta często przebywają w oddalonych punktach zagrody.

Kilka atrakcji w jednym. Przede wszystkim park miniatur świątyń karpackich. Sporo modeli kościółków i cerkiewek, część wymaga już odnowienia. Ogród biblijny to również miniatury, ale miejsc które pojawiły się w Biblii, jak Góra Synaj czy Ogród Oliwny. Do tego egzotyczna roślinność z rejonu Bliskiego Wschodu. Wystawa "Od ziarna do chleba" ukazuje za pomocą rzeźb proces powstawania chleba. Park owadów to kilka powiększonych owadów, poza tym minizoo z kozami, papugami, jeleniami i wystawa zwierząt bieszczadzkich. Tylko 3 główne atrakcje wymagają biletu, resztę można oglądać bezpłatnie.

Zapora myczkowiecka położona leży pobliżu słynnej zapory solińskiej. Jest znacznie mniejsza, ale również stanowi atrakcyjne miejsce spacerowe, choć bez strefy straganowej i gastronomicznej (tylko w sezonie coś się tu otwiera). Jest więc ciszej i spokojniej. Widoki na zalew i San bardzo malownicze. Z zapory można sobie urządzić dłuższy spacer do Zwierzynia, gdzie mamy 2 kolejne atrakcje.

Wspaniała niegdyś rezydencja barokowa z XVIII wieku rodu Łosiów. Posiada kształt podkowy, która była też herbem fundatorów. Słynęła z bogatego wyposażenia i biblioteki. Pożar w wyniku ostrzału wojsk sowieckich w 1944 r. przemienił ją w ruinę. Obecnie pałac jest własnością prywatną i po remoncie odzyskał część dawnej świetności. Wraz z otaczającym parkiem i Aleją Kasztanową można go zwiedzać odpłatnie. Wnętrza są jednak skromne i cały czas trwają prace wykończeniowe, na razie urządzono wystawę o historii pałacu. Poza tym odbywają się tu lokalne imprezy, koncerty, spotkania myśliwskie.

Krzyż Milenijny postawiono na wzgórzu o wysokości 385 m. W 2010 r. Obiekt zmodernizowano. Obecnie posiada parking, oświetlenie nocne i platformę, z której można popatrzeć na okoliczne wsie i Rzeszów w oddali. Dojazd lekko stromą asfaltową drogą.

Nowe miejsce na turystycznej mapie Podkarpacia, powstałe w 2021 roku na zbiorniku retencyjnym utworzonym 10 lat wcześniej. Część strzeżona kąpieliska zajmuje odcinek 100 metrów i podzielona jest na 3 strefy głębokości. Piaszczystego brzegu i miejsc do plażowania jest tu jednak kilka razy więcej, bo zbiornik jest sporych rozmiarów (powierzchnia 16 ha) i ma podłużny kształt. Część nabrzeża też zadrzewiona i tam można znaleźć cień. Zalew posiada 2 wyspy, z których jedna mieści 20-metrową wieżę widokową z ciekawą panoramą okolicy. W sezonie można z niej zjechać tyrolką nad wodą. Plaża dysponuje rozbudowaną infrastrukturą z licznymi przebieralniami, sanitariatami, wypożyczalnią sprzętu wodnego, boiskami do piłki plażowej, molo i kilkoma punktami gastronomicznymi. Dla dzieci są: park linowy, ścianki wspinaczkowe, plac zabaw. W pobliżu utworzono tor rowerowy - pumptrack. Podwolinę można obejść dookoła dzięki ścieżce pieszo-rowerowej. Parking płatny od czerwca do września.

Ścieżka położona tuż za miastem, w bardzo ciekawym przyrodniczo fragmencie lasu. Można wybrać wariant dłuższy (5 km) lub krótszy (2 km). Oba zataczają pętle, nie wracamy więc tą samą trasą i można zadecydować w połowie krótszej trasy czy wchodzić na wariant dłuższy. Pierwszy polecany jest na spacery, drugi dla bardziej zaawansowanych turystów, również dla rowerzystów. Ścieżka posiada 14 przystanków, z tego 9 dostępnych jest tylko na dłuższej trasie, w tym najciekawszy element - Taras widokowy na uroczysku "Bardo". Przystanki przybliżają pracę leśnika oraz użytkowanie, hodowlę i ochronę lasu.

Muzeum założone przez właściciela firmy wykonującej ręcznie malowane ozdób choinkowe. Kolekcjonował on różne okazy i ciekawe egzemplarze przedmiotów z branży, którą się zajmował, aż w końcu postanowił zaprezentować je szerzej wraz z produktami ze swojej fabryki. Zwiedzanie odbywa się w dużej hali. Można tu zobaczyć bombki wszelkich kształtów i kolorów i oraz posłuchać opowieści przewodnika. Dla osób indywidualnych zwiedzanie jest darmowe. Na miejscu działa sklep z ofertą zakupu bombek i możliwością ich personalizację, a także zobaczenia na żywo procesu dmuchania bombek i ich dekorowania. Płatne są warsztaty, czyli wykonanie własnej bombki (skierowane głównie do grup szkolnych).

Cerkiew unicka pw. św. Paraskewy z 1713 r. Przekształcona w XIX i na początku XX wieku. Po wojnie nieużywana popadła w kompletną ruinę i realna była groźba zawalenia. Końcem XX w. wykonano tylko prace zabezpieczające. W 2013 r. zabytek przejęło Muzeum Kresów z Lubaczowa i rozpoczęło remont oraz rewitalizację. Ponieważ zachował się rysunek z XIX w., na którym widać cerkiew nie zeszpeconą przebudową, przywrócono jej wcześniejszy wygląd. W niczym nie przypomina więc budynku, który do niedawna stał w tym miejscu. Cerkiew jest trójdzielna z trzema kopułami o różnej wielkości, z sobotami (podcieniami) otaczającymi całą budowlę. Dodatkowo babiniec otacza charakterystyczny arkadowy podcień nad sobotami. Nowy/stary wygląd budowli jest obecnie bardzo efektowny. Otwarcie wewnątrz muzeum jest planowane niebawem.

Rezerwat z 1995 roku obejmujący starodrzewie jodłowe wieku średnio 65-120 lat na powierzchni 67 ha. Przebiega przez niego ścieżka przyrodnicza o długości 4,2 km, wytyczona w pętli, wiec nie wraca się tą sama drogą. Dwugodzinny spacer malowniczym lasem pozwala zapoznać się z 10 ciekawymi tablicami edukacyjnymi, zobaczyć staw leśny, kolekcję krzewów, domek z salą edukacyjną.

Miejsce uznawane za świątynię pogańskiego kultu dawnych Słowian. Z pokrytych mchem kamieni wyróżnia się wysoki na ponad 1,5 m głaz z dziurą w środku. Wg podań był on otoczony kamiennym kręgiem, dziś już zdekompletowanym. Obrzędy rozpoczynały się gdy przed otwór w kamieniu wpadał pierwszy promień słońca. Ocena tej trakcji zależy od nastawienia, dla jednych to miejsce mistyczne, dla innych kilka zarośniętych kamieni. Dojście z parkingu z tablicą informacyjną leśną ścieżką, ok. 200 metrów. Ponieważ miejsce leży blisko granicy, należy uważać na wejście w obca sieć gsm.

Nie jest to zwykła kapliczka leśna, lecz miejsce objawień, owiane legendami i opowieściami o uzdrowieniach. Trójka dzieci zobaczyła Matkę Boską trzykrotnie w 1636 r. Od tego czasu stał tu drewniany krzyż, przy którym modlili się okoliczni mieszkańcy. Potem postawiono kapliczkę z figurą Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia. Obecna kaplica jest kontynuacją budowli wzniesionej w końcu XIX wieku, gruntownie przebudowano ją w 1979 r. Mieści łaskami słynącą figurę Matki Bożej oraz otoczone balustradą źródełko, którego woda wg tradycji ma działanie uzdrawiające, zwłaszcza choroby oczu. Miejsce od wieków jest odwiedzane przez pielgrzymów, nawet z zagranicy. Kapliczką opiekują się mieszkańcy Nowin i franciszkanie z Horyńca Zdroju. W lecie odprawiają oni nabożeństwa na ołtarzu polowym. Woda jest dostępna dla wszystkich, na miejscu można nabyć puste butelki. Dojście to 300 metrów z parkingu przy Domu Pielgrzyma.

Lokalne kąpielisko nad rzeką Hoczówka. Dzikie, ale w miarę bezpieczne, bo głębokość tylko w nielicznych miejscach sięga 1,5 metra. Skalne urwisko ukazuje flisz karpacki. Rzeka i brzeg kamieniste, z progami skalnymi. Wymagane buty do wody.

Bajkowa Kraina Pogranicza powstała z inicjatywy stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Dorzecze Wisłoka" w 2012 roku. Jest to duży plac zabaw/minipark rozrywki z drewnianymi domkami z postaciami z bajek, zjeżdżalniami, małym parkiem linowym, ścianką wspinaczkową, gokartami na pedały itp. Oferta placówki łączona jest z warsztatami i skierowana do grup dziecięcych, ale turysta indywidualny ma do dyspozycji restaurację z pizzą i kawą, a dzieci mogą korzystać z urządzeń do zabawy bezpłatnie. Jest również dostępny domek noclegowy. Bajkowa Kraina jest czynna nieregularnie, zasadniczo w wakacyjne weekendy, dlatego przed przyjazdem należy upewnić się czy jest otwarta.

