DZIERŻONIÓW - Młyn Hilberta

Budowla stoi w pobliżu dzierżoniowskiej starówki. Jest to ogromny ceglany budynek, w niczym nie przypominający tradycyjnego wyobrażenia młynu.
Oprowadza przewodnik, które zna to miejsce najlepiej, bo był jego dyrektorem. Nasza grupa była kilkunastoosobowa, w sam raz, aby zwiedzanie było komfortowe.

Najpierw obchodzimy cały obiekt dookoła, poznajemy jego historię i oglądamy wielkie elewatory zbożowe umieszczone z boku. Ciekawostką jest drugi budynek, który posiada na elewacji symbol naszych wielbiących pokój i praworządność sąsiadów zza Odry - zamalowaną wielką swastykę.
Potem zwiedzamy wnętrza. Na parterze mieści się maszynownia napędzająca cały młyn. W mroku oglądamy unikalny XIX wieczny mechanizm. Wyżej jest najważniejsza kondygnacja, gdzie mielono ziarno.
Maszyny jakie się tu znajdują to rzemieślnicza robota z ciemnego drewna, wykonana z dbałością o wygląd i każdy detal. Patrzy się na nie jak na zabytkowe meble. Widać w nich duszę. Szkoda że dla porównania nie ma przykładu współczesnej blaszanej maszyny z seryjnej produkcji.
Następnie zwiedzamy wyższe kondygnacje młyna, uczestniczące w produkcji mąki. Każda następna jest jednak mniej interesująca. Nie ma wejścia do wieży, która okazuje się, że pełniła funkcje wieży wodnej, przeciwpożarowej. Jest tak wysoka że musi być z niej świetny widok na okolicę.

Przewodnik dużo opowiada, są to rzeczy ciekawe i praktyczne, jak np. rodzaje mąki, ich różnice, oznaczenia itp. Robi to z pasją i widać że mógłby mówić w nieskończoność o każdym aspekcie produkcji i każdym kącie swojego dawnego zakładu. Jednak ponad godzinne zwiedzanie może się okazać męczące. Zwłaszcza dla dzieci, bo produkcja mąki nie jest dla nich aż tak pasjonującym tematem, a placówce brakuje interaktywności. Nie zobaczyliśmy w działaniu żadnej maszyny. Przez górne kondygnacje przebita jest spiralna zjeżdżalnia do transportu mąki (fachowa nazwa "ślimak spustowy"). Wyobrażam sobie ile byłoby zabawy i radości gdyby można było z niej pozjeżdżać! Podobno było to popularne wśród pracowników młyna. Niestety obecnie nie ma takiej możliwości.

Na końcu widzimy linię produkcyjną do pakowania mąki w znane wszystkim papierowe torebki. Są to współczesne maszyny i aż się prosi aby je uruchomić. Zwiedzanie kończy się jednak jedynie rozdaniem na pamiątkę wspomnianych torebek z napisem "Mąką Dzierżoniowska".
Trochę to rozczarowujące, cieszy jednak fakt, że tak wielka budowla przetrwała, stała się zabytkiem techniki z zachowanym wyposażeniem i można ją zwiedzać.
Wielu podobnym zakładom się to nie udało - zostały zrównane z ziemią, wyposażenie wywieziono nie wiadomo gdzie, a na ich miejscu stoją supermarkety...