Przewodnik turystyczny - Krosno i okolice

Kościół pw. Wszystkich Świętych z XV wieku. Zachowany w oryginalnej konstrukcji, ze średniowiecznym budulcem (jodłowym) i więźbą dachową. Jeden z najcenniejszych zabytków średniowiecznej architektury drewnianej w Polsce. Wpisany na listę UNESCO w 2003 r. Składa się z prezbiterium, nawy zwieńczonej wieżyczką i okazałej wieży z przedsionkiem, która powstała jednak później, bo w XVII wieku. Kościół posiadał otaczające go podcienia (tzw. soboty), podobnie jak równie cenna świątynia w Haczowie, ale rozebrano je w XIX stuleciu. Wnętrza zachwycają polichromią z różnych okresów (od XV w.), barokowymi ołtarzami, późnorenesansową amboną. Powinny one być dostępne dla turystów w sezonie (bywa jednak różnie) i przez cały rok podczas nabożeństw (1 raz dziennie). Przy kościele znajduje się zespół drewnianych zabudowań plebańskich z XVII-XIX wieku.

Cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Boskiej z 1630 roku. Jednak tylko fragment prezbiterium i nawy pochodzi z czasów budowy, reszta pochodzi z XIX wieku. Jest to budowla drewniana na kamiennym podmurowaniu z dominująca wieżą zwieńczona baniastym hełmem. Do nawy dostawiono boczny przedsionek, a do prezbiterium dwie zakrystie. W końcu XIX stulecia wnętrza ozdobiono polichromią figuralno-ornamentalną (obecnie pięknie odnowiona). Wraz z resztką XVIII-wiecznego ikonostasu oraz rzeźbą Chrystusa Zmartwychwstałego z XVII w. to jedyne elementy zachowane z dawnej cerkwi, bo wyposażenie zostało wywiezione po wojnie. Obecnie świątynia jest kościołem katolickim i wnętrza można zobaczyć podczas niedzielnej mszy.

Rzadko spotykana cerkiew murowano-drewniana. Dawna świątynia greckokatolicka pw. Opieki Bogurodzicy jest obecnie kościołem filialnym pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny. Składa się z drewnianego babińca zwieńczonego wieżą i poprzedzonego przedsionkiem, drewnianej nawy oraz murowanego prezbiterium z zakrystią. Zbudowana została, jak głosi napis w nadprożu portalu w 1780 r., ale murowana część mogła powstać wcześniej. Przejęcie przez parafię katolicką pozwoliło uratować cenny zabytek przed rozbiórką. Wewnątrz zachował się oryginalny ikonostas, z 1 ikoną XVII-wieczną (po środku w typie Hodegetrii - Maryja trzyma Jezusa i wskazuje go jako kierunek ku zbawieniu), ściany i kopuła pokryte polichromią. Niestety ta ciekawa świątynia rzadko jest otwierana dla turystów.

Wieża widokowa stanęła w 2020 roku na wysokości 490 m. Jest to budowla w typie wieżowego dworu obronnego. Posiada 3 zamknięte kondygnacje, gdzie prezentowane są prace lokalnych artystów i rzemieślników. Taras widokowy usytuowany jest na wysokości zaledwie 9 metrów, ale zapewnia bardzo rozległy widok na 4 strony świata i jest dobrze opisany na tablicach. Zobaczymy m.in. bieszczadzkie szczyty: Smerek, Łopiennik, Krzemieniec, Chryszczatą. Góry są jednak widoczne w sporym oddaleniu - na linii horyzontu - przyda się więc lornetka.

Nowa (2023 r.) wieża widokowa o konstrukcji stalowo-drewnianej na Górze Desznickiej o wysokości 501 m. Taras widokowy znajduje się na 22 metrach. Rozciąga się niego urokliwa panorama Beskidu Niskiego, a także Pogórza Dynowskiego, Ciężkowickiego i Strzyżowskiego ze szczytami: Bardo, Sucha Góra, Liwocz, Grzywacka Góra, Kolanin. Zalecany, bezpieczny dla auta, dojazd prowadzi od strony wsi Brzezowa. Dedykowany parking (nazwa na mapie Google "Parking do Wieży Widokowej w Desznicy") znajduje się przy grodzisku Walik. Stąd do przejścia jest ok. 1 km. Przy wieży przebiega zielony szlak rowerowy Śladami świętego Wojciecha.