Ścieżka utworzona ze względu na osobliwe przyrodniczo zbiorowiska leśne Pogórza Dynowskiego. Przebiega w pętli poniżej ruin zamku Kamieniec i karczmy. Do przejścia jest 1,5 km wqw ok. 90 minut, a po drodze postawiono 5 przystanków. Na ścieżce widać liczne skałki (wychodnie skalne), nieczynny i zarastający kamieniołom, potok, pomnikowe drzewa szpilkowe - daglezje, XIX-wieczne mogiły zmarłych w epidemii, przedwojenne obozowisko harcerskie. Ścieżka miejscami jest słabo oznaczona, a po deszczu może być trudna do pokonania z powodu błota.

Dość młoda cerkiew greckokatolicka pw. Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja, włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Stanęła w 1934 r. na miejscu starszej świątyni, po której zachowało się ogrodzenie. Droga do cerkwi prowadzi przez stary kamienny mostek (XIX w.), uznany za unikat i posiadający status zabytku. Zgodnie z tradycją sakralnego budownictwa Łemków świątynia posiada prezbiterium, nawę oraz babiniec, ale brak jej wieży, w której postawieniu przeszkodziła II wojna św. Zwieńczona dwiema kopułami. Oryginalne wyposażenie zostało utracone, obecne pochodzi z innych cerkwi. Wnętrza dostępne podczas nabożeństw niedzielnych (katolickiego i greckokatolickiego), można też próbować otrzymać klucze w sąsiednim domu o nr 12.

Na terenie dawnej siedziby obronnej z XVI wieku powstała w XVIII stuleciu wytworna rezydencja najpierw Sieniawskich, potem Czartoryskich, którzy w epoce saskiej rozsławili Oleszyce. Gościły tu najważniejsze postacie ówczesnej Polski, a ogrody były uznawane za jedne z najładniejszych w kraju. Dwór był parterowy z 4 narożnymi alkierzami. Zajmował obronny kopiec, który niegdyś otaczały 4 bastiony. Obiekt znikł z powierzchni ziemi w okresie PRL, spalony podczas wojny. W XXI wieku przekopano wspomniane wzgórze i odsłonięto całość fundamentów oraz piwnic dworu. W ich oglądaniu pomaga drewniany taras widokowy. Po dawnych ogrodach i parku pozostały tylko stare drzewa, pośród których utworzono miejski teren rekreacyjny z siłownią i placem zabaw.

Romantyczny pałacyk z wieżą z początku XX wieku stojący na wyspie oblanej wodą to bardzo dekoracyjna i urokliwa budowla. Wprawne oko od razu dostrzeże ziemne fortyfikacje, świadczące wraz z fosą o obronnym charakterze tego miejsca. A jego dzieje nie są dobrze poznane. Już w XV wieku mógł w Olszanicy stać dwór obronny Kmitów. Do niedawna funkcjonował tu ośrodek wypoczynkowy, był basen, plac zabaw, staw do pływania rowerami. Od 2020 roku obiekt oddano Służbie Więziennej i dostęp dla turystów to już przeszłość. Można popatrzeć zza ogrodzenia.

Miejsce popularne w okresie PRL, potem zaniedbane, a woda zanieczyszczona. Niedawno rozpoczęto proces rewitalizacji zbiornika, woda została już oczyszczona, postawiono ławki, wykonano alejki, 2 pomosty i ścieżkę spacerowo-rowerową dookoła zalewu. Na darmowym parkingu są toalety. Odbywają się tu imprezy. Wciąż nie ma jednak oficjalnego kąpieliska, porządnej piaszczystej plaży i zaplecza gastronomicznego (poza 1 barem).

Cerkiew greckokatolicka, św. Dymitra z wyrytą w nadprożu wejścia datą 1732 r., ale z badań wynika, że to data rozbudowy lub remontu, a świątynia stała już wcześniej. Jest jedną z najpiękniejszych drewnianych świątyń w kraju. Złożona klasycznie z 3 części: babińca, nawy i prezbiterium. Każda część zwieńczona cebulastą kopułą, pokrytą wraz dachem gontem. Charakterystyczny wygląd budowli nadają okalające ją podcienia (tzw. soboty) - zadaszenie wsparte na kamiennych słupach. Po wojnie cerkiew stała nieużytkowana, a wykonane prace zabezpieczające pozwoliły jej przetrwać do XXI wieku. Wtedy zainteresowali się nią zafascynowani polską architekturą drewnianą Francuzi, którzy założyli Stowarzyszenie "Bois Debout en Pologne" i przeprowadzili prace remontowe. Zabytek stoi otoczony zielenią ze starymi nagrobkami nad potokiem Jawornik, wzbudza zachwyty, ale wciąż czeka na zagospodarowanie.

Spokojna i odludna okolica kryje niewysoką, ale posiadającą swój urok kaskadę. Położona jest w głębokim korycie potoku pośród pierwotnych lasów roztoczańskich. Można tu dojść piechotą lub dojechać rowerem (w pobliżu przebiega narolski szlak rowerowy nr 5a) ścieżką. Z głównej drogi jest ok. 400 metrów. Niedawno ustawiono tabliczki wskazujące kierunek.

Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Najświętszej Maryi Panny z końca XVIII wieku zachowana w postaci całkowitej ruiny. Po wojnie była użytkowana przez PGR, który dokonał całkowitego przekształcenia wnętrz. W obecnej formie przypomina kamienną ruinę dworu lub pałacu, gdyby nie dzwonnica, która jest odnowiona i przypomina o pierwotnym przeznaczeniu budowli. Dzięki staraniom mieszkańców wsi oraz potomkom dawnych mieszkańców teren udało się uporządkować i w pewnym stopniu zagospodarować. Na murach powieszono fotografie imitujące ikonostas, a przy dzwonnicy tablice ze starymi zdjęciami wsi, w tym jedynego zachowanego widoku cerkwi. Do świątyni należy również odnowiony cmentarz oddalony o 500 metrów.

To małe znane miejsce na Roztoczu może występować pod dwoma lokalizacjami. Stare Brusno stało się bowiem uroczyskiem i częścią wsi Polanka Horyniecka. Drogowskaz przy drodze precyzyjnie wskazuje dojście wydeptaną ścieżką. Wodospad znajduje się przy nieistniejącym już młynie, po którym pozostały resztki murów. Zniszczyła go powódź w 1939 roku. Kaskada ma ponad 2 metry wysokości. Dojście na ostatnim odcinku jest trudne, dlatego umocowano liny, ale po opadach nawet one mogą nie pomóc. Nie warto iść z małym dzieckiem, ale dla większego może to być dodatkowa atrakcja.

Rezerwat przyrody utworzony w 1987 r. Chroni 7-kilometrowy odcinek przełomowej doliny Wetliny (Wetlinki) i Solinki ze starym lasem bukowo-jodłowym. W 1980 r. w wyniku osunięcia się zbocza szczytu Połoma na Wetlinie utworzyło się jeziorko zwane Szmaragdowym. Jednakże systematyczne zamulanie doprowadziło do jego całkowitego zaniknięcia. Ścieżka przyrodnicza prowadzi wzdłuż rzeki Wetliny, która malowniczo wije się między zalesione wzgórzami, wypełniona kamieniami i głazami, dzięki którym tworzą się małe kaskady. Trasa rozpoczyna się we wsi Polanki, gdzie są 2 parkingu pierwszy darmowy, drugi płatny. Po 40 minutach łatwego marszu (nawet wózki dadzą radę) dociera się do punktu widokowego z wiatą. Tu znajdowało się jeziorko Szmaragdowe. Do właściwych Sinych Wirów jest stąd 30 minut. W zakolu rzeki znajduje się owiane legendami drzewo Łoś z Zawoju o przedziwnym kształcie faktycznie przypominającym łosia. Tutaj można zakończyć marsz i zawrócić, choć szlak biegnie dalej i spotyka się z drugą, ale mniej popularną ścieżką przyrodniczą Sine Wiry z Kalnicy.

Tuż przy głównym skrzyżowaniu w Polańczyku stoi Centrum Informacji Uzdrowiskowo-Turystycznej, a za nim ścieżka prowadzi na wzniesienie Sawin do punktu widokowego na zalew soliński z zadaszoną platformą. Widać stąd również zabudowę Polańczyka, Solinę, Wołkowyję. W oddali da się wypatrzyć kilka bieszczadzkich szczytów, a ich rozpoznanie ułatwia tablica opisowa.

Plaża naprzeciw zapory w Solinie. Ładne widoki, ale w kiepskim piasku bardzo wiele kamieni, a głębokość wody bardzo zdradliwa. Dzieci muszą przebywać w oznaczonej strefie. Na plus - można znaleźć cień. Na miejscu kilka barów i wypożyczalni sprzętu.

Przepięknie usytuowana na końcu długiego półwyspu plaża. Posiada infrastrukturę, bar, pole namiotowe, boisko do siatkówki plażowej, przystań statków rejsowych. Widoki na zalew również zachwycają. Do pełni szczęścia brakuje tylko czystej piaszczystej plaży. Ta jest zaniedbana, z kamykami i patykami, co zmusza do chodzenia w klapkach i rozkładania się raczej nieco dalej od wody, na trawie.