Diabli Kamień to wychodnia skalna stanowiąca pomnik przyrody, leżąca na terenie Magurskiego Parku Narodowego, dlatego w sezonie podejście do niego wymaga opłaty za wstęp. Składa się z bloków skalnych, z których najwyższy osiąga 10 metrów wysokości. Prowadzi do niego 4-kilometrowa ścieżka przyrodnicza "Folusz" 12 przystankami, na trasie której jest również Wodospad Magurski. Niestety nie zatacza ona pętli, ale jest bardzo urokliwym traktem leśnym. Najkrótsza trasa prowadzi z końcowego parkingu ścieżki, czarnym szlakiem, który na tym odcinku jest skrótem ścieżki. Diabli Kamień można w ten sposób osiągnąć po 20 minutach.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Michała Archanioła w Haczowie to jeden z najciekawszych kościołów w Polsce. Najstarszy, największy i najlepiej zachowany w Europie gotycki kościół drewniany wybudowany w konstrukcji zrębowej. Wzniesiono go w I poł. XV w., a w 1494 r. ozdobiono monumentalną polichromią, która została zamalowana i odkryta ponownie w 1955 r., stając się sensacją. W XVII wieku budowla wzbogaciła się o charakterystyczne elementy jak okazała wieża-dzwonnica z babińcem w przyziemiu, wieżyczka nad nawą, a przede wszystkim podcienia (tzw. soboty) obiegające kościół na całym obwodzie. Po renowacji na początku XXI wieku świątynia znalazła się na liście UNESCO. Obecnie kończą się prace konserwatorskie we wnętrzach. Od pewnego czasu wnętrza są już dostępne dla turystów, nawet poza sezonem

Niewielki, ale urokliwy wodospad na potoku Iwielka. Nazwa pochodzi od młyna, który rozpoczęto tu budować, ale wojna przerwała prace na zawsze. Pozostały tylko jego fundamenty w krzakach. Wodospad od 2002 r. posiada status pomnika przyrody, jest jedną z większych atrakcji Beskidu Niskiego, kręcono tu nawet sceny filmu "Wino truskawkowe". Potok nie ma tendencji do wysychania, więc turysta nie odejdzie rozczarowany, jak to bywa w wielu innych miejscach, gdzie kaskady stały się atrakcją sezonową.

Historia tego miejsca sięga XV wieku, ale ginie w mrokach dziejów. Zachowany pałac rodu Załuskich pochodzi z XIX wieku i otoczony jest parkiem z pomnikowymi drzewami. Zobaczyć w nim można również staw z wyspą, fortyfikacje obronnego dworu (wały i fosa), o którym niewiele wiadomo, oranżeria i będący wcześniej zborem ariańskim spichlerz z XVI wieku. Całością zarządza Uniwersytet Rzeszowski i oferuje tu noclegi w ramach Międzynarodowego Centrum Edukacji Ekologicznej. Budowle są niedostępne dla turystów, park jest jedynie terenem spacerowym, ale zaniedbanym. Nie widać żadnej wizji na porządne zagospodarowanie zabytku.

Najstarsze i najbardziej znane źródło wody mineralnej w Iwoniczu-Zdroju, na stoku Góry Winiarskiej, niegdyś również najbardziej cenione. Było opisywane już w XVII wieku. Ulatniający się przy nim gaz ziemny wywołuje "bełkot" wody, stąd nazwa i popularność. Dawniej strumień gazu był znacznie większy, wiec podpalano go wywołując efekt płonącej wody (dziś już to niemożliwe). Źródło zostało otoczone murowaną obudową z płaskorzeźbą Wincentego Pola oraz jego wierszem poświęconym Bełkotce. Z centrum zdroju prowadzi do Bełkotki 700-metrowa ścieżka, przy której od niedawna stoją 4 tężnie solankowe.

Wejście na punkt widokowy Przymiarki to jedna z opcji aktywnego spędzania czasu w Iwoniczu-Zdroju i Rymanowie-Zdroju. Wzniesienie Przymiarki o wysokości 626 m leży bowiem w paśmie Wzgórz Rymanowskich, po środku obu miejscowości zdrojowych. Łączy je oznaczona na zielono ścieżka turystyczna o nazwie "Czy zobaczymy Tatry?". Na miejsce można podjechać również autem. Wspaniała panorama Pogórza Karpackiego, Dołów Jasielsko – Sanockich, Beskidu Dukielskiego z Cergową i Bieszczadów przyciąga wielu turystów, którzy mają tu do dyspozycji sporo ławek, wiatę oraz tablicę z opisem widoku. Przy dobrej widoczności można stąd dostrzec najwyższe partie Tatr słowackich z Gerlachem i Łomnicą na czele (na lewo od Cergowej). Dojście z Iwonicza-Zdroju zajmuje 1,15 h, (3,1 km), z Rymanowa-Zdroju jest nieco dalej - 1,30 h (4 km).

Najstarsze polskie uzdrowisko, wzmiankowane już w XVI wieku. Pierwsze obiekty zdrojowe powstały jednak dopiero w XIX w., dzięki rodzinie Załuskich - zakład kąpielowy, łazienki, pijalnia, park zdrojowy. Ten ostatni położony jest w sercu miasteczka. Jest to urokliwy, choć niewielki teren z licznymi zabytkowymi domami zdrojowymi, piękna roślinnością, fontanną, tężniami solankowymi. Nie brakuje kawiarni. Idąc w stronę południową, w kierunku amfiteatru, dojdziemy do fajnego placu zabaw w kształcie statku, siłowni i pozostałości skoczni narciarskiej.