Cerkiew św. Onufrego to unikatowa świątynia murowana, a do tego najstarsza w Polsce. Powstała w XV wieku posiada wyraźny charakter obronny, o czym świadczą otwory strzelnicze, przypory wzmacniające ściany, mur obwodowy (obecnie obniżony) i położenie na wzgórzu. Przy świątyni stały niegdyś drewniane budynki klasztorne Bazylianów, po których nie ma dziś śladu. Pierwotnie cerkiew była bowiem świątynią prawosławnego monastyru (od końca XVII w. greckokatolicka). Budowla jest złożona z 3 części: środkowej i największej dwukondygnacyjnej nawy, wieży z kaplicą na piętrze oraz prezbiterium ozdobionego gotyckimi szczytami. Wnętrza zostały rozkradzione, jednak okresie PRL pod warstwami farby odkryto szesnastowieczną polichromię w typie bizantyjskim, którą próbowano odtwarzać, gdy zarządzało nią muzeum przemyskie, ale zabrakło środków. Potem cerkiew przejęła Kuria greckokatolicka, ale i ona nie ma pieniędzy na ratunek zabytku. Obecnie dostępna jest tylko z zewnątrz.

W miarę świeża wieża widokowa z 2014 r. na wzgórzu o wysokości 406 m uległa tak mocnej degradacji, iż 10 lat później postawiono ją na nowo. Obecnie ma 30 m wysokości i umożliwia obserwację rozległych okolic Pruchnika po Jarosław i Przeworsk oraz Pogórza Dynowskiego. Dojazd ulicą Leśna, trzeba kierować się na Pruchnik Korzenie. Przy parkingu stoi Słup Tatarski, służący do sygnalizowania za pomocą światła i dymu o nadchodzącym wrogu.

Korzenie tutejszego zamku sięgają XV wieku. Jest często przypisywany do wsi Węgierka i nazywany Baszta. Najpierw był siedzibą Pruchnickich, potem Pieniążków. W XVI wieku zaplanowano nową czteroskrzydłowa warownię z narożnymi bastejami, ale nie zdołano tego planu zrealizować. Ostatecznie powstały 2 basteje, z których znana jest tylko jedna, bo dotrwała do naszych czasów i jest to potężna budowla. Zamek wydawał się więc mocną warownią. Dodatkowo stał na wyspie otoczonej wodą. Przez dziesięciolecia zabytek był częścią pobliskiego gospodarstwa, składał się z rozpadającej się bastei i budynku mieszkalnego w formie rudery. W 2018 r. wysnuto dalekosiężne plany przekształcenia zamku w centrum rehabilitacyjno-rekreacyjne. Skończyło się na odnowieniu bastei. Zabytek wciąż pozostaje w stanie ruiny.

Rezerwat chroniący roślinność torfowiskową, która występuje tu w liczbie aż 200 gatunków. Powstał na przedwojennym wyrobisku torfu dla cegielni. Charakterystycznymi roślinami są różne odmiany wełnianek okrywające bagna białym puchem w miesiącach wiosennych. Zagospodarowanie dla turystów uległo niedawno zmianie, zamiast ścieżki dookoła bagna postawiono kilkusetmetrowy pomost z tarasem widokowym. Wykonano też parking i dojazd drogą asfaltowa przez las. Miejsce posiada ciekawą historię związaną z polującym tu na cietrzewie Henrykiem Sienkiewiczem.

Miejsce do pamiątkowych zdjęć. Ławka - pomnik Józefa Szwejka, postaci znanej powieści Jaroslava Haška "Przygody dobrego wojaka Szwejka". Jej akcja rozgrywała się również w Przemyślu. Rzeźbę ustawiono w 2008 r. w rynku miejskim. Przedstawia Szwejka siedzącego na skrzyni z amunicją, trzymającego kufel piwa i fajkę. 10 lat później, obok dostawiono jeszcze pomnik psa o imieniu Rudolf.

Wzgórze na osiedlu "Winna Góra" pozwala oglądać panoramę Przemyśla od strony północnej. Zostało zrewitalizowane w 2022 r. - zyskało ławki i tablicę z opisem widoku. Niestety drzewa powoli go zasłaniają...

Pomysłowo wykonany pomnik wspólnej, polskiej i węgierskiej walki oraz braterstwa. Figury węgierskiego huzara i polskiego ułana postawiono przed tzw. Bramą Rycerską, na skraju rynku miejskiego w 2016 r. Przypominać mają wydarzenia z I wojny światowej, gdy w Przemyślu stacjonowali węgierscy żołnierze. Postacie są naturalnej wielkości i towarzyszą im konie oraz skrzynka pocztowa, do której huzar wrzuca list do rodziny pozostawionej w ojczyźnie. Nie ma zakazu wchodzenia na konie!

Cerkiew Wniebowstąpienia Pańskiego w Kruhelu Wielkim, dawnej wsi, a obecnie przemyskim osiedlu. Jej wyjątkowość opiera się na fakcie, iż jest jedną z najstarszych drewnianych świątyń greckokatolickich w Polsce. Wzniesiono ją na początku XVII wieku, a w następnym stuleciu dobudowano wolnostojącą dzwonnicę. Po II wojnie św. została opuszczona i popadła w ruinę. Jej dobry stan jest wynikiem odbudowy z końca XX wieku, która polegała na całkowitym rozebraniu i postawieniu od nowa z odrestaurowanym lub wymienionym budulcem. Zabytek można oglądać tylko z zewnątrz, zresztą wnętrza i wyposażenie nie przetrwały.

12 mosiężnych figur niedźwiadków ustawiono w różnych punktach przemyskiego starego miasta w 2022 roku. Zdążyły już zadomowić się świadomości mieszkańców i turystów. Są bardzo popularnym motywem pamiątkowych zdjęć (powstają kolejne figury). Zaprojektował i wyrzeźbił je artysta z Zagórza, odlew wykonano w Przemyślu. Misie reprezentują różne środowiska i zawody, jest np. miś informatyk, restaurator, hydraulik, generał, mechanik, uczeń. Każda rzeźba posiada swojego sponsora i unikatowy kod QR. Po zeskanowaniu telefonem można się dowiedzieć paru ciekawostek na temat misia i sponsora. Jest też aplikacja na smartfona, precyzyjnie kierująca do każdego niedźwiadka. Nie można też zapomnieć o najstarszym pomniku z niedźwiedziem jako symbolem Przemyśla. W fontannie w rynku stoi niedźwiedzica z 3 małymi już od 60-tych i od tego miejsca wart orozpocząć szukanie nowszych rzeb..

XIX-wieczna rezydencja Lubomirskich, dawniej pod Przemyślem, obecnie w jego dzielnicy. Jest to dwukondygnacyjny pałac, któremu trudno przypisać jednoznaczny styl. Wydaje się że celem właścicieli było zamieszkanie w budowli okazałej i efektownej. Pałac posiada więc wysoką wieżę dominującą, dwie baszty boczne, ryzality, taras. Wnętrza mieszczą trzydzieści pomieszczeń, ale Lubomirskim nie wystarczyło środków na ich wykończenie. Sam pałac nie jest przeznaczony do zwiedzania, bo stanowi siedzibę szkoły wyższej, ale można pospacerować po parku i oglądnąć go z zewnątrz. W parku jest staw z wysepką i wiele współczesnych rzeźb. Pałacowi towarzysza budynki oryginalne jak np. dwie oficyny mieszkalne, spichlerz, stajnia, oraz nowe, ale wszystkie zostały zaadaptowane na potrzeby szkoły i nie stanowią atrakcji.

Pałac posiada historię sięgającą XVII wieku, ale obecny kształt nadali mu Lubomirscy na przełomie XVIII/XIX stulecia. Obiekt przetrwał w mało ciekawej, zeszpeconej formie, dopiero niedawny remont przywrócił mu dawny blask. W środku działa muzeum z ekspozycją historycznych wnętrz z jadalnią, salą balową czy salonem. Dalsza wystawa poświęcona jest dziejom miasta i regionu oraz etnografii. Brak tu nowoczesnych rozwiązań, dodatkowo zwiedzanie w kapciach. Osobną część stanowi muzeum pożarnictwa, ulokowane w dawnej stajni. Zawiera 1200 eksponatów ukazujących historię straży pożarnych z okolic Przeworska od XIX wieku do czasów współczesnych, w tym unikatową kolekcję sikawek ręcznych. Pałac otacza ładny park krajobrazowy ze starodrzewiem i kilkoma budynkami jak oranżeria (z wystawami czasowymi), kordegarda, brama główna.

Jasło to szczyt w Bieszczadach Zachodnich o wysokości 1153 m. Ponieważ w pobliżu jest szczyt Małe Jasło, to wyższego sąsiada nazywa się również Wielkim lub Dużym Jasłem. Najszybszy szlak (żółty) na Jasło prowadzi z Przysłupia. Dwugodzinna trasa posiada walory widokowe dopiero pod koniec, po wyjściu z lasu. W ok. 3/4 jest średnio lub bardzo wymagająca. Na samym Jaśle widoki są nieco przysłonięte przez roślinność, ale w okolicy szczytu są polany, gdzie krajobrazy nie są przez nie ograniczane. Szlak na Jasło nie biegnie przez park narodowy, nie są więc wymagane bilety wstępu i nie obowiązują ograniczenia np. na zwierzęta.