Wyróżniający się na Podkarpaciu kościół drewniany pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny o barokowej fasadzie z dwiema wieżami. Powstał przed połowa XVII wieku dzięki Reginie Konstancji Balowej, wdowie po właścicielu tych ziem Adamie Balu. W XIX stuleciu dobudowano dwie kaplice, które utworzyły nawę poprzeczną (transept), a wnętrza ozdobiono bogatą polichromią. Świątynia jest pięknym zabytkiem z zewnątrz, ale również wnętrza zachwycają polichromią ścienną i efektownymi zielonymi ławami. Wyposażenie pochodzi głównie z XVIII wieku (ołtarz, ambona, stalle, chrzcielnica). Najstarsze elementy to późnogotycki obraz "Chrzest Chrystusa" z XVI w. oraz drewniany relikwiarz w formie głowy św. Jana na misie z XIV/XV w. Kościół bywa czasem otwarty, można też o to poprosić na miejscu. Msze odbywają się: w niedzielę 3, w dni powszednie 1.

Najstarszy i najgrubszy dąb szypułkowy na Podkarpaciu (i w czołówce krajowej) stoi przy drodze w poddębickiej wsi. Nadano mu nazwę Chrześcijanin i objęto ochroną jako pomnik przyrody. Jego wysokość wynosi 20 metrów, a grubość ok. 10 metrów i zmniejsza się z powodu systematycznego ubytku kory. Wiek drzewa został oszacowany na ponad 650 lat. Okazały pień obrośnięty grubą warstwą mchu robi wrażenie, ale w środku jest on pusty. Drzewo obumiera, dlatego korona musi być ustabilizowana linami.

Kościół parafialny pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z 1770 r. Okazała drewniana budowla późnobarokowa ufundowana została przez możny ród Załuskich - małżeństwo Ignacego i Mariannę z Dębińskich (Ignacy pełnił funkcję m.in. starosty chęcińskiego oraz ojcowskiego) i przetrwała do dziś w niezmienionym kształcie. Składa się z wydłużonego prezbiterium, szerszej nawy i przedsionka flankowanego dwiema wieżami (jedna z 2 zegarami). Odwiedzając świątynię nie można pominąć jej wnętrz, które zachwycają panoramiczną polichromią z 1870 r. i rokokowym wyposażeniem z ołtarzem głównym i 2 bocznymi, prospektem organowym, amboną. W ołtarzu głównym gotycki obraz Koronacji Matki Bożej z XV w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństwa (2 dziennie, w niedzielę 3) lub po kontakcie telefonicznym, na miejscu jest też plebania, gdzie można prosić o otwarcie.

Efektownie wyglądająca budowla z XIX wieku w dawnej wsi Gorajowice włączonej do Jasła. Stanęła na miejscu starszych rezydencji, w tym dworu obronnego, którego pozostałościami są piwnice. W okresie rabacji galicyjskiej przetrzymywano tu Wincentego Pola podejrzewanego o przygotowywanie powstania przeciw Austriakom. Później wychowywał się tu mjr. Dobrzański "Hubal". Obecny eklektyczny wygląd z dominacją elementów neogotyckich nadał pałacowi Tadeusz Sroczyński na przełomie XIX/XX wieku. Bogate wnętrza zostały rozkradzione i zdewastowane przez Niemców. W zabytku aktualnie funkcjonuje szkoła medyczna, więc dostęp jest ograniczony. Pałac otacza park angielski zubożony na skutek budowy na jego terenie szpitala.

Powstały w latach 70-tych Ogród Jordanowski został po 2011 roku zrewitalizowany i powiększony. Stał się miejskim centrum rekreacyjnym. Postawiono urządzenia dla najmłodszych z huśtawkami, zjeżdżalniami, tyrolką i konstrukcją do zabawy w kształcie statku. Dla starszych jest skatepark, kort tenisowy, boski Orlik, siłownia. Poza tym ścieżka zdrowia, zielony labirynt, stoliki szachowe. Liczne tablice informacyjne omawiają zagadnienia przyrodnicze. Przy głównym wejściu działa cukiernia.

Rezerwat chroniący lasy jodłowe środowisko wodno-błotne zasiedlone przez bobry powstał w końcu XX wieku. Wytyczono w nim jedną z ciekawszych ścieżek przyrodniczych na Podkarpaciu. Do wyboru 2 warianty trasy: 3,5 oraz 8,5 km. Obie w pętli, krótsza jest częścią dłuższej. 15 z 16 tablic informacyjnych umieszczono na trasie krótszej. Ścieżka pokazuje niemal wszystko co atrakcyjne w lesie, przyroda jest różnorodna, a tablice przekazują wartościowe informacje. Trzeba mieć dobre buty, bo teren jest pagórkowaty. Start przy głównej drodze, nawigacja może źle pokierować.