Rezerwat leśny utworzony w ubiegłym wieku dla ochrony starodrzewu bukowego. Turyści mogą go zwiedzać na ścieżce dydaktycznej o długości 2,5 km wytyczonej w pętli, więc nie wraca się tą samą drogą. Postawiono na niej 12 tablic edukacyjnych. Na trasie są odcinki ciekawe, ale sporo dość monotonnych.

Choć ne wyznaczono oficjalnego szlaku do XIX-wiecznej kamiennej kapliczki z cudownym źródełkiem w niezamieszkałej wsi Rabe, dojście jest jednak łatwe. Należy znaleźć metalowy mostek nad potokiem, identyczny jak do rezerwatu Gołoborze, tylko położony dalej od wsi Bystre. Jest przy nim wiata i tablice informacyjne. Ścieżka w górę po ok. 300 metrach doprowadza do kapliczki. Zbudowano ją po ukazaniu się Matki Boskiej jednemu z mieszkańców Rabego. A wody stąd wypływająca wg tradycji leczy oczy.

Rezerwat chroni, bardzo rzadko występujące w tak niskich partiach gór (ok. 550 m npm), rumowiska skalne. Stąd nazwa kojarząca się z Górami Świętokrzyskimi. Tutejsze rumowisko jest skromniejsze i powoli zarasta. Warto je zobaczyć, bo to lokalna ciekawostka, choć przygotowano tylko jedno miejsce widokowe, gdzie można spojrzeć na skały od dołu. Gołoborze jest położone na stoku wzniesienia nad Rabskim Potokiem, ok. 200 metrów od drogi, a dojście oznaczone niebieskim znakiem.

Kąpielisko utworzone ma sztucznym zbiorniku wodnym powstałym po kopalni żwiru, który wydobywał Zakład Eksploatacji Kruszywa (ZEK). Po modernizacji piaszczysta plaża ma 100 metrów długości. Posiada też spory obszar trawiasty. Zapewnia odwiedzającym pełne zaplecze z gastronomiczne, wypożyczalnię sprzętu, przebieralnie, boisko do siatkówki. Na plaży nie ma cienia, ten można znaleźć nieco dalej w specjalnie przygotowanych ławeczkach nakrytych roślinnością. W pobliżu plac zabaw z tyrolką i siłownia na wolnym powietrzu. Kąpielisko jest strzeżone tylko w okresie wakacyjnym. Wstęp darmowy, płatny jedynie parking.

Drewniana cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Bożej pochodzi z 1752 r. Jest dawną świątynią bojkowską, obecnie kościołem katolickim. Podzielona na 3 części, z których wyróżnia się najszersza i najwyższa nawa. Wraz z babińcem jest ona zwieńczona kopułami. Cerkiew w Równi jest uznawana za jedną z najpiękniejszych w kraju, wyróżnia się kształtem i budulcem, którym było bardzo ciemne drewno. Wnętrza są czasem dostępne, oprowadza kościelny.

Szopka bożonarodzeniowa stoi na podwórzu prywatnego domu. Jest to bowiem dzieło jednego człowieka, który regularnie od 2015 roku powiększa ją i chętnie pokazuje efekty swojej pracy. Nie jest to zwykła szopka, bo postacie są naturalnej wielkości i poruszają się. Każdy element szopki jest oryginalnym pomysłem autora, np. mechanizmy poruszające postacie napędzają stare silniki pralek. Od niedawna w szopce są również żywe zwierzęta. Nocą całość jest efektownie oświetlona. Od grudnia do początku lutego do wsi zjeżdżają się tłumy chętnych aby ją zobaczyć.

Obiekt stanął na wzgórzu o wysokości 320 m. Wieża jest wysoka na 14 metrów i posiada 3 tarasy widokowe. Stoi pod nią budynek wypełniony starymi narzędziami pracy, o których bardzo ciekawie opowiada opiekun tego miejsca. Tuż obok wiatrak z 1946 roku. Wieża jest punktem widokowym na Pogórze Strzyżowskie i Pogórze Dynowskie, ale widok na pola uprawne jest średnio atrakcyjny.

Zalew przy ośrodku Dębowy Dwór. Zwraca uwagę karczma na wyspie z dojściem po moście na wodzie. Plaża usytuowana jest na fragmencie zalewu. Oficjalnie kąpiel jest zabroniona, prawdopodobnie przez brak ratownika, ale w sezonie wypełnia się plażowiczami. Z czystością wody bywa różnie, natomiast plaża jest sprzątana. W pobliżu plac zabaw dla dzieci i wypożyczalnia sprzętu wodnego. W karczmie smaczne ryby z miejscowego stawu, ale czas oczekiwania może być bardzo długi.

Rzadkie zjawisko lodospadów występuje (czasem tylko przez parę zimowych dni) w przełomie Wisłoka na terenie Rudawki Rymanowskiej. Woda gruntowa spadająca z wysokiej skarpy nad rzeką stopniowo zamarza i tworzy fantastyczne nacieki, sople i bloki lodowe. Sięgają one nawet kilkunastu metrów. Zimą gmina przygotowuje parkingi, z których można dojść do atrakcji w ok. 25 minut. Najlepiej zrobić to w czasie lub po okresie mrozów, aby można było swobodnie chodzić po zamarzniętym Wisłoku. Punktem orientacyjnym jest Ściana Olsy, przed która znajduje się się największy parking. Są tu również górki do zjeżdżania dla dzieci.

Rezerwat powstał dopiero w 2022 roku. Chroni największą w polskich Karpatach odkrywkę łupków menilitowych. Menilit to czarna lub brunatna odmiana opalu przypominająca krzemień. Najczęściej występuje on w postaci naprzemiennych warstw, które tworzą flisz karpacki. Coś takiego napotykamy właśnie w Rudawce Rymanowskiej w przełomie Wisłoka. 40-metrowe urwisko skalne nosi nazwę Ściana Olzy i jest sercem rezerwatu przyrody. Miejsce to jest jednak popularne jako teren piknikowy i wypoczynkowy nad rzeką. Z tego powodu gmina utworzyła w jego sąsiedztwie parking i amfiteatr. W odróżnieniu od innych podobnych miejsc w Rudawce (np. w okolicy mostu), tutaj odległość do rzeki z parkingu jest większa, ale za to bliżej jest ośrodek wypoczynkowy z infrastrukturą. Konieczne buty do wody.

Ośrodka Wczasów Zdrowotnych "Rudawka" to jedyne miejsce w Rudawce Rymanowskiej, gdzie można znaleźć jakąkolwiek infrastrukturę turystyczną. Tężnia solankowa wraz ze zbiornikiem, do którego można wejść, jest jedną z atrakcji. Powstała w 2010 roku, a solanka bije ze źródła na głębokości 1000 m. Potwierdzono lecznicze działanie na schorzenia układu oddechowego, zatok, nadciśnienia tętniczego oraz nerwicę. Obok tężni ośrodek oferuje stadninę, lokale gastronomiczne, boiska sportowe, minizoo, korty oraz domki noclegowe.

Rudawka Rymanowska to wieś położona nad przełomem Wisłoka. Rzeka przedziera się tu przez wzniesienia Beskidu Niskiego. W wielu miejscach można zobaczyć ściany skalne, a w kilku pasmo kamienistego brzegu nadaje się na wypoczynek oraz schłodzenie, a dla dzieci zabawę w płytkiej wodzie. Jednym z takich miejsc jest np. okolica mostu na początku miejscowości. Po obu jego stronach można rozłożyć się na kamienistych brzegach Wisłoka. Są drogi pozwalające zbliżyć się do wody, a za mostem od strony południowej jest wielki trawiasty parking. W okolicy brak infrastruktury, trzeba więc być odpowiednio wyposażonym w prowiant. Konieczne buty do wody.

Źródła mineralne odkryto tu dopiero w 2. połowie XIX wieku. Właściciele okolicy - Potoccy domyślali się ich istnienia ze względu na bliskość słynnego kurortu w Iwoniczu. Park zdrojowy założony został w tym samym czasie, na większym niż w Iwoniczu obszarze, po obu stronach potoku Tabor. Znajdują się tu alejki spacerowe, bardzo skromna pijalnia, podobnie oszczędna w rozmiarach tężnia, punkty gastronomiczne, amfiteatr, kilka fontann, drewniane wille zdrojowe z XIX wieku. Choć w Rymanowie-Zdroju leczy się dzieci, nie ma tu nawet placu zabaw. Za to rzeka może pełnić rolę atrakcji, bo w sezonie nad jej trawiastym brzegiem można się rozłożyć w i ochłodzić w wodzie.

Greckokatolicka cerkiew pw. św. Mikołaja z XIX wieku. Wciąż odbywają się tu nabożeństwa unickie. Budowla podzielona jest na 3 zasadnicze części: babiniec, nawę i prezbiterium, ale babiniec poprzedza jeszcze przedsionek w formie galerii. Każda część zwieńczona jest smukłymi wieżyczkami o cebulastych hełmach. Świątynia nie wyróżnia się specjalnie na tle innych, położona jest jednak w malowniczej okolicy. Wyposażenie wraz z ikonostasem jest w dużej części zachowane, ale wnętrza są niedostępne.