Platforma widokowa, siłownia na wolnym powietrzu i miniplac zabaw z tyrolką zostały oddane do użytku w 2021 roku. Usytuowanie na stoku wzgórzu z rozległym widokiem, tuż przy drodze skłania do zatrzymania się na chwilę i zrelaksowania.

Jedne z najlepszych przykładów staropolskiego alkierzowego dworu szlacheckiego. Od frontu otoczony stawami o kształcie dawnej fosy. Jego korzenie sięgają bowiem XVI wieku i siedziby obronnej rodu Moskorzewskich. Trzon obecnej siedziby powstał za sprawą Firlejów w XVII stuleciu. Później dodano boczne skrzydło z wieżą mieszcząca kaplicę. Dziś zabytek ma charakter stricte komercyjny, jest luksusowym hotelem ze spa, wellness. Turysta może pospacerować po urokliwym parku. Poza starodrzewiem, placem zabaw, altanami, stoi tu najstarszy budynek - lamus z XVI wieku w formie kamiennej ruiny, budynki gospodarcze zamienione na hotel i centrum konferencyjne, współczesna oranżeria. Jedna z oficyn w piwnicach oferuje salon win karpackich.

Ścieżka przyrodnicza do największego wodospadu na obszarze Pogórza Dynowskiego. Przechodzi również przez wychodnie piaskowców ciężkowickich tworzące tzw. "Zaginione skałki". Przy wodospadzie wykonano dla turystów drewniane schody i taras widokowy, niestety woda w nim pojawia się obecnie tylko okresowo. Niemniej ponad 2-kilometrowa trasa przez urokliwy las ze skałkami to interesująca atrakcja.

Jedyny rezerwat skalny na Podkarpaciu, dość wyjątkowy twór przyrody nieożywionej. Obejmuje formacje skalne o wysokości ok. 20 m. Prowadzi przez niego ścieżka turystyczna o długości ok. 1,2 km łącząca dwa parkingi. Jednakże największa koncentracja skał występuje na początku głównego wejścia do rezerwatu i na odcinku ok. 500 metrów można zobaczyć praktycznie wszystko co ciekawe. Najwyższe Skały posiadają swoje nazwy i owiane są lokalnymi legendami. Przy pewnym wysiłki da się na kilka z nich wejść i można zobaczyć np. zamek w Odrzykoniu. Turyści muszą być świadomi zakazu parkowania nad drodze pod wejściem na ścieżkę. Parking jest bardzo mały, a policja regularnie urządza obławy sypiąc mandatami. Można zaparkować pod kościołem lub na drugim końcu ścieżki, znacznie wydłużając spacer.

Trasa łącząca dwie ważne lokalne atrakcje. Z parkingu pod skałami w rezerwacie Prządki można w ok. 40 minut dojść do zamku Kamieniec w Odrzykoniu. Na 1,5-kilometrowym odcinku jest 5 przystanków, m.in. grodzisko i cmentarzysko kurhanowe. Nie są to jednak obiekty, które zwracają uwagę, raczej trudno je dostrzec. Trasa jest łatwa, choć posiada miejsca dość strome z wieloma korzeniami.

XVIII-wieczna cerkiew pw. śś. Kosmy i Damiana, a obecnie kościół rzymskokatolicki pw. św. Maksymiliana Kolbe, filia parafii z Krempnej. Została rozebrana w latach 60-tych i po konserwacji budulca złożona na nowo. To klasyczna świątynia łemkowska (o czym świadczy wybudowanie jej repliki w ukraińskim skansenie), w konstrukcji zrębowej, orientowana, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium). Nad babińcem wieża, nad pozostałymi częściami strzeliste kopułki. Świątynia pięknie wkomponowana w krajobraz Beskidu Niskiego. Otacza ją lapidarium - zabytkowe kamienne nagrobki i krzyże łemkowskie. Wnętrza dostępne są dla turystów w ścisłym sezonie, przetrwał i powrócił na swoje miejsce ikonostas z XVII-XVIII wieku zabezpieczony przez muzeum łańcuckie.

Relikty zamku znajdują się w granicach rezerwatu przyrody "Golesz" i obszaru Natura 2000. Jest to wzgórze w ostępach leśnych, do którego nawet nie oznaczono drogi, a lesie jest sporo ścieżek. Warto przygotować sobie dokładne położenie obiektu i dobre buty bo może być błoto (po opadach nie warto iść). Z najbliższego parkingu droga zajmuje ok. kwadrans. Miejsce to było zasiedlone już we wczesnym średniowieczu. W XIV wieku benedyktyni z Tyńca postawili kamienną warownię. Posiadała ona okrągłą basztę, basteję i budynek bramny. Najlepiej zachowały się mury bramy, ale pozostałości są skromne, bo zamek pozostaje w stanie ruiny od czasów potopu Szwedzkiego. W ostatnich latach przeprowadzono prace archeologiczne i konserwacyjne, po których zarys zabytku i jego elementy stały się bardziej czytelne. Wskazane dobre buty, po opadach przejście może być bardzo trudne.

Dawna cerkiew greckokatolicka św. św. Kosmy i Damiana z lat 1778–1782. Obecnie kościół katolicki. Budowla drewniana w konstrukcji zrębowej, podzielona typowa dla Łemków na babiniec, nawę i prezbiterium. Każda z część cerkwi zwieńczona jest baniastymi hełmami z niebieskimi pseudolatarniami i żelaznymi krzyżami. Wewnątrz ikonostas z XVIII/XIX wieku oraz starsze ikony przeniesione z poprzedniej cerkwi (XVI i XVII w.). Wraz z oryginalnymi polichromiami wnętrza tej świątyni stanowią atrakcję, która warto zobaczyć. W sezonie, w babińcu, działa stoisko z regionalnymi książkami i istnieje możliwość pełnego zwiedzenia tego pięknego zabytku. W innym przypadku pozostaje oglądnięcie babińca i spojrzenie do wnętrza zza krat.

Ogród Tajemnic Maryjnych powstał przy kościele św. Piotra Apostoła i św. Jana z Dukli w dzielnicy Krosna Guzikówce. Świątynię tę zabudowano w 1989 r., a w 1997 r. poświęcił ją papież Jan Paweł II wizytujący Krosno. W 2015 r. stała się Sanktuarium św. Jana Pawła II. Ogród oparty jest na tajemnicach różańca i przedstawia najważniejsze momenty z życia Matki Bożej. Składa się z kapliczek, przy których znajduje się tablica z nauką i rozmyślaniem św. Jana Pawła II na temat danej tajemnicy. Miejsce swobodnie dostępne.

Bajkowa Kraina Pogranicza powstała z inicjatywy stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Dorzecze Wisłoka" w 2012 roku. Jest to duży plac zabaw/minipark rozrywki z drewnianymi domkami z postaciami z bajek, zjeżdżalniami, małym parkiem linowym, ścianką wspinaczkową, gokartami na pedały itp. Oferta placówki łączona jest z warsztatami i skierowana do grup dziecięcych, ale turysta indywidualny ma do dyspozycji restaurację z pizzą i kawą, a dzieci mogą korzystać z urządzeń do zabawy bezpłatnie. Jest również dostępny domek noclegowy. Bajkowa Kraina jest czynna nieregularnie, zasadniczo w wakacyjne weekendy, dlatego przed przyjazdem należy upewnić się czy jest otwarta.

Ścieżka utworzona ze względu na osobliwe przyrodniczo zbiorowiska leśne Pogórza Dynowskiego. Przebiega w pętli poniżej ruin zamku Kamieniec i karczmy. Do przejścia jest 1,5 km wqw ok. 90 minut, a po drodze postawiono 5 przystanków. Na ścieżce widać liczne skałki (wychodnie skalne), nieczynny i zarastający kamieniołom, potok, pomnikowe drzewa szpilkowe - daglezje, XIX-wieczne mogiły zmarłych w epidemii, przedwojenne obozowisko harcerskie. Ścieżka miejscami jest słabo oznaczona, a po deszczu może być trudna do pokonania z powodu błota.

Dość młoda cerkiew greckokatolicka pw. Przeniesienia Relikwii św. Mikołaja, włączona do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej. Stanęła w 1934 r. na miejscu starszej świątyni, po której zachowało się ogrodzenie. Droga do cerkwi prowadzi przez stary kamienny mostek (XIX w.), uznany za unikat i posiadający status zabytku. Zgodnie z tradycją sakralnego budownictwa Łemków świątynia posiada prezbiterium, nawę oraz babiniec, ale brak jej wieży, w której postawieniu przeszkodziła II wojna św. Zwieńczona dwiema kopułami. Oryginalne wyposażenie zostało utracone, obecne pochodzi z innych cerkwi. Wnętrza dostępne podczas nabożeństw niedzielnych (katolickiego i greckokatolickiego), można też próbować otrzymać klucze w sąsiednim domu o nr 12.

Rezerwat leśny utworzony w ubiegłym wieku dla ochrony starodrzewu bukowego. Turyści mogą go zwiedzać na ścieżce dydaktycznej o długości 2,5 km wytyczonej w pętli, więc nie wraca się tą samą drogą. Postawiono na niej 12 tablic edukacyjnych. Na trasie są odcinki ciekawe, ale sporo dość monotonnych.