Jedna z największych fontann multimedialnych w Polsce, usytuowana pod zamkiem i pałacem Lubomirskich. Składa się fontanny tradycyjnej, chodnikowej i 5 pojedynczych wodotrysków. W sumie jest tu ponad 1500 dysz, a oświetlenie stanowi 143 punkty LED. Oprócz placu do chlapania dla dzieci, obiekt jest miejscem codziennych pokazów multimedialnych z wykorzystaniem wody, dźwięku i światła. Główny pokaz wieczorny odbywa się między godz. 20:00 lub 21.00. Przy fontannie znajdują się trybuny - amfiteatr na 300 osób, więc miejsca jest pod dostatkiem. Dość szybko pojawiający się na placu w ciągu dnia cień zapewnia wytchnienie w upalne lata.

Budowla obronna z genezą XVI-wieczną, najpierw Ligęzów, potem Lubomirskich. Przebudowana na początku XX stulecia na sąd zmieniła nieco wygląd (jest wyższa niż oryginalnie), ale nie zatraciła zamkowego charakteru za sprawa potężnych fortyfikacji bastionowych w samym centrum miasta. Nie pełni roli muzeum, ale za niedługo ma się to zmienić, po wyprowadzce sądu do nowej siedziby. Organizowane są obejścia wnętrz z przewodnikiem, ale tylko okazjonalnie i w sporym tłoku. Na razie turyści mogą więc obejść go tylko dookoła. Mimo ruchliwych ulic w pobliżu, zabytek otaczają spokojne alejki, w tym urokliwa aleja Pod Kasztanami, a fosie rozłożył się pub. Przy zamku stoi też letni pałac Lubomirskich, ale również można go oglądać jedynie z zewnątrz.

Lisia Góra była terenem chronionym już przed wojną. Jest to unikalny obszar przyrodniczy w Rzeszowie i od dziesięcioleci stanowi część terenów spacerowych nad rzeką Wisłok. U stóp Lisiej Góry powstał kompleks rekreacyjno-rozrywkowy. Jest tu pokaźnych rozmiarów plac zabaw, w tym dla dzieci niepełnosprawnych, wypożyczalnie sprzętu, duża wiata piknikowa z grillem, minigolf, bary i kawiarnie. Okazjonalnie organizowane są występy i koncerty.

Jedyna plaża z kąpieliskiem w Rzeszowie, dlatego bywa bardzo zatłoczona. Zajmuje 20 arów na jednym brzegu zbiornika powstałego z zalania kopalni żwiru. W sezonie płatna, z wypożyczalnią sprzętu i gastronomią. Strzeżone kąpielisko posiada bezpieczną strefę dla dzieci. Przed plażą duży darmowy parking i okazały plac zabaw z tyrolką. Nad wodą również małe urządzenia do zabawy.

Zwany Pomnikiem Walk Rewolucyjnych posiada imponującą wysokość 38 metrów i wagę 466 ton. Powstał w 1974 r. i szybko stał się budowlą, z którą kojarzony jest Rzeszów przez mieszkańców innych części Polski. Wszystko przez specyficzny kształt przypominający żeńskie genitalia. Pomnik stanął na terenach zarekwirowanych przez władze PRL pobliskiemu klasztorowi bernardynów, który w XXI w. odzyskał nad nim kontrolę, stąd pod pomnikiem utworzono urokliwe ogrody miejskie, zwane bernardyńskimi. Monument ozdobiony jest sylwetkami robotnika, chłopa i żołnierza na tle komunistycznego sztandaru. Od drugiej strony umieszczono boginię zwycięstwa Nike. W 2000 r. pomnik zwieńczono herbem Rzeszowa. Mimo ustawowego nakazu likwidacji symboli ustroju totalitarnego, władze miasta odmawiają jego zburzenia.

Muzeum usytuowane po drugiej stronie rzeszowskiego dworca głównego PKP, na terenie dawnej szkoły kolejowej. Gromadzi i prezentuje zabytkowe pojazdy, sprzęty, umundurowanie i wszelkie przedmioty, które wyszły już z użycia. Dumą muzeum jest największa w kraju kolekcja motocykli, są tu też motorowery i gondole boczne do motocykli, samochody. Część militarną reprezentują pojazdy wojskowe, w tym transportery opancerzone, czołg T-34, kilka samolotów, artyleria, wielka kolekcję broni strzeleckiej oraz sprzęt komunikacyjny. Wiele z eksponatów można obejrzeć również od środka. Młodzież na pewno zainteresuje jak kiedyś wyglądały komputery, telewizory czy telefony. Od niedawna, w wybrane dni, muzeum oferuje zwiedzanie schronu atomowego w oddalonej lokalizacji (ul. Królowej Marysieńki 3). Placówka działa pod opieką pasjonatów i nie biletuje wstępu - opłaty są dowolne.

Oryginalny plac zabaw dla dzieci położony przy rzeszowskich basenach otwartych. Został zaprojektowany przez firmę lotniczą, dlatego składa się z samolotu oraz wieży kontroli lotów. Obie konstrukcje posiadają zjeżdżalnie i małą ścianką wspinaczkową. Wnętrze samolotu odtwarza prawdziwy kokpit. Plac zabaw jest otoczony przez miasteczko ruchu drogowego, na którym dzieci, mogą jeździć rowerami i hulajnogami po alejkach wzbogaconych o znaki i sygnalizację drogową. Przy alejkach stoją ławki, ale brakuje zaplecza gastronomicznego.

Tutejszy taras widokowy w 2019 roku został wyremontowany wraz ze skarpą, na której stoi. Oferuje ładny widok na San i miasto. Jest bezpłatny. W dole biegnie droga do skansenu.

Ławeczka - pomnik na deptaku w środku miasta upamiętnia postać Józefa Szwejka z czeskiej powieści Jaroslava Haška "Przygody dobrego wojaka Szwejka". W Sanoku rozgrywała się część akcji tej powieści. Obiekt jest fragmentem szlaku turystycznego Śladami dobrego wojaka Szwejka, który prowadzi z Czech przez Austrię, Węgry, Słowację, Polskę i Ukrainę. Na ławeczce można usiąść i sfotografować się z poczciwym Szwejkiem.

Ścieżka przyrodnicza utworzona na terenach bagiennych w 2016 roku. Część dzielnicy Olchowiec znajduje się bowiem na obszarze specjalnej ochrony ptaków oraz siedlisk należącym do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000 Góry Słonne. Na zapętlonym odcinku ok. 1,2 km postawiono drewniany pomost, stanowiska obserwacyjne, tablice informacyjne i miejsca do odpoczynku. Niestety po 2022 r. ścieżka popadła w ruinę i miasto porzuciło ją całkowicie. Jak na razie nie nadaje się do użytku.

Greckokatolicka cerkiew Przemienienia Pańskiego zbudowana w 1841 r. Obecnie kościół katolicki. Jest to klasycystyczna świątynia z wieżą nad przedsionkiem, z babińcem nie wyodrębnionym z nawy. Od wschodu i południa posiada dobudówki z 2 zakrystiami: drewnianą i murowaną. Z zewnątrz nie robi wielkiego wrażenia, bardzo ładnie prezentują się jednak wnętrza z oryginalnym ikonostasem i malowidłami ściennymi. Niestety trudno zastać ją otwartą, poza niedzielną mszą. Również położenie budowli jest malownicze.

Rezydencja najpotężniejszych rodów magnackich XVIII-wiecznej Polski - Sieniawskich, a potem Czartoryskich. Składa się z pałacu, oficyny, pawilonu, dwóch kordegard, pałacyku letniego, stajni-wozowni, spichlerza, domu zarządcy folwarku, domu ogrodnika, ogrodzenia z bramą, pozostałości fortyfikacji i parku. Pierwotnie był tu bowiem obronny dwór otoczony bastionami, potem jednak zainwestowano w budynek ogrodowy (pomarańczarnię), który rozbudowano do wytwornego pałacu, a po dworze nie pozostał ślad. Ostateczny późnobarokowy kształt nadali mu Czartoryscy pod koniec XIX wieku. Gościły tu wybitne postacie swojej epoki, lubił przyjeżdżać nawet car Aleksander I. Obecnie to własność sieci hotelowej - funkcjonuje jako hotel, restauracja, SPA. Dla turystów do oglądnięcia jest park, a budowle pałacowe można zwiedzić tylko podczas okazjonalnie organizowanych oprowadzań przez przewodnika (ogłoszenia na profilu FB). W sezonie w każdą niedzielę działa Stefa zabaw dla dzieci.

Rezerwat rozłożony w zakolu rzeki San na 33 hektarach. Utworzono w nim ścieżkę przyrodniczą, nie najlepiej poprowadzoną, ale miejsce warte jest odwiedzenia. O ile nie jest się zaawansowanym piechurem, trzeba wiedzieć kiedy zawrócić, bo zarastający szlak wiedzie aż do Dubiecka. Las w rezerwacie bardzo urokliwy z dużą ilością borówek. Charakterystyczne miejsce w nim to aleja ze starymi dębami i bukami po ok. 1,5 kilometra od parkingu. Stąd można zawrócić.

Greckokatolicka cerkiew św. Michała Archanioł z 1791 r., obecnie kościół katolicki pw. Wniebowzięcia NMP. Położona samotnie na wzgórzu pośród starodrzewia, niegdyś otoczona zabudową nieistniejącej wsi. Robi wrażenie nawet z przebiegającej nieco niżej drogi zwanej Wielką pętlą bieszczadzką. Jest unikalną budowlą bojkowską, których niewiele przetrwało. Od 2013 roku wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO (wpis grupowy 16 cerkwi w Polsce i Ukrainie). Bywa często w pełni otwarta, a jeśli nie jest, można spojrzeć do wnętrza przez kratę. Cenne wyposażenie świątyni z XVI wieku zostało co prawda wywiezione do muzeów w Łańcucie i Lwowie, ale do oglądnięcia są malowidła ścienne i obraz Wniebowzięcia Matki Boskiej z 1748.

Góra Jawor wznosi się nad Soliną, powyżej górnej stacji kolei linowej. Punkt widokowy położony jest parę kilometrów dalej, należy się kierować na Hotel Revita. Przy drodze będzie miejsce parkingowe i tablica infrmacyjna. Rozciąga się z niego ładny widok w kierunku zachodnim na Solinę, zalew, zaporę i odległe bieszczadzkie pasma.

Mały zdrój z dala od głównych dróg. Tężnia ze zdrowotną wodą, z której w XVI i XVII wieku pozyskiwano sól. Miejsce zostało zapomniane, a na nowo odkryte dopiero pod koniec XX wieku na prywatnej posesji. W 2010 roku otwarto teren dla turystów. Na miejscu oprócz tężni również sklep-bar, wiaty, toalety oraz fontanki.

Ruiny zamku Korniaktów - greckich kupców osiadłych na terenie ziemi przemyskiej, których konflikt ze słynnym awanturnikiem - "diabłem" Stadnickim stał się kanwą jednego z odcinków serialu "Rycerze i Rabusie". Zamek składał się z dwóch skrzydeł mieszkalnych i narożnych baszt połączonych murem obronnym. Na zarośniętym kopcu zachował się jeden podłużny budynek, w którym w XX wieku działa browar oraz relikty wieży i innego mniejszego budynku. Widoczna jest sucha fosa i stawy. Mało atrakcyjne miejsce wkrótce się zmieni za sprawą dotacji, którą przyznano na rewitalizację ruin.

Ścieżka wytyczona przez najatrakcyjniejszy fragment lasów Nadleśnictwa Rudnik. Utworzono 2 warianty, krótszy 3,5 km oraz dłuższy 8,6 km. Oba są zapętlone i krótszy jest częścią dłuższego. Na trasie są 22 przystanki, z tego 11 na krótszym wariancie. Tablice maja charakter edukacyjny i poświęcone są przyrodzie oraz leśnictwu. Na ścieżce są 2 tarasy widokowe na podmokłe łąki, kładki, mały staw, leśne źródełko, kapliczka św. Huberta.

Rezerwat powstał w 1996 r. na obszarze Czarnorzecko- Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest las bukowych porastający górę Chełm (528 m) oraz teren z bijącymi licznymi źródłami, w tym wód mineralnych. Żyją tu m.in. sarny, dziki, borsuki, jastrzębie, krogulce, sowy uszate. Jest to jeden z trzech okolicznych rezerwatów, przez które przebiega Szlak Edukacji Ekologicznej. W tym miejscu oznaczony na czerwono. Nieopodal szczytu wytoczono jeszcze zieloną Ścieżkę przyrodniczo-geologiczną. Obejmuje ona wiatę-schron turystyczny, urokliwą XVIII-wieczną kapliczkę leśną, kilkusetletnią "krwawiąca lipę" i właściwy szczyt. Oznaczenia czerwone i zielone z czasem zanikły, obecnie najlepiej w terenie widoczny jest szlak niebieski oraz żółty (prowadzący na sąsiedni szczyt - Górę Bardo). Najlepsze dojście z Chytrówki - przysiółka wsi Stępina - ok. 20 minut do miejsca z drogowskazami i stąd wyruszamy na wspomniane punkty na zielonej ścieżce przyrodniczej (zajmie to ponad 30 minut).

Jest to środkowa część trójczłonowego Szlak Edukacji Ekologicznej utworzonego na terenie Czarnorzecko – Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego, oznaczona czarnymi znakami (obecnie nieczytelne). Skupia się na pozostałościach historycznych niemieckiej kwatery z czasów II wojny światowej "Anlage Süd" z kolejowym tunelem schronowym w Stępinie-Cieszynie. Można ją przejść rozpoczynając z parkingu przy schronie kolejowym. Ścieżka obejmuje 7 zachowanych schronów (większość do oglądania z zewnątrz lub zza ogrodzenia) i liczy 2,5 km. Część szlaku jest w pętli, ale poza tym są dwie 0,5-kilometrowe odnogi, więc de facto do przejścia jest więcej. Schrony leżą w pobliżu dróg, więc można wspomagać się autem.

Placówka edukacyjna przyciągająca turystów parkiem z figurami owadów i pajęczaków powiększonych ok. 200 razy. Położona jest na stoku wzgórza, wymagane jest więc małe podejście. Atrakcja jest całkowicie darmowa, a owady dobrze utrzymane i realistyczne. Przed parkiem tablice i stanowiska edukacyjne, omówienie mrowiska, kretowiska itp. Otwarte tylko w weekendy i w godzinach popołudniowych.

Rezerwat utworzony w końcu XX wieku w celu ochrony oryginalnych wychodni skalnych zlokalizowanych na grzbiecie pasma Herbów oraz krajobrazu przełomu Wisłoka. Rezerwat rozciąga się po obu brzegach tej rzek i dlatego składa z 2 osobnych części. Jest to obszar porośnięty lasem bukowym i grabowym, urozmaicony pod względem przyrodniczym i krajobrazowym z licznymi skałkami, jarami i wąwozami. Dlatego poprowadzono przez niego ścieżkę oznaczoną kolorem żółtym, która jest częścią dłuższego "Szlaku edukacji ekologicznej". Znaki te jednak przestały być już widoczne i obecnie tą samą trasą biegnie szlak niebieski. Trzeba być przygotowanym na kilka nieco stromych podejść, ale trasa zwłaszcza jesienią jest bardzo malownicza. Szlak wiedzie do chatki zwanej Ostoja Wędrowca, potem powrót tą samą drogą. Dystans to 2,6 km w jedną stronę (z oficjalnego parkingu, podjeżdżając pod wejście nieco krócej - 1,9 km). O ile szlak jest dobrze oznaczony to dojazd już nie. Wejście do rezerwatu prowadzi od południowego wschodu. Najlepiej dojechać ze wsi Kozłówek lub z drugiej strony, od Łęk Strzyżowskich.

Cerkiew greckokatolicka pw. Zaśnięcia Bogurodzicy z końca XIX wieku. Przejęta po wojnie przez prawosławnych, pozostaje do dziś świątynią Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Budowla jest pięknie wkomponowana w bieszczadzki krajobraz i wraz z obszerną dzwonnicą i cmentarzem tworzy łemkowski zespół cerkiewny typu północno-wschodniego z niewielką wieżą nad babińcem. Prezbiterium i nawa zwieńczone ośmiobocznymi wieżyczkami z pseudolatarniami o cebulastych hełmach. Wnętrza z oryginalnym wyposażeniem i malowidłami ściennymi są niestety niedostępne.

Rezerwat leśny chroniący stanowisko żyznej buczyny karpackiej. Jest to fragment dawnej Puszczy Sandomierskiej, w którym rosną 120-letnie buki o wysokości nawet 40 metrów. Podziwiać je można z niespełna 1-kilometrowej ścieżki przyrodniczej przebiegającej przez środek rezerwatu. Ścieżka powstała na początku XXI wieku i oznaczenia długo nie były odnawiane, mogą więc być nieczytelne. Na południe od ścieżki torfowisko i stawy. Dojazd ze wsi Przyłęk.

Cerkiew św. Michała Archanioła z 1762 r., zbudowano z wykorzystaniem starszej, zniszczonej świątyni. Uznawana za klasyczną budowlę łemkowska, choć nie złożona z trzech części, lecz czterech. Oprócz prezbiterium, nawy, babińca znajduje się tu jeszcze przedsionek usytuowany pod wieżą. Powstał on podczas generalnego remontu i powiększenia świątyni na przełomie XIX i XX w. Wtedy to przesunięto wieżę (lub postawiono od nowa), wydłużając budowlę o czwarte pomieszczenie. Nawą i prezbiterium nakryte są efektownymi kopułami zrębowymi. Świątynia była nieużytkowana już od roku 1927, gdyż okoliczni mieszkańcy przeszli na prawosławie. Wnętrza kilkakrotnie rozkradano, ale wciąż wiszą tu XVII-wieczne ikony. Trudno je jednak zobaczyć. Obecnie cerkiew służy jako kościół katolicki i jest otwierana podczas niedzielnej mszy. Ostatni remont przeprowadzono w 2010 r., zabytek jest więc w świetnym stanie, z barwnymi zdobieniami.

Cerkiew greckokatolicka św. Michała Archanioła z 1757 r. Po II wojnie św. stała opuszczona aż do 1986 r. Rozkradziono w tym okresie cenne wyposażenie, w tym ikonostasy z XVII oraz późniejszy z XIX wieku. Od 1986 r. świątynia pełni funkcję kościoła katolickiego. Jest to budowla w konstrukcji zrębowej na kamiennym podmurowaniu, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium). Każdy człon zwieńczony wieżyczką baniastym hełmem. Nad babińcem wysoka wieża, nieco młodsza od reszty budowli. Wnętrza wspaniale ozdobione barwną polichromią z XVIII i XIX w., przetrwały też pojedyncze ikony i kropielnica z XVII stulecia, dostępne zazwyczaj tylko podczas niedzielnej mszy o godz. 9:00. Generalny remont z 2014 przywrócił zewnętrzne malowanie świątyni, które zadziwia kolorystyką z dominującymi barwami: niebieską, zieloną i czerwoną.

Modrzewiowy kościół pw. św. Małgorzaty ufundował właściciel wsi Antoni Baranowski ok. 1740 r. W XIX wieku budowlę nieco powiększono i ozdobiono wnętrza iluzjonistyczna polichromią figuralną. Zaskakującej przebudowy dokonano w 1982 r. Kościół podniesiono o 1,5 metra i posadowiono na nowej, szerszej i zagłębionej w ziemi murowanej konstrukcji. W ten sposób powiększono zbyt małą świątynię. Obniżyło to wartość zabytkową, ale uczyniło budowlę unikalną. Wyróżnia się ona jeszcze bogactwem wnętrz. Prócz wspaniałej polichromii zwracają uwagę barokowe ołtarze, figury, rzeźby, płaskorzeźbiona balustrada z XVII w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństw (4 w niedziele, 2 w dni powszednie) lub po kontakcie telefonicznym z parafią.

Greckokatolicka świątynia pw. Zaśnięcia Matki Boskiej z początku XIX wieku został opuszczona po II wojnie św. Wyposażenie przeniesiono do innych cerkwi, a budowla w Tarnawie Górnej zaczęła popadać w ruinę. Do dziś nie przeszła remontu i nie jest bezpieczna, stąd decyzja o zamknięciu dostępu do środka. Zabytek można więc oglądnąć tylko z zewnątrz. Odpadający tynk ukazuje kamienno-ceglane mury, sprawiające wrażenie starszych niż XIX wiek.

Największy w kraju sztuczny zbiornik (455 ha powierzchni) wykorzystywany wyłącznie w celach rekreacyjnych powstał w 2009 r. przez zalanie wyrobiska po kopalni siarki. Systematyczny rozwój tego miejsca sprawił, iż obecnie jest to wielki kompleks. Plaża ma aż 3 km długości, szerokość dochodzi nawet do 100 m. Strefy kąpielowe podzielono na 3 rodzaje, w zależności od głębokości (od 0,4 do 4 m). Są tu place zabaw, marina, przystań żeglarska, klub kajakowy, nurkowy, park linowy, tyrolka, wake park. Na wodzie rozkłada się rozbudowany wodny plac zabaw z dmuchańców zwany "Waterfun", również posiadający strefy dostosowane do umiejętności pływackich. Wypożyczalni sprzętu jest pięć. Oferują kajaki, rowerki wodne, canoe, deski surfingowe. Jest też kilka boisk sportowych i sporo gastronomii. Brakuje chyba tylko cienia. Turyści mogą nocować w domkach, na pola namiotowych i kempingowych. Wstęp nad jezioro jest darmowy, płaci się jedynie za wjazd autem lub motocyklem (30 zł w 2025). W weekendy należy się spodziewać ogromnych tłumów.

Pierwotnie greckokatolicka cerkiew pw. św. Michała Archanioła z początku XIX wieku, a obecnie świątynia prawosławna. Zbudowana w typie północno-wschodniej świątyni łemkowskiej. Nietypowo posiada jednak dwie zakrystie. Trzy człony cerkwi (babiniec, nawa, prezbiterium) oraz obie zakrystie zwieńczone są baniastymi wieżyczkami. Podobnie dzwonnica z 1817 r. Wnętrza zdobione polichromią wraz z ikonostasem pochodzą z końca XIX stulecia. Można je zwiedzić i posłuchać opowieści opiekuna zabytku po kontakcie telefonicznym (500 071 205).

Parafialna cerkiew greckokatolicka pw. św. Jana Chrzciciela z 1837 r. Reprezentuje typ świątyni łemkowskiej w stylu klasycystycznym, wzorowanej na kościołach rzymsko-katolickich, Posiada wieżę, a 3 części (babiniec, nawa, prezbiterium) są tej samej wysokości nakryte dachem dwuspadowym. Nawa i wieża z sześciobocznymi wieżyczkami z cebulastym hełmem. Wejście w formie portyku kolumnowego. Od 1953 r. funkcjonuje jako kościół katolicki pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Budowla ciekawsza wewnątrz niż z zewnątrz. Piękna polichromia ścienna i oryginalne wyposażenie z ikonostasem, ołtarzami, amboną. Otwierana w niedzielę podczas mszy, ale podobno można prosić w pobliskim domu o otwarcie.

Najszersza kaskada w Bieszczadach. Szerokość dochodzi do 38 m, a wysokość do 2,5 m. Uznany za pomnik przyrody nieożywionej. W sezonie popularne miejsce do kąpieli. Woda w Olszance jest płytka z przyjemnym piaskiem, ale pod samym wodospadem powstał kocioł eworsyjny o dużej głębokości. Dojazd nieoznaczony, częściowo po drodze szutrowej.

Wieża widokowa o wysokości 34 metrów stanęła na wzniesieniu o wysokości 325 m, w pobliżu fortu IXa Twierdzy Przemyśl o nazwie "Przy Krzyżu" w 2025 r. Zapewnia rozległy widok na Pogórze Przemyskie i wijąca się rzekę San oraz sąsiednie forty Twierdzy. Niestety brak opisów. Jest elementem północnej trasy turystycznej po Twierdzy Przemyśl. Wstęp w 2025 r. był wolny.

Cerkiew greckokatolicka pw. Wniebowstąpienia Pańskiego z 1659 roku. Trzecia najstarsza cerkiew w Polsce. Pierwotnie była warowną świątynią zakonu bazylianów. Stąd unikalne położenie na obronnym wzgórz. Cerkiew otoczona była też kamiennym murem i fosą. Wejścia prowadziły przez 2 drewniane wieże. Elementy te nie zachowały się. Dziś to jedna z najbardziej urokliwych cerkiewek w polskim krajobrazie, otoczona lasem i starodrzewiem. Posiada charakterystyczne podcienia przed wejściem i dużą kopułę nad nawą. Wnętrza posiadają archaiczny układ z bocznymi pomieszczaniami przy prezbiterium tzw. pastoforiami. Można je zobaczyć wraz z odnowionymi malowidłami ściennymi oraz ikonami, które są prezentowane w ramach wystawy Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku, które zarządza cerkwią. Pracownik muzeum mieszka w Uluczu pod numerem 16 i tam można zgłosić chęć zwiedzania wnętrz.

Nowa, bardzo wysoka (35 metrów) wieża w Bieszczadach. Dojść jest kilka, najkrótsze spod kościoła w Ustianowej Górnej (ok. 1 godz.), które posiada również ścieżkę dydaktyczną z 16 przystankami. Na górze jest miejsce na ognisko, duża wiata z grille, można z nich swobodnie korzystać. Panoramiczny widok z wieży na wszystkie strony jest niezapomniany, ale trzeba się przygotować na silny wiatr.

Greckokatolicka cerkiew Narodzenia Bogurodzicy z 1726 r. o stylu klasycystycznym. Nie wyróżnia się niczym ciekawym wśród świątyń łemkowskich, poza tym iż nie znajduje się w oryginalnym miejscu. Do 1985 roku stała opuszczona w sąsiedniej wsi Ropienka (kilkaset metrów dalej). W Wańkowej pełni od początku rolę kościoła katolickiego (miejscowa cerkiew p.w. św. Męczennicy Paraskewii, również XVIII-wieczna, została rozebrana w 1963 r.). Budowla podzielona jest na 4 części: przedsionek zwieńczony wieżą, babiniec z chórem, nawa z wieżyczką i prezbiterium otoczone dwiema zakrystiami. Wyposażenie nie przetrwało, obecnie wnętrza skromne, we współczesnym stylu. Dostępne tyko podczas nabożeństw.

Wodospad w lesie przy drodze, na a potoku Słowiańskim. Niedaleko ośrodka Pod Wysoką Połoniną/Piotrowa Polana. Nazwa pochodzi zresztą od właścicieli tego obiektu - rodziny Ostrowskich. Jest to jedna z większych kaskad w Bieszczadach, bo aż 5-metrowa. Niestety przy braku opadów strumień wody może być niewielki. Do potoku jest dostęp zarówno na dole jak i na górze wodospadu, ale zejście jest dosyć strome i śliskie.

Kościół św. Michała Archanioła z 1752 r. Wzniesiony z wykorzystaniem materiału ze starszej świątyni wzmiankowanej w XVI wieku. Być może nowy kościół był wzorowany na poprzednim, bo formą nawiązuje do gotyku. Posiada przedsionek z wieżą i nawę zwieńczoną sześcioboczną wieżyczką. Do podłużnego prezbiterium przylega od północy zakrystia. Wnętrza z ładnymi XIX-wiecznymi malowidłami ściennymi i barokową amboną. Najstarszym elementem jest późnogotycki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w ołtarzu głównym, uznawany za cudowny i przyciągający pielgrzymów nie tylko za Polski. Kościół jest dostępny podczas nabożeństw (3 w niedziele, 1 dzień powszedni), w sezonie miewa otwarty przedsionek, a pełny wstęp po kontakcie telefonicznym.