Szopka bożonarodzeniowa stoi na podwórzu prywatnego domu. Jest to bowiem dzieło jednego człowieka, który regularnie od 2015 roku powiększa ją i chętnie pokazuje efekty swojej pracy. Nie jest to zwykła szopka, bo postacie są naturalnej wielkości i poruszają się. Każdy element szopki jest oryginalnym pomysłem autora, np. mechanizmy poruszające postacie napędzają stare silniki pralek. Od niedawna w szopce są również żywe zwierzęta. Nocą całość jest efektownie oświetlona. Od grudnia do początku lutego do wsi zjeżdżają się tłumy chętnych aby ją zobaczyć.

Obiekt stanął na wzgórzu o wysokości 320 m. Wieża jest wysoka na 14 metrów i posiada 3 tarasy widokowe. Stoi pod nią budynek wypełniony starymi narzędziami pracy, o których bardzo ciekawie opowiada opiekun tego miejsca. Tuż obok wiatrak z 1946 roku. Wieża jest punktem widokowym na Pogórze Strzyżowskie i Pogórze Dynowskie, ale widok na pola uprawne jest średnio atrakcyjny.

Rzadkie zjawisko lodospadów występuje (czasem tylko przez parę zimowych dni) w przełomie Wisłoka na terenie Rudawki Rymanowskiej. Woda gruntowa spadająca z wysokiej skarpy nad rzeką stopniowo zamarza i tworzy fantastyczne nacieki, sople i bloki lodowe. Sięgają one nawet kilkunastu metrów. Zimą gmina przygotowuje parkingi, z których można dojść do atrakcji w ok. 25 minut. Najlepiej zrobić to w czasie lub po okresie mrozów, aby można było swobodnie chodzić po zamarzniętym Wisłoku. Punktem orientacyjnym jest Ściana Olsy, przed która znajduje się się największy parking. Są tu również górki do zjeżdżania dla dzieci.

Rezerwat powstał dopiero w 2022 roku. Chroni największą w polskich Karpatach odkrywkę łupków menilitowych. Menilit to czarna lub brunatna odmiana opalu przypominająca krzemień. Najczęściej występuje on w postaci naprzemiennych warstw, które tworzą flisz karpacki. Coś takiego napotykamy właśnie w Rudawce Rymanowskiej w przełomie Wisłoka. 40-metrowe urwisko skalne nosi nazwę Ściana Olzy i jest sercem rezerwatu przyrody. Miejsce to jest jednak popularne jako teren piknikowy i wypoczynkowy nad rzeką. Z tego powodu gmina utworzyła w jego sąsiedztwie parking i amfiteatr. W odróżnieniu od innych podobnych miejsc w Rudawce (np. w okolicy mostu), tutaj odległość do rzeki z parkingu jest większa, ale za to bliżej jest ośrodek wypoczynkowy z infrastrukturą. Konieczne buty do wody.

Ośrodka Wczasów Zdrowotnych "Rudawka" to jedyne miejsce w Rudawce Rymanowskiej, gdzie można znaleźć jakąkolwiek infrastrukturę turystyczną. Tężnia solankowa wraz ze zbiornikiem, do którego można wejść, jest jedną z atrakcji. Powstała w 2010 roku, a solanka bije ze źródła na głębokości 1000 m. Potwierdzono lecznicze działanie na schorzenia układu oddechowego, zatok, nadciśnienia tętniczego oraz nerwicę. Obok tężni ośrodek oferuje stadninę, lokale gastronomiczne, boiska sportowe, minizoo, korty oraz domki noclegowe.

Rudawka Rymanowska to wieś położona nad przełomem Wisłoka. Rzeka przedziera się tu przez wzniesienia Beskidu Niskiego. W wielu miejscach można zobaczyć ściany skalne, a w kilku pasmo kamienistego brzegu nadaje się na wypoczynek oraz schłodzenie, a dla dzieci zabawę w płytkiej wodzie. Jednym z takich miejsc jest np. okolica mostu na początku miejscowości. Po obu jego stronach można rozłożyć się na kamienistych brzegach Wisłoka. Są drogi pozwalające zbliżyć się do wody, a za mostem od strony południowej jest wielki trawiasty parking. W okolicy brak infrastruktury, trzeba więc być odpowiednio wyposażonym w prowiant. Konieczne buty do wody.

Źródła mineralne odkryto tu dopiero w 2. połowie XIX wieku. Właściciele okolicy - Potoccy domyślali się ich istnienia ze względu na bliskość słynnego kurortu w Iwoniczu. Park zdrojowy założony został w tym samym czasie, na większym niż w Iwoniczu obszarze, po obu stronach potoku Tabor. Znajdują się tu alejki spacerowe, bardzo skromna pijalnia, podobnie oszczędna w rozmiarach tężnia, punkty gastronomiczne, amfiteatr, kilka fontann, drewniane wille zdrojowe z XIX wieku. Choć w Rymanowie-Zdroju leczy się dzieci, nie ma tu nawet placu zabaw. Za to rzeka może pełnić rolę atrakcji, bo w sezonie nad jej trawiastym brzegiem można się rozłożyć w i ochłodzić w wodzie.

Mały zdrój z dala od głównych dróg. Tężnia ze zdrowotną wodą, z której w XVI i XVII wieku pozyskiwano sól. Miejsce zostało zapomniane, a na nowo odkryte dopiero pod koniec XX wieku na prywatnej posesji. W 2010 roku otwarto teren dla turystów. Na miejscu oprócz tężni również sklep-bar, wiaty, toalety oraz fontanki.

Rezerwat powstał w 1996 r. na obszarze Czarnorzecko- Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego. Celem ochrony jest las bukowych porastający górę Chełm (528 m) oraz teren z bijącymi licznymi źródłami, w tym wód mineralnych. Żyją tu m.in. sarny, dziki, borsuki, jastrzębie, krogulce, sowy uszate. Jest to jeden z trzech okolicznych rezerwatów, przez które przebiega Szlak Edukacji Ekologicznej. W tym miejscu oznaczony na czerwono. Nieopodal szczytu wytoczono jeszcze zieloną Ścieżkę przyrodniczo-geologiczną. Obejmuje ona wiatę-schron turystyczny, urokliwą XVIII-wieczną kapliczkę leśną, kilkusetletnią "krwawiąca lipę" i właściwy szczyt. Oznaczenia czerwone i zielone z czasem zanikły, obecnie najlepiej w terenie widoczny jest szlak niebieski oraz żółty (prowadzący na sąsiedni szczyt - Górę Bardo). Najlepsze dojście z Chytrówki - przysiółka wsi Stępina - ok. 20 minut do miejsca z drogowskazami i stąd wyruszamy na wspomniane punkty na zielonej ścieżce przyrodniczej (zajmie to ponad 30 minut).

Jest to środkowa część trójczłonowego Szlak Edukacji Ekologicznej utworzonego na terenie Czarnorzecko – Strzyżowskiego Parku Krajobrazowego, oznaczona czarnymi znakami (obecnie nieczytelne). Skupia się na pozostałościach historycznych niemieckiej kwatery z czasów II wojny światowej "Anlage Süd" z kolejowym tunelem schronowym w Stępinie-Cieszynie. Można ją przejść rozpoczynając z parkingu przy schronie kolejowym. Ścieżka obejmuje 7 zachowanych schronów (większość do oglądania z zewnątrz lub zza ogrodzenia) i liczy 2,5 km. Część szlaku jest w pętli, ale poza tym są dwie 0,5-kilometrowe odnogi, więc de facto do przejścia jest więcej. Schrony leżą w pobliżu dróg, więc można wspomagać się autem.

Rezerwat utworzony w końcu XX wieku w celu ochrony oryginalnych wychodni skalnych zlokalizowanych na grzbiecie pasma Herbów oraz krajobrazu przełomu Wisłoka. Rezerwat rozciąga się po obu brzegach tej rzek i dlatego składa z 2 osobnych części. Jest to obszar porośnięty lasem bukowym i grabowym, urozmaicony pod względem przyrodniczym i krajobrazowym z licznymi skałkami, jarami i wąwozami. Dlatego poprowadzono przez niego ścieżkę oznaczoną kolorem żółtym, która jest częścią dłuższego "Szlaku edukacji ekologicznej". Znaki te jednak przestały być już widoczne i obecnie tą samą trasą biegnie szlak niebieski. Trzeba być przygotowanym na kilka nieco stromych podejść, ale trasa zwłaszcza jesienią jest bardzo malownicza. Szlak wiedzie do chatki zwanej Ostoja Wędrowca, potem powrót tą samą drogą. Dystans to 2,6 km w jedną stronę (z oficjalnego parkingu, podjeżdżając pod wejście nieco krócej - 1,9 km). O ile szlak jest dobrze oznaczony to dojazd już nie. Wejście do rezerwatu prowadzi od południowego wschodu. Najlepiej dojechać ze wsi Kozłówek lub z drugiej strony, od Łęk Strzyżowskich.

Cerkiew św. Michała Archanioła z 1762 r., zbudowano z wykorzystaniem starszej, zniszczonej świątyni. Uznawana za klasyczną budowlę łemkowska, choć nie złożona z trzech części, lecz czterech. Oprócz prezbiterium, nawy, babińca znajduje się tu jeszcze przedsionek usytuowany pod wieżą. Powstał on podczas generalnego remontu i powiększenia świątyni na przełomie XIX i XX w. Wtedy to przesunięto wieżę (lub postawiono od nowa), wydłużając budowlę o czwarte pomieszczenie. Nawą i prezbiterium nakryte są efektownymi kopułami zrębowymi. Świątynia była nieużytkowana już od roku 1927, gdyż okoliczni mieszkańcy przeszli na prawosławie. Wnętrza kilkakrotnie rozkradano, ale wciąż wiszą tu XVII-wieczne ikony. Trudno je jednak zobaczyć. Obecnie cerkiew służy jako kościół katolicki i jest otwierana podczas niedzielnej mszy. Ostatni remont przeprowadzono w 2010 r., zabytek jest więc w świetnym stanie, z barwnymi zdobieniami.

Cerkiew greckokatolicka św. Michała Archanioła z 1757 r. Po II wojnie św. stała opuszczona aż do 1986 r. Rozkradziono w tym okresie cenne wyposażenie, w tym ikonostasy z XVII oraz późniejszy z XIX wieku. Od 1986 r. świątynia pełni funkcję kościoła katolickiego. Jest to budowla w konstrukcji zrębowej na kamiennym podmurowaniu, trójdzielna (babiniec, nawa, prezbiterium). Każdy człon zwieńczony wieżyczką baniastym hełmem. Nad babińcem wysoka wieża, nieco młodsza od reszty budowli. Wnętrza wspaniale ozdobione barwną polichromią z XVIII i XIX w., przetrwały też pojedyncze ikony i kropielnica z XVII stulecia, dostępne zazwyczaj tylko podczas niedzielnej mszy o godz. 9:00. Generalny remont z 2014 przywrócił zewnętrzne malowanie świątyni, które zadziwia kolorystyką z dominującymi barwami: niebieską, zieloną i czerwoną.

Modrzewiowy kościół pw. św. Małgorzaty ufundował właściciel wsi Antoni Baranowski ok. 1740 r. W XIX wieku budowlę nieco powiększono i ozdobiono wnętrza iluzjonistyczna polichromią figuralną. Zaskakującej przebudowy dokonano w 1982 r. Kościół podniesiono o 1,5 metra i posadowiono na nowej, szerszej i zagłębionej w ziemi murowanej konstrukcji. W ten sposób powiększono zbyt małą świątynię. Obniżyło to wartość zabytkową, ale uczyniło budowlę unikalną. Wyróżnia się ona jeszcze bogactwem wnętrz. Prócz wspaniałej polichromii zwracają uwagę barokowe ołtarze, figury, rzeźby, płaskorzeźbiona balustrada z XVII w. Wnętrza dostępne podczas nabożeństw (4 w niedziele, 2 w dni powszednie) lub po kontakcie telefonicznym z parafią.

Kościół św. Michała Archanioła z 1752 r. Wzniesiony z wykorzystaniem materiału ze starszej świątyni wzmiankowanej w XVI wieku. Być może nowy kościół był wzorowany na poprzednim, bo formą nawiązuje do gotyku. Posiada przedsionek z wieżą i nawę zwieńczoną sześcioboczną wieżyczką. Do podłużnego prezbiterium przylega od północy zakrystia. Wnętrza z ładnymi XIX-wiecznymi malowidłami ściennymi i barokową amboną. Najstarszym elementem jest późnogotycki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem w ołtarzu głównym, uznawany za cudowny i przyciągający pielgrzymów nie tylko za Polski. Kościół jest dostępny podczas nabożeństw (3 w niedziele, 1 dzień powszedni), w sezonie miewa otwarty przedsionek, a pełny wstęp po kontakcie telefonicznym.

Niewielki, ale urokliwy wodospad beskidzki pod Rymanowem-Zdrojem. Leży w lesie, blisko drogi. Woda spada z progu skalnego, który tworzą warstwy fliszu karpackiego. Kocioł eworsyjny, który powstał w wyniku spadku wody utworzył głęboki na prawie 2 metry zbiornik, który nadaje się do kąpieli, również zimą dla morsów. Przy wodospadzie w wakacje działa baza namiotowa Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich.

Odnowiony kompleks dworski rodu Mycielskich z XVIII w., choć jego początki sięgają XVI wieku. W XIX/XX wieku tutejsi gospodarze należeli do elity intelektualnej i finansowej Galicji, a majątek w Wiśniowej był powszechnie podziwiany. Składa się z pałacu, oficyny, zabudowy folwarcznej, kaplicy grobowej i parku. Najstarszy budynek oficyny to dawny dwór obronny rodu Bonerów zamieniony dziś na przestrzeń ekspozycyjną i salę koncertową. Folwark to centrum konferencyjno-noclegowe, pałac lokalne centrum kultury i turystyki. Turysta może pospacerować po parku, w którym znajdzie m.in. aleje grabowe, polskie Drzewo Roku 2016 oraz europejskie Drzewo Roku 2017 (dąb Józef), nagrobek psa i kota Panien Mycielskich, plac zabaw z piaskownicą, miejsce na ognisko. Nie ma tu klasycznego muzeum, ale w oficynie może być prezentowana jakaś wystawa, a na stałe działa sala poświęconą Zygmuntowi Mycielskiemu, znanemu kompozytorowi, publicyście i pisarzowi.