Zalew utworzony w 1989 roku na terenach dawnej Puszczy Sandomierskiej. Mały fragment sporego zbiornika przeznaczony jest na plażę ze strzeżonym kąpieliskiem. Jej stan zależy od tego jak dawno zwieziono świeży piasek. Bywa więc piaszczysta, ale zarasta też trawą. Wyznaczone kąpielisko jest płytkie i bezpieczne, ale panuje tu ścisły zakaz kąpieli poza strefa, egzekwowany przez patrole policyjne (dochodziło tu do wielu wypadków). Brak cienia i infrastruktury, choć parking płatny. W pobliżu 1 bar, a dookoła urokliwa leśna okolica.

Rezerwat utworzony pod Dubieckiem w 1995 r. aby chronić bór bagienny z rzadką roślinnością torfowiskową. Przecina go 1-kilometrowa ścieżka będąca częścią dłuższego szlaku pn. Środowisko, historia, kultura – trzy ścieżki tożsamości. Do wyboru 2 wejścia - od strony Winnego i Podbukowiny. Trasa prowadzi wokół malowniczych bagien i torfowisk. Po 2020 r. została zaniedbana, zarosła i straszy śmieciami. Po drodze trudne błotniste przejścia. Ścieżka wymaga więc pilnej rewitalizacji, nie ma jednak chętnych aby ją przeprowadzić...

Niewielki, ale urokliwy wodospad beskidzki pod Rymanowem-Zdrojem. Leży w lesie, blisko drogi. Woda spada z progu skalnego, który tworzą warstwy fliszu karpackiego. Kocioł eworsyjny, który powstał w wyniku spadku wody utworzył głęboki na prawie 2 metry zbiornik, który nadaje się do kąpieli, również zimą dla morsów. Przy wodospadzie w wakacje działa baza namiotowa Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich.

Odnowiony kompleks dworski rodu Mycielskich z XVIII w., choć jego początki sięgają XVI wieku. W XIX/XX wieku tutejsi gospodarze należeli do elity intelektualnej i finansowej Galicji, a majątek w Wiśniowej był powszechnie podziwiany. Składa się z pałacu, oficyny, zabudowy folwarcznej, kaplicy grobowej i parku. Najstarszy budynek oficyny to dawny dwór obronny rodu Bonerów zamieniony dziś na przestrzeń ekspozycyjną i salę koncertową. Folwark to centrum konferencyjno-noclegowe, pałac lokalne centrum kultury i turystyki. Turysta może pospacerować po parku, w którym znajdzie m.in. aleje grabowe, polskie Drzewo Roku 2016 oraz europejskie Drzewo Roku 2017 (dąb Józef), nagrobek psa i kota Panien Mycielskich, plac zabaw z piaskownicą, miejsce na ognisko. Nie ma tu klasycznego muzeum, ale w oficynie może być prezentowana jakaś wystawa, a na stałe działa sala poświęconą Zygmuntowi Mycielskiemu, znanemu kompozytorowi, publicyście i pisarzowi.

Teren piknikowy z wiatą, ławami, miejscem na ognisko oraz wieżą widokową utworzono w 2019 r. na Wzniesieniu Chomińskim pod Birczą. Wieża nie jest wysoka, ale można z niej popatrzeć na Pogórze Przemyskie oraz Góry Sanocko-Turczańskie. Widoki są opisane. W pobliżu pomnik ku pamięci żołnierzy poległych tu w dużej bitwie z Niemcami 12 września 1939. Dojazd wąską drogą asfaltową.

Najmniejszy w kraju rezerwat. Naturalne stanowisko nie występującej w Polsce rośliny - azalii pontyjskiej. Krzewy są ogrodzone siatką, teren można obejść dookoła. Żółte kwiaty kwitnącej azalii pojawiają się w maju i są widoczne ok. 3 tygodni. Wtedy warto odwiedzić to miejsce, w innym przypadku nie ma tu nic ciekawego. Azalia pontyjska rośnie na Kaukazie i w Azji Mniejszej, dlatego tradycja wiąże jej pojawienie się w tym miejscu z Tatarami.

Najwyższy szczyt Bieszczadów (1346 m) i z tego powodu należy do Korony Gór Polskich. Od 1987 na szczycie stoi 7-metrowy krzyż, upamiętniający pobyt tu ks. Karola Wojtyły w 1953 r. Tarnica jest najbardziej atrakcyjnym punktem widokowy w polskich Bieszczadach. Rozciąga się stąd wspaniała panorama polskich i ukraińskich Bieszczadów, a nawet rumuńskie Góry Rodniańskie oraz Tatry. Najszybszy jest szlak niebieski z Wołosatego. Zajmie ok. 135 minut. Do pokonania jest przewyższenie 600 metrów, więc nie może być łatwo, ale szlak ten jest i tak najmniej wymagający. Ponad godzinny, najtrudniejszy odcinek, często po schodach, prowadzi lasem.

Popularny parking z punktem widokowym przy najbardziej krętej drodze w Polsce. Od 2024 roku w nowej odsłonie. Plac z ławami i wiatami, sporo tablic informacyjnych, kosze na śmieci. Dwie tablice ukazują stare fotografie z tego regionu z okresu I wojny światowej. Odnowiony taras posiada świetny opis oglądanej panoramy. Miejsce wciąż całkowicie darmowe.

Nazwa pochodzi od brodu wykonanego na rzece Osławie z betonowych płyt. Można po nich z łatwością przekroczyć rzekę pieszo, jak i przejechać autem. Rzeko wokoło jest bardzo czysta i płytka, choć pełna glonów i kamieni. Nie jest w pełni bezpiecznie, można się pośliznąć, niemniej jednak dzieci mają tu fajną zabawę, a dorośli mogą się schłodzić . Niezbędne są buty do wody. Plaża trawiasta, w paru miejscach jest cień. Nie ma tu żadnej infrastruktury, poza budką z lodami i goframi, ale jedzenie z dowozem można zamówić w lokalnych pizzeriach.

Kompleks 3 skoczni narciarskich o wielkości K-10, K-20 i K-40. Wszystkie wyłożone są igelitem. Trenują na nich zawodnicy 2 klubów: ZKN Sokół i ZTS Zakucie. Jest to jedyne miejsce na Podkarpaciu, gdzie można uprawiać ten sport. A turyści mogą bezpłatnie zaparkować i pooglądać rzadko spotykaną arenę sportową. Warto wspomnieć, iż pod skoczniami odbywa się popularna impreza łowiecka Rykowisko Karpackie.

Ruiny średniowiecznego zamku na wysokiej zalesionej górze nad Sanem. Budowę przypisuje się Kazimierzowi Wielkiemu, ale szybko stał się gniazdem rodowym Kmitów, aż do XVI wieku. Potem pozostawał w ruinie i tak przetrwał do naszych czasów. Ze względu na położenie jest znakomitym punktem widokowym na dolinę Sanu, dlatego między murami postawiono taras widokowy. To on jest magnesem przyciągającym turystów, bo samych murów jest niewiele, a ich widoczność zależy od stanu roślinności. Na dużym, darmowym parkingu działa bar.

Szepit to kilkumetrowy wodospad na potoku Hylaty. Jest jedną z atrakcji Ścieżki Przyrodniczo - Historycznej "Hylaty" i najwyższą kaskadą bieszczadzką. Woda łagodnie opada w skalistym korycie, co tworzy malownicza scenerię. Dla turystów utworzono drewniane schodki i taras oraz postawiono ławę. Samochodem można podjechać na odległość 5-minutowego spaceru.

Wg tradycji w XIX wieku w świeżo wykopanej studni znaleziono krzyż, który przeniesiono do miejscowej cerkwi, a samą studnię otoczono kultem religijnym. Miejsce stało się celem pielgrzymek. Pod koniec XX wieku nad źródełkiem zbudowano grotę z figurą Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, potem stacje drogi krzyżowej. Obecnie źródełko jest bardzo ładnie zagospodarowane i popularne - po wodę przybywają ludzie nawet z wielkimi zbiornikami.

Mała elektrownia wodna połączona z zaporą w Myczkowcach podziemnym tunelem. Nie można jej zwiedzać, ale prowadzi tu urokliwy szlak z zapory. Można popatrzeć na San z mostka albo pójść dalej do słynnej kapliczki z cudownym źródełkiem.

Wieża mierzy zaledwie 9 metrów wysokości, ale usytuowana w odpowiednim miejscu oferuje widoki m.in. na Połoninę Wetlińską, Smerek, Wysokie Berdo, Berest (wszystkie opisane są na tablicy informacyjnej). Przy tym dostęp jest bardzo łatwy, bo konstrukcja stoi tuż przy drodze Cisna - Komańcza, w nieistniejącej wsi Szczerbanówka (obecnie teren wsi Żubracze). Pod wieżą darmowy parking i duża wiata ze stolikami.

Replika okopów z okresu I wojny św. wykonana została w forcie X Orzechowce w 2025 roku. Jest to dwuwałowy fort artyleryjski z lat 80-tych XIX wieku. Odtworzone okopy znajdują się dokładnie w tym samym miejscu w których istniały ponad 100 lat temu. Zawierają one wyposażenie i manekiny żołnierzy, tak by wygląd był jak najbardziej realistyczny. Ze względów oczywistych należy uważać na wizytę po deszczu - będzie błoto. Wraz z atrakcjami w sąsiednich fortach, okopy tworzą nową, północną trasę turystyczną Twierdzy Przemyśl